ട്രയിന്‍ ബാത്ത് റൂമിലെ മൊബൈല്‍ ക്യാമറക്കാരന്റെ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ്

അയാള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് ആരും വിശ്വസിച്ചില്ല. പക്ഷേ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല. ന്യൂസ് ചാനലുകളിലൂടെ ആ വാര്‍ത്ത സ്ക്രോള്‍ ചെയ്ത് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.

Flash News :: ട്രയിന്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ മൊബൈല്‍ ക്യാമറ‍....

         ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ച ആള്‍ പിടിയില്....മംഗലാപുരം- തിരുവനന്തപുരം പരശുറാം എക്സ്‌പ്രസിലാണ് സംഭവം....

FLASH NEWS.... റേയില്‍വേ പോലീസ് അന്വേഷ്ണം ആരംഭിച്ചു..... മറ്റ് ട്രയിനുകളിലും ഇയാള്‍ മൊബൈല്‍ ക്യാമറ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചിട്ടൂണ്ടന്ന് സംശയം...

അയാളുടെ നാട്ടുകാര്‍ പരസ്പം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. അയാളങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് അവരും കരുതിയില്ല. അയാള്‍ മറ്റ് ട്രയിനുകളിലും മൊബൈല്‍ ക്യാമറ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ചിട്ടൂണ്ടന്ന് വാര്‍ത്താ വായനക്കാരന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ അയാളേക്കുറിച്ച് സഹതപിച്ചു. കാരണം അയാള്‍ അങ്ങനെ ട്രയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ആറുമാസം കൂടുമ്പോള്‍ എറണാകുളത്തെ ആശുപത്രിയില്‍ പോകാന്‍ വേണ്ടിമാത്രം ആയിരുന്നു അയാള്‍ ട്രയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നത്.

എന്താണ് സംഭവിച്ചതന്ന് അറിയാന്‍ അയാളുടെ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും റയില്‍‌വേ പോലീസിന്റെ കസ്റ്റഡിയിലുള്ള അയാളെ കാണാന്‍ തിരിച്ചു. 

വാര്‍ത്താ ചാനലുകളില്‍ പ്രത്യേകം ചര്‍ച്ച് ആരംഭിച്ചു. ട്രയിനുകളിലും ഹോട്ടലുകളിലും ക്യാമറ ഒളിപ്പിച്ച് ചിത്രങ്ങള്‍ പകര്‍ത്തുന്ന മാഫിയായിലെ ഒരംഗം ആണ് അയാളന്ന് ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുത്തവര്‍ തീര്‍പ്പ് കല്പിച്ചു. അയാള്‍ക്ക് കടുത്ത ശിക്ഷ നല്‍കണമെന്ന് ചര്‍ച്ചയിലെ എല്ലാവരും ആവിശ്യപ്പെട്ടു. ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ട് പോകുന്ന അയാളെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ മൊബൈല്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ ഒളിപ്പിച്ച നിലയില്‍ ആദ്യം കണ്ട സ്ത്രി ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുത്തു...

അയാള്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയതിനു ശേഷം, ട്രയിന്‍ ഏറ്റുമാനൂര്‍ സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ട ഉടനെ അവര്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ബാത്ത് റൂമിന്റെ തറയില്‍ കുപ്പിയുടെ പുറകില്‍ മൊബൈല്‍ ക്യാമറ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടന്നും അവര്‍ പെട്ടന്ന് ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി മറ്റുള്ളയാത്രക്കാരോട് വിവരം പറയുകയും യാത്രക്കാര്‍ അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ആ ഫോണ്‍ തന്റെയാണന്ന് ‘അയാള്‍’ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. അതോടെ ആളുകള്‍ ട്രയിനില്‍ ഉള്ള പോലീസുകാരെ വിവരം അറിയിക്കുകയും അവര്‍ എത്തുകയും ട്രയിന്‍ കോട്ടയം സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അയാളെ കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തത്രെ!! മൊബൈലില്‍ ക്യാമറ ഓണായിരുന്നോ എന്ന് അവര്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു .അയാള്‍ പിറവം സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് വണ്ടീ വിട്ടയുടന്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ കയറിയിട്ട് ഏറ്റുമാനൂര്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ വെച്ചാണ് ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത്. ഏകദേശം അരമണിക്കൂര്‍ നേരം ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്ന അയാള്‍ ക്യാമറ പറ്റിയ സ്ഥലത്ത് ഒളിപ്പിക്കാന്‍ തന്നെയായിരിക്കും അത്രയും സമയം എടുത്തത് എന്നുള്ള നിരീക്ഷണത്തോടേയാണ് ഒട്ടുമിക്ക ചര്‍ച്ചകളും അവസാനിച്ചത്.

കോട്ടയത്ത് നിന്ന് ഇറക്കുന്ന ഉച്ചപത്രങ്ങള്‍ വീണ്ടും അയാളുടെ പടം പുറം പേജാക്കി ‘ട്രയിന്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ മൊബൈല്‍ ക്യാമറ’ സ്പെഷ്യല്‍ പത്രം ഇറക്കി. പത്രം ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റുപോയി.  കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്കായി മലയാളികള്‍ വാര്‍ത്താ ചാനലുകള്‍ മാറിമാറി നോക്കി. എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് അയാളുടെ മൈബൈല്‍ ക്യാമറയില്‍ ഏതെല്ലാം ട്രയിനിലെ ബാത്ത് റൂം ദൃശ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടന്നും അതൈല്‍ ആരുടെയൊക്കെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടന്നും എന്നുള്ളതായിരുന്നു.

കൂടുതല്‍ അന്വേഷ്ണത്തിനായി ‘അയാളെ‘ പൊലീസ് കസ്റ്റഡിയില്‍ വാങ്ങി എന്നുള്ള വാര്‍ത്തയും ചാനലില്‍ വന്നു. അയാള്‍ക്ക് എന്താണ് പറയാനുള്ളത് എന്ന് ആരും ചോദിച്ചില്ല. അയാള്‍ എന്തക്കയോ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും അതാരും കേട്ടില്ല. പോലീസ് അയാളുടെ മൊബൈലും മെമ്മറി കാര്‍ഡും വിശദമായി പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ അവര്‍ക്കൊന്നും കണ്ടത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ നിരപരാധിയാണന്ന് കണ്ട് പോലീസ് അയാളെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം വിട്ടൂ. പക്ഷേ അത് ഒരു ചാനലിലും ഫ്ലാഷ് ന്യൂസായി വന്നില്ല. അയാള്‍ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“എനിക്കറിയാം നിങ്ങളെ... നിങ്ങളൊരിക്കലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ലന്ന് എനിക്കറിയാം” അയാളുടെ ഭാര്യ അയാളോട് പറഞ്ഞു.
അയാള്‍ അവളുടെ തോളിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുകി.
“നീ എന്നെ വിശ്വസിച്ചാ‍ലും ഞാനിപ്പോള്‍ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നില്‍ ഒരു നീചനാണ്...” .. അയാള്‍ പിറുപിറുത്തു...

പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ താമസിച്ചപ്പോള്‍ അയാളുടെ ഭാര്യ അയാള്‍ കിടന്ന മുറിയുടെ വാതിക്കല്‍ എത്തി മുട്ടിവിളിച്ചു.  കുറേ വിളിച്ചിട്ടൂം അയാള്‍ എഴുന്നേറ്റില്ല. അവരുടെ കരച്ചില്‍ കേട്ട് മറ്റുള്ളവര്‍ എത്തി. അവര്‍ വാതില്‍ ചവിട്ടി തുറന്നു. അയാള്‍ സീലിംങ്ങ് ഫാനില്‍ തൂങ്ങി മരിച്ചിരിക്കുന്നു. പോലീസ് എത്തി അന്വേഷ്ണം ആരംഭിച്ചു. അവര്‍ക്ക് അയാള്‍ ഭാര്യയ്ക്ക് എഴുതിയ ആത്മഹത്യക്കുറിപ്പ് കിട്ടീ.

“പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യേ...
എനിക്കറിയാം നിനക്ക് എന്നെ വിശ്വാസം ആയിരിക്കുമെന്ന് പക്ഷേ മറ്റുള്ളവര്‍ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലല്ലോ.. എന്താണ് ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതന്ന് ആരും എന്നോട് ചോദിച്ചില്ല. എന്നിട്ടൂം ഞാന്‍ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവരുടെ ആക്രോശത്തിനിടയില്‍ എന്റെ ശബ്ദ്ദം അലിഞ്ഞു പോയി. ഞാന്‍ ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ ചാനല്‍ ക്യാമറകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ നിന്നു. എന്നെ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ പോലീസുകാരും മത്സരിച്ചു. ഞാനിന്നു വരെ ആ മൊബൈലില്‍ ഒരു ഫോട്ടോ പോലും എടുത്തിട്ടീല്ല. എങ്ങനെയാണ് ഫോട്ടൊ എടുക്കുന്നതന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ലന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ. ഇന്നലെ ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ട് ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഒന്നേകാല്‍ ആയപ്പോള്‍ നോര്‍ത്ത് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. ഒന്നര ആയപ്പോള്‍ പരശുറാം വന്നു. തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എനിക്ക് സീറ്റ് കിട്ടി. പിറവം സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് വണ്ടി വിട്ടയുടനെ ആണ് എനിക്ക് വയറ്റില്‍ എന്തോ അസ്വസ്ഥത തോന്നിയത്. എനിക്ക് ബാത്ത് റൂമില്‍ പോകണം എന്ന് തോന്നി. ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ബാത്ത് റൂമില്‍ പോയി. ട്രയിനിന്റെ കുലുക്കം കാരണം എനിക്ക് ശരിക്ക് ഇരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടയ്ക്ക് എന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ഫോണ്‍ വെളിയിലേക്ക് പോകാനും തുടങ്ങി. ഫോണ്‍ എടുത്ത് എവിടെയെങ്കിലും വെച്ചാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു. വാഷ് ബേസിനു താഴെ നിലത്ത്  രണ്ട്മൂന്ന് കുപ്പി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അതിന്റെ പുറക് വശത്ത് ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചു. കുറുപ്പന്തറയില്‍ വെച്ചായിരിക്കണം ട്രയിന്‍ കേരളയ്ക്ക് ക്രോസിങ്ങിനായി നിര്‍ത്തി. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ബാത്ത് റൂമില്‍ പോകാനായത്. ബാത്ത് റൂമില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നു പോയി. ഏറ്റുമാനൂര്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് വണ്ടി വിട്ടപ്പോള്‍ രണ്ടു മൂന്ന് പേര്‍ ‘ഇതാരുടെ മൊബൈല്‍’ ആണന്ന് ചോദിച്ച് ഞാന്‍ ഇരുന്നതിനടുത്ത് വന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ഫോണിനെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തത്. അത് എന്റെയാണന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ്. അതോടെ അവരെന്നെ കൈയ്യേറ്റം ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ബാത്ത് റൂമില്‍ കയറുന്നവരുടെ വീഡിയോ എടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഫോണ്‍ അവിടെ വെച്ചതാണന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞു.കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പോലീസ് വന്നു..........

ഒരു കള്ളനെപ്പോലെ ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ജീവിക്കാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ... ഞാന്‍ പോകുന്നു.... എനിക്കറിയാം നീ ഒരിക്കലും എന്നെ അവിശ്വസിക്കില്ലന്ന്.. നമ്മുടെ കുഞ്ഞങ്ങളോടും നീ പറയണം അവരുടെ അപ്പന്‍ ഒരിക്കലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടല്ല്... ഇനി നമുക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ വെച്ച് കാണാം... ഒരിക്കലും ഞാന്‍ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളേയും നിന്നേയും സ്നേഹിച്ചു തീര്‍ന്നിട്ടീല്ല.. പക്ഷേ എനിക്കിനി ഇങ്ങനെ ജീവിക്കാന്‍ വയ്യ... അടുത്ത ജന്മത്തില്‍ നമുക്ക് വീണ്ടൂം ഒരുമിക്കാം.. അന്ന് വീണ്ടും നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ നിന്റെ ഉദരത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടും എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം...

ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്നതില്‍ നിന്നോടും കുഞ്ഞുങ്ങളോടും മാപ്പ്.........”

കേരള എക്സ്പ്രസിലെ ഒരു കൈയ്യേറ്റത്തിന്റെ കഥ

സമയം 1.15 പിഎം

ചെന്ങന്നൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ

തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്ന് ഡൽഹിക്കുള്ള 12625 ആം നമ്പർ കേരള എക്സ്പ്രസ് വരുന്നതിനുള്ള  അറിയിപ്പ് ഇംഗ്ലീഷിലും മലയാളത്തിലും ഹിന്ദിയിലും തെലുങ്കിലും മുഴന്ങി. പേഴ്സിൽ നിന്ന് ടിക്കറ്റ് ഒന്നുകൂടി എടുത്ത് നോക്കി.

S6 ലെ 53 ഉം 56 ഉം സീറ്റുകൾ.

56 സൈഡ് സീറ്റ് അപ്പർ ബർത്ത് ആണ്. 53 മിഡിൽ ബെർത്തും. 

കൃത്യ സമയം പാലിച്ചു കൊണ്ട് ട്രയിൻ വന്ന് പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നു. ഐലഡിനു ക്രോസിംന്ങ് കൊടുക്കാൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് തിരക്ക് പിടിക്കാതെ ട്രയിനിൽ കയറി. സീറ്റ് തിരക്കി പെട്ടിയും ബാഗുമായി ചെല്ലുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ 56 ല് ഇരുന്ന മാന്യദേഹം ഒറ്റക്കണ്ണിട്ട് നോക്കി താൻ ഉറക്കത്തിന്റെ അഗാധ ഗർത്തത്തിലാണന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഉടൻ തന്നെ ദേഹന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഉറക്കം തുടരണോ ഫോൺ എടുക്കണോ, ഫോൺ എടുത്താൽ  സീറ്റിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വരുമോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് കുറച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് മാന്യദേഹം ഫോൺ എടുത്തത്. 

കണ്ണടച്ച് തന്നെയാണ് മാന്യ ദേഹൻ ഫോൺ എടുത്തത്. കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കിയാൽ ഞാൻ 56 ആം സീറ്റിനു അവകാശം ഉന്നയിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു അറിയാം. അദ്ദേഹം ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകിയതും കേരളകോൺഗ്രസ് ധനകാര്യ വകുപ്പിനു അവകാശം ഉന്നയിച്ചതുപോലെ ഞാൻ 56 ആം സീറ്റിനു അവകാശം ഉന്നയിച്ചു. എന്റെ അവകാശം കണ്ടില്ലന്ന് നടിച്ച് വീണ്ടും കണ്ണട്യ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും ടിക്കറ്റ് നീട്ടി ഞാൻ അവകാശം ഉന്നയിച്ചപ്പോൾ 'അടുത്ത് സ്റ്റേഷനിൽ ഇറന്ങാനാ' എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ അവകാശം അടുത്ത സ്റ്റേഷന് വരെ മാറ്റിവെപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത സ്റ്റേഷനായ തിരുവല്ല മുതൽ ഞാനായിരിക്കും അടുത്ത മൂന്നു ദിവസത്തിനേക്ക് 56 ആം നമ്പർ സീറ്റിന്റെ അവകാശി എന്ന് മനസിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ച് 53 ആം സീറ്റിന്റെ അടിയിലേക്ക് ബാഗ് വെയ്ക്കാനായി മാറി. 56 ന്റെ സൈഡ് അപ്പർ ബർത്തിലും 56 ആം സീറ്റിന്റെ അടിയിലും 53 ആം സീറ്റിന്റെ അടിയിലും ആയി മൂന്നു ബാഗും ഒരു പെട്ടിയും ഉറപ്പിച്ച ക്ഷീണത്തിൽ 53 ആം സീറ്റിലും 54 ആം സീറ്റിലുമായി ഞന്ങൾ വിശ്രമിച്ചു.

52 ആം സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് ഒരു മലയാളി സ്വാമി ആഹാരം കഴിക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹവും കൂടെയുള്ള രണ്ടു പേരും എറണാകുളംവരെയേ ഉള്ളു സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മനസിലായി. എതിർ വശത്തെ സീറ്റിൽ ആന്ധ്രയ്ക്കുള്ള സ്വാമിമാരാണ്. അവരുടെ സമ്മതം വാന്ങി സ്വാമിയും കൂട്ടുകാരും ആഹാരം കഴിക്കുകയാണ്.അടുത്ത സ്റ്റേഷനായ തിരുവല്ലയിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് 56 ആം സീറ്റിന്റെ കൈയ്യേറ്റക്കാരൻ സ്വയമേ ഒഴിവായി. ഏതായാലും ആ സീറ്റ് ഇനി ആരും കൈയ്യേറാൻ വരില്ല എന്ന് ആശ്വസിച്ച് 54ല് തന്നെ ഇരുന്നു. 54ആം സീറ്റിനു പട്ടയം കിട്ടിയവൻ എറണാകുളത്തു നിന്നേ കയറുകയുള്ളു എന്ന് റിസർവേഷൻ ചാർട്ടിൽ നിന്ന് മനസിലാക്കിയിരുന്നു.അതുകൊണ്ട്  54 ല് ധൈര്യമായി ഇരിക്കാം. ആരും ഒഴിപ്പിക്കൻ ടിക്കറ്റും കാണിച്ച് വരില്ലല്ലോ!!!

ട്രയിൻ തിരുവല്ലയിൽ നിർത്തിയതും ഞന്ങളുടെ സീറ്റിന്റെ അവിടെ ഒരു ബഹളം കേൾക്കാം. തുറന്നിരിക്കുന്ന എമർജൻസി വിനഡോയിലൂടെ ഒരു ബാഗ് 56ല് വന്നു വീണു. ബാഗിനെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്ത് എട്ട് പത്ത് കൈകളും പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്ന് എമർജൻസി വിൻഡോയിലൂടെ 56 ആം നമ്പർ സീറ്റിന് ഓസോൺപാളിയുടെ സംരക്ഷണം പോലെ നീണ്ടു. ഒരു പോർട്ടർ നാലഞ്ച് ബാഗും രണ്ട് മൂന്ന് കവറും 55,56 സീറ്റിലേക്ക് അൺലോഡ് ചെയ്തു.

"ഇതാണ് നമ്മുടെ സീറ്റ്" എന്നാരോ പറയുന്നത് കേട്ട് നോക്കി. രണ്ട് പെട്ടി താന്ങി ഒരു ചേട്ടൻ. കൂടെ ചേച്ചി.തീർന്നില്ല. വീണ്ടും രണ്ട് ബാഗുമായി ചേട്ടന്റേയും ചേച്ചിയുടെയും മകൾ. ആകെ മൂന്നുപേരും പത്തോളം ലഗേജുകളും. അതും 56 ആം സീറ്റിൽ കൈയ്യേറ്റം നടത്താൻ. 56 ആം സീറ്റിന്റെ കൈവശാവകാശ രേഖയായ ജേർണി കം റിസർവേഷൻ ടിക്കറ്റ് കൈവശം ഉള്ളടത്തോളം കാലം അനധികൃത കൈയ്യേറ്റം ഒരു ദൗത്യ സേനയുടേയും സഹായം ഇല്ലാതെ ഒഴിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ലല്ലോ എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത്. സർക്കാരിന്റെ കൈയ്യിൽ എല്ലാ രേഖയുണ്ടന്നും പറഞ്ഞിട്ടും മന്ത്രിമാർ കാണിച്ചിട്ടും ഒരൊറ്റ കൈയ്യേറ്റ എസ്റ്റേറ്റിൽ നിന്നുപോലും ടാറ്റയേയോ മറ്റുള്ള കൈയ്യേറ്റക്കാരയോ ഒഴിപ്പിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ?

"ദേ നമ്മുടെ സീറ്റിന്റെ ബർത്തിൽ ആരോ സാധനം വെച്ചിരിക്കുന്നു" ചന്ദ്രനിൽ കല്ലും മണ്ണും വെള്ളവും ഉണ്ടന്ന് കണ്ടത്തിയ ശാസ്ത്രജ്ഞനെപ്പോലെ കണ്ടുപിടിത്തം നടത്തിയത് ചേട്ടന്റേയും ചേച്ചിയുടേയും മകളാണ്. 

"ദേ സീറ്റിന്റെ അടിയിലും സാധനം വെച്ചിട്ടുണ്ട്" ഈ കണ്ടു പിടിത്തം നടത്തിയത് പോർട്ടർ ആണ്. കണ്ടുപിടിത്തം എമർജൻസി വിൻഡോയിലൂടെ പ്ലാറ്ഫോമിലേക്ക് എത്തിയതും ഓസോൺ പാളി പോലെ നിന്ന കൈകൾ പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു. കൈകൾക്ക് പകരം പലപ്രായത്തിലുള്ള തലകൾ അത്ഭുതം കാണാൻ എമർജൻസി വിൻഡോയിലൂടെ അകത്തേക്ക് നീണ്ടു. തലകൾ അകത്തേക്ക് വരുന്നതിനോടൊപ്പം വരുന്ന തലകളിൽ നിന്ന് ഓരോരോ അഭിപ്രായവും വരുന്നുണ്ട്.

"അവിടിരിക്കുന്ന സാധനം മാറ്റിവെച്ചിട്ട് നിന്ങടെ സാധനം വെക്ക്"എന്നുള്ള മിതാഭിപ്രായം മുതൽ "അവിടിരിക്കുന്ന സാധനം എടുത്ത് വെളിയിൽ കളയ്" എന്നുള്ള തീവ്രസ്വഭാവ അഭിപ്രായന്ങൾ വരെ ന്യൂസ് അവറിലെ ചർച്ചകളിലെ പോലെ എത്തിവരുന്ന തലകളിൽ നിന്ന് വരുന്നത് ഞാൻ ഭീതിയോടെ കേട്ടു.

എനിക്കും ഒരു സംശയം.

56 എന്റെ സീറ്റ് തന്നെയാണോ? 

ഞാനിനി S6 ല് തന്നെയാണോ കയറിയിരിക്കുന്നത്.

ഏതായാലും എനിക്കും ഭാര്യയ്ക്കും തെറ്റിയാലും ഞന്ങളെ ട്രയനിൽ കയറ്റി വിടാൻ വന്ന അപ്പായ്ക്കും അമ്മായ്ക്കും തെറ്റില്ല. സംശയം തീർക്കാൻ ഞാൻ അവളൊട് ചോദിച്ചു.

"എടീ കൊച്ചേ നമ്മളു കയറിയത് S6 ല് തന്നെ അല്ലേ?"

"അതെ ചേട്ടാ"എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. എതിർവശത്തിരിക്കുന്ന സ്വാമിമാരോട് ചോദിച്ച് ഞന്ങൾ കയറിയിരിക്കുന്നത് S6 ല് തന്നെ ആണന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. ട്രയിനിന്റെ ഹോൺ മുഴന്ങിയതും എമർജൻസി വിൻഡോയിൽക്കുടി അകത്തേക്ക് വന്ന തലകൾ പുറത്തേക്ക് വലിക്കപ്പെട്ടു. എന്തും വരട്ടേ എന്ന് കരുതി ഞാൻ അടുത്ത കൈയ്യേറ്റക്കാരോട് 56 ആം സീറ്റിന്റെ അവകാശം ഉന്നയിക്കാനായി എഴുന്നേറ്റു.

56 എന്റെ സീറ്റാണ് ഞാൻ അവരോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേൾക്കാഞ്ഞിട്ടാണോ അതോ കെട്ടിട്ടും കേൾക്കാത്ത ഭാവം കാണിച്ചതാണോ എന്നറിയില്ല, ഏതായാലും ഞാൻ പറഞ്ഞത് അവരു കേട്ടില്ല. ഉമിനീർ ഇറക്കി തൊണ്ട നനച്ചിട്ട് ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു

"ഈ 56 എന്റെ സീറ്റാണ്"ഞാൻ പറഞ്ഞത് ചേച്ചി കേട്ടു. ചേച്ചി മകളെ നോക്കി. ചേച്ചിയും മകളും കൂടി ചേട്ടനെ നോക്കി. അവസാനം മൂവരും കൂടി ഒരുമിച്ച് എന്നെ നോക്കി. ഉമ്മറും ബാലൻ കെ നായരും ജനാർദ്ദനനും(പഴയ) കൂടി ഒരുമിച്ച് നായികയെ നോക്കിയാൽ നായികയുടെ അവസ്ഥ എന്ങനെയായിരിക്കും. ആ അവസ്ഥയിൽ ആയി ഞാൻ. ശബദ്ദത്തിലെ പതർച്ച വെളിയിൽ കാണിക്കാതെ ഞാൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

"ഈ 56 ആം സീറ്റ് ഞന്ങളുടേതാണ്"

എന്നിലേക്കുള്ള നോട്ടം പിൻവലിച്ച് നോട്ടം അവർ മൂവരും തമ്മിലായി.

ആശ്വാസമായി..

ഞാൻ പറഞ്ഞത് അവർക്ക് മനസിലാവുക മാത്രമല്ല. അത് സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ഒരു കൈയ്യേറ്റം എത്ര സിമ്പിളായി ഞാൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്തന്ന് നോക്കടീ എന്ന് മനസിൽ പറഞ്ഞ് ഭാര്യയെ നോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം 56 ല് തന്നെയാണന്ന് മനസിലാക്കി ഞാൻ എന്റെ നോട്ടം 56 ലേക്കാക്കി.ചേച്ചി 56 ആം സീറ്റിന്റെ ചാരി ഇരിക്കുന്ന ഭാഗം മറിച്ചിട്ട് അവിടെ ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞു. എറണാകുളത്ത് നിന്ന് കയറുന്നവന് 56ആം സീറ്റ് കൊടുത്ത് അവന്റെ 54ആം സീറ്റിൽ ഇരിക്കാം എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയാണ് ചേച്ചി നിവർത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. ഏതാണങ്കിലും ദൈവം കണ്ണിൽ ചോര ഇല്ലായ്മ കാണിക്കത്തില്ലല്ലോ? ഏതായാലും ഒരു വഴി കാണിച്ചു തരും. ടിടിആറിന്റെ വേഷത്തിൽ ദൈവം വരുന്നതും കാത്ത് ഞാൻ ഇരുന്നു.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൈയ്യേറ്റക്കാരുടെ പശ്ചാത്തലം മനസിലായി.

ചേച്ചിക്കും മകൾക്കും ഉള്ള റിസർവേഷൻ ആർഎസി ആണ്. ചേട്ടന്റേത് വെയ്റ്റിംന്ങ് ലിസ്റ്റും. ചേച്ചിയേയും മകളുടെയും ആർഎസി 55. ആ 55ന്റെ പിൻബലത്തിലാണ് 56 ലേക്കുള്ള അധിനിവേശം. ആർഎസി- വെയ്റ്റിംന്ങ് ലിസ്റ്റ് ടിക്കറ്റിന്റെ ബലത്തിൽ അഞ്ചാറു ബാഗും രണ്ട്മൂന്ന് പെട്ടിയുമായി ഡൽഹിവരെ പോകാൻ വന്ന അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ സമ്മതിക്കണം!!!

ചേച്ചിയും മകളും ഫോൺ എടുത്ത് കുത്താൻ തുടന്ങി.

"നിന്നോടാരു പറഞ്ഞു ആർഎസി ടിക്കറ്റ് എടുക്കാൻ?", "ഇന്നത്തേക്ക് കിട്ടിയില്ലങ്കിൽ നാളെ കൺഫേം ടിക്കറ്റ് എടുത്താൽ പോരായിരുന്നോ?" എന്നൊക്കെയുള്ള ഒരു നൂറ് ചോദ്യന്ങൾ ചേച്ചിയും മകളും കൂടി ആരോടോ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു. ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പ് ബുക്കിംന്ങ് തീരുന്ന കേരള എക്സ്പ്രസിലാണ് നാളത്തേക്കൂള്ള കൺഫേം ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്ത് കൊടുക്കാത്തതിന് ചേച്ചിയും മകളും കൂടി കുരിശിൽ കയറ്റുന്നത് !!! എറണാകുളം വരെ 54 ല് തന്നെ ഇരിക്കാനും എറണാകുളത്ത് നിന്ന് 54 ന്റെ കൈവശക്കാരൻ വരുമ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ 56 ആം നമ്പർ സീറ്റിന്റെ കൈയ്യേറ്റം ഒഴിപ്പിക്കാനും തീരുമാനിച്ച് ഞന്ങൾ 53ലും 54ലും ഇരുന്നു.

എറണാകുളത്ത് നിന്ന് 54 ആം നമ്പർ സീറ്റിന്റെ കൈവശക്കാരൻ കയറി. പാനിപ്പട്ടിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗിംന് പഠിക്കുന്ന ഒരു പത്തൊൻപതുകാരൻ. അവനോട് സംസാരിച്ച് അവനെ 56 ആം സീറ്റിലേക്ക് ആക്കാമെന്ന് കരുതി അവനോട് സംസാരിക്കാൻ തുടന്ങി. അവൻ പഠിക്കുന്ന കോളേജിൽ ഇരുപത്താറ് മലയാളികളെ ഉള്ളു എന്നും സെമസ്റ്റർ അവധി കഴിഞ്ഞ് അവർ തിരികെ പോകുവാണന്നും ഒക്കെയുള്ള കാര്യന്ങൾ അവനിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ കൂട്ടുകാർ അടുത്ത് കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഉണ്ട്. അവൻ അവരുടെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ പോവുകയാണന്നും ഉറന്ങാൻ സമയത്ത് ബർത്തിന്റെ അവകാശം ചോദിക്കാനേ അവൻ വരികയുള്ളു എന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ അടുത്ത കമ്പാർട്ടുമെന്റിലേക്ക് പോയി.അന്ങനെ 54 ന്റെ ഇരുപ്പ് അവകാശം എനിക്കായി. എന്റേയും ഭാര്യയുടേയും ഇരുപ്പും സംസാരവും കേട്ടിട്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പാകേണ്ട എന്ന് കരുതി പയ്യൻ പോയതാവാനും മതി. അവന്റെ പിന്മാറ്റം ഒരു വഴിക്ക് എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകിയെങ്കിലും എന്റെ 56 ആം സീറ്റില് ഇരിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉന്നയിക്കാൻ ഒരു കാരണം ഇല്ലാതായല്ലോ എന്നുള്ളത് എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തി. 55 ലും 56 ലും ആയി ചേച്ചിയും വിസ്തരിച്ചിരുന്നു. ചേട്ടൻ സ്വാമിമാരുടെ സീറ്റിലുമായി യാത്ര തുടർന്നു. സ്വാമിമാർക്ക് ലഗേജുകൾ ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ-ചേച്ചിമാരുടെ ലഗേജുകൾ വെക്കാൻ സ്ഥലത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

ആലുവായിൽ ട്രയിൻ നിർത്തിയപ്പോൾ ഒരു പെൺകൊച്ച് ഞന്ങടെ കമ്പാർട്ടുമെന്റിൽ കയറി. അല്പം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാമോ അടുത്ത സ്റ്റേഷനായ തൃശ്ശൂരിൽ ഇറന്ങാനാണ് എന്നൊക്കെ ചേച്ചിയോടും മകളോടും പറഞ്ഞു. ഞന്ങൾ ഇരിക്കുന്ന സീറ്റിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ നാലു പേർ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാളെക്കൂടി ഇരുത്താനുള്ള സ്ഥലം ഇല്ലായിരുന്നു. ആ പെൺകൊച്ച് രണ്ടു മൂന്നു പ്രാവിശ്യം ഒന്നു അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാമോ എന്ന് അവരോട് ചോദിച്ചു. കാലു വേദനമുതൽ പ്രഷറും ഷുഗ്ഗറും വരെയുള്ള അസുഖന്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് നിരത്തിയും കാലു നീട്ടി വെക്കാതിരുന്നാൽ തനിക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ചും ചേച്ചി ആ പെൺകൊച്ചിന് സ്റ്റഡി ക്ലാസ് എടുത്തു. എന്റെ 56 ആം സീറ്റിൽ കാലു നീട്ടി ഇരുന്നാണ് ചേച്ചി ക്ലാസ് എടുക്കുന്നത്. എങ്കിൽ 55ആം സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന മകളൊട് പറഞ്ഞ് ആ പെങ്കൊച്ചിന് അല്പം സ്ഥലം കൊടുക്കാൻ ആ ചേച്ചി ശ്രമിച്ചതും ഇല്ല. പെൺകൊച്ചിന്റെ സ്ഥലം തേടൽ കണ്ട് എന്റെ എതിർവശത്ത് ചേട്ടനോട് ഒപ്പം ഇരുന്ന ആന്ധ്രക്കാരൻ സ്വാമി എഴുന്നേറ്റ് ആ പെൺകൊച്ചിന് സ്ഥലം നൽകാൻ പോകുന്നു എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ചേച്ചിയും മകളും കാലല്പം മടക്കി ആ പെൺകൊച്ചിന് മൂട് ഉറയ്ക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അല്പം സ്ഥലം നൽകി.  

അന്ങനെ ഒന്നാം ദിവസം പകൽ കഴിഞ്ഞു.

രാത്രിയിൽ 56 ആം നമ്പർ ബർത്തിൽ കയറിക്കിടന്ന് ഞാൻ ഉറന്ങി.

രണ്ടാം ദിവസം...

എനിക്ക് ഇന്ത്യൻ റയിൽവേ മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് പതിച്ച് തന്ന 12625 തിരുവനന്തപുരം ന്യൂഡൽഹി കേരള എക്സ്പ്രസിലെ S6 ലെ 56 ആം നമ്പർ സീറ്റ് മറ്റൊരാൾ കൈയ്യേറി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടൂം വെറുതെ ഞാൻ ഇരുന്നു. ഇറന്ങുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒരു മിനിട്ട് നേരം എങ്കിലും ആ സീറ്റിൽ ഒന്ന് ഇരിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ആ ആഗ്രഹത്തോടൊപ്പം വേറെ ഒരു ആഗ്രഹവും എനിക്കുണ്ടായി, "മോനേ,ഞാൻ നിന്റെ 56 ആം സീറ്റിൽ ഇരുന്നോട്ടെ" എന്ന് ചേച്ചിയോ ചേട്ടനോ വെറുതെ എങ്കിലും ചോദിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. ഒന്നാം ദിവസം അതുണ്ടായില്ല. രണ്ടാം ദിവസം എങ്കിലും അതുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.

എന്ങനെയെങ്കിലും 56 ആം സീറ്റിൽ കുറച്ചു സമയം എങ്കിലും ഇരിക്കണം എന്ന് കരുതി രണ്ടാം ദിവസം അതിരാവിലേ എഴുന്നേറ്റു. അതിരാവിലെ ബുദ്ധികൂടുതൽ പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് കരുതിയത് വെറുതെയായി. തലയിൽ ഒരു ഐഡിയായും വന്നില്ല. റോമിംന്ങിൽ കാശ് പോകേണ്ടാ എന്ന് കരുതി ഐഡിയ വീട്ടിൽ വെച്ചിട്ട് വന്നതിൽ ഞാൻ സങ്കടപ്പെട്ടു. ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റ് പല്ലു തേക്കാൻ പോകുമ്പോഴെങ്കിലും കുറച്ചു സമയം 56 ആം സീറ്റിൽ കയറി ഇരിക്കാമെന്ന് കരുതി ചേച്ചി പല്ലു തേക്കാൻ പോകുന്നതും നോക്കി ഞാൻ ഇരിക്കാൻ തുടന്ങി.പണ്ടത്തെ നാടോടി കഥയിലെ അപ്പൂപ്പൻ മരപ്പട്ടിയെ പിടിക്കാൻ പഞ്ഞി മരത്തിൽ കയറി ഇരുന്ന അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ.  

പത്തുമണി ആയപ്പോൾ ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റു. എന്റെ തന്ത്രം കാലേക്കൂട്ടി അറിഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ ട്രാൻസ്‌പോർട്ട് ബസിൽ കുടവെച്ച് സീറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യുന്നതുപോലെ കുടം പോലെയുള്ള മകളെ പിടിച്ച് 56 ല് ഇരുത്തിയിട്ടാണ് ചേച്ചി എഴുന്നേറ്റ് പോയത്. ഇത്തിരിപോന്ന ബസിൽ കുടയാണങ്കിൽ ഒത്തിരിപോകുന്ന ട്രയിനിൽ കുടം തന്നെ.

ചേച്ചിയുടെ കണക്ഷൻ ഐഡിയ ആണന്ന് തോന്നുന്നു.

വാട്ട് ആൻ ഐഡിയ ചേച്ചി!!!!

പത്തനംതിട്ടയിൽ സമരം ചെയ്തിരുന്ന ചെന്ങറ സമരക്കാർക്ക് വയനാട്ടിൽ കുടിലുകെട്ടാനും കൃഷിചെയ്യാനും കഴിയാത്ത ഭൂമി പതിച്ചു കിട്ടിയതുപോലെ ഞാൻ 56 ആം സീറ്റിൽ നോക്കി ഇരിക്കാൻ തുടന്ങി. അല്ലാതെന്തു ചെയ്യാൻ

അന്ങനെ രണ്ടാം ദിവസവും കഴിഞ്ഞു.

മൂന്നാം ദിവസം തുടന്ങിയന്ന് അറിഞ്ഞത് ശരീരം തുളയ്ക്കുന്ന തണുപ്പ് പുതപ്പിനിടയിലൂടെ കയറിയപ്പോഴാണ്. ഇനി യാത്രതീരാനും 56 ആം സീറ്റിൽ ഇരിക്കാനും ഏതാനം മണിക്കൂറുകൾ കൂടിയേ  ബാക്കിയുള്ളൂ. അതിനുമുമ്പ് ആ സീറ്റിൽ ഒന്ന് മൂടമർത്താനെങ്കിലും അവസരം കിട്ടുമോ??

ഇല്ല ... ഒരവസരവും കിട്ടിയില്ല...

ആ സീറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ ഒരവസരം വേണ്ട... ആ സീറ്റിൽ ഇരുന്നതിനു ഒരു നന്ദിവാക്കെങ്കിലും????

എവിടെ??

ട്രയിനന്ങനെ മൂന്നാം ദിവസം ഒരു മണിക്കൂർ ലേറ്റായി ആഗ്രയിൽ എത്തി. അടുത്ത സ്റ്റേഷനായ മധുരയിൽ ഇറന്ങണോ ആഗ്രയിൽ ഇറന്ങണോ എന്നൊരു ചർച്ച ഞാനും അവളുംകൂടി നടത്തി. നാലു ബാഗുകളുമായി ബസ്സ്സ്റ്റാൻഡിൽ ചെല്ലാനുള്ള സൗകര്യം പരിഗണിച്ച് ഇറന്ങുന്നത് മധുരയിൽ മതി എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ആഗ്ര-മധുര യാത്രാസമയം ഒരു മണിക്കൂർ. ട്രയിൻ ആഗ്രയിൽ നിന്ന് വിട്ട് മുക്കാൻ മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് ഞന്ങൾ മൂന്നു ബാഗും ഒരു പെട്ടിയുമായി എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും 56 ആം സീറ്റിൽ ഒന്നു ഇരുന്നാലോ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു എങ്കിലും 56 ആം സീറ്റിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചേച്ചി സീറ്റിൽ ഒരു ഗ്യാപ്പിടാതെയാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്നുള്ളതുകൊണ്ട് ആ ആഗ്രഹം ഞാൻ ഒഴിവാക്കി. ഞന്ങൾ പെട്ടിയുമായി വാതിക്കലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടെങ്കിലും 56 ആം സീറ്റിൽ അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കാതിരുന്നതിനും സീറ്റ് വിട്ടുകൊടുത്തതിനും  ഞന്ങൾക്ക് ഒരു നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല.

ലഗേജുകളുമായി വാതിക്കൽ ചെന്ന് നിന്നിട്ടും ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് 56ലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് റയിൽവേ പതിച്ചു തന്നിട്ടും ആ സീറ്റിൽ ഒന്ന് ഇരിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നുള്ള സത്യം എന്നിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കി. വാതിക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഞന്ങളെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചേച്ചിയും മകളും പാളി നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവർ ഉടൻ വന്ന് നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുമെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ കരുതി.

ട്രയിൻ മധുര സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു. 

ഞന്ങൾ ഇറന്ങി.

നന്ദിവാക്കുകളുമായി ചേട്ടനോ ചേച്ചിയോ വരുമെന്ന് കരുതി.അവർ നന്ദി പറയാൻ വരുമ്പോൾ ഞന്ങളെ കണ്ടില്ലങ്കിൽ അവരുടെ മനസ് വേദനിച്ചാലോ എന്ന് കരുതി  അവരുടെ നന്ദി സ്വീകരിക്കാനായി ഞന്ങൾ ഒരു മിനിട്ട് പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നു.

ഇല്ല അവർ വന്നില്ല....

കൈവശാവകാശം പട്ടയം കിട്ടിയ ഭൂമിയിൽ കാലുകുത്താൻ പോലും കഴിയാതെ ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം കാണാൻ കഴിഞ്ഞ കൃഷിക്കാരനെപ്പോലെ 12625 ആം നമ്പർ കേരള എക്സ്പ്രസ് ട്രയിൻ പോകുന്നതും നോക്കി ഞന്ങൾ പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നു.

എന്നാലും എന്റെ ചേട്ടാ ചേച്ചീ 56 ആം സീറ്റിന്റെ കൈവശക്കാരായ ഞന്ങൾക്ക് ഒരു നന്ദിവാക്കെങ്കിലും പറയാമായിരുന്നു.....

ഏതായാലും വരവന്ങ് പൊലിച്ചു... ഈ രീതിയിൽ ആണങ്കിൽ ഇനി ഒരാഴ്ച എന്തെല്ലാമാണ് ഈ ഹിന്ദി നാട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്നത്???

ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പൊരുള്‍തേടി....

ഞാനവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത് എവിടെവച്ചാണന്ന് എനിക്കോര്‍മ്മയില്ല.പക്ഷേ ഞാനിപ്പോള്‍ അവളെ കുറച്ചുദിവസങ്ങളായി ട്രയനില്‍ കാണുന്നു.വേണാടിന്റെ അവസാന കമ്പാര്‍ട്ടുകളില്‍ ഞാനിപ്പോള്‍ അവളെ തിരയുന്നു എന്നു പറയുന്നതാവാം ശരി.എത്രയോ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കയറുന്ന ട്രയനില്‍ ഞാനവളെ മാത്രം എന്തിന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അവളെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം എനിക്കവളോട് എന്തോ ?എന്താണ് എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്കറിയില്ല.അവളെ എന്ന് കണ്ടാലും എന്റെ മനസ്സ് എനിക്ക് പിടിതരാതെ വഴുതിമാറുന്നു.അവള്‍ എനിക്കാരാണ്.??അവള്‍ എന്റെ ആരുംഅല്ല.പക്ഷേ അവള്‍ എന്റെ ആരോ ആണ് ...അല്ലങ്കില്‍ ആരോ ആയിരുന്നു...ഒരു പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില്‍ അവള്‍ എന്റെ ആരോ ആയിരുന്നിരിക്കണം.അവളോട് എനിക്ക് എന്തോ ആത്മബന്ധമുള്ളതു പോലെ... മനസ്സ് പിടിതരാതെ വഴുതുന്നു....അവളെ കണ്ടില്ലങ്കില്‍ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകുന്നു... ആരാണ് അവള്‍ എനിക്ക്?????

വേണാട് ചെങ്ങന്നൂരില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഏഴര.വഞ്ചിനാടിന് ക്രോസിങ്ങ്.തിരവല്ലവിട്ട വഞ്ചിനാട് ഇനി എത്തുമ്പോള്‍ ഏഴേമുക്കാലേങ്കിലും ആകും.ഏതായാലും ട്രയിനില്‍ ഇരിക്കാന്‍ സ്ഥലമില്ല.ഏസി കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് പുറകിലേക്ക് മാറ്റിയതിനുശേഷം പുറകിലത്തെ മൂന്ന് ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലുംഇപ്പോള്‍ നല്ല തിരക്കാണ് .പലപ്പോഴും ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റ് കിട്ടാറില്ല. അകത്ത് കയറി നിന്ന് ഇടികൊള്ളുന്നതിലും നല്ലത് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ബഞ്ചില്‍ഇരിക്കുന്നതാണ്. സിഗ്നല്‍ തെളിയുമ്പോള്‍ വാതുക്കലേക്ക് ചാടിക്കയറി നിന്നാല്‍ മതി.ട്രയനിന്റെ പുറകിലെ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ നിന്ന് പാട്ടിന്റെ ശബ്ദ്ദം.അതവളുടെ ശബ്ദ്ദം തന്നെയാണ്.പാറക്കല്ലുകളില്‍ താളം പിടിച്ച് അവള്‍ പാടുകയായിരിക്കണം.ഞാന്‍ വേഗം ട്രയിനിലേക്ക് കയറി.വാതുക്കലെ തിരക്കിനിടയിലൂടെ കടന്ന് രണ്ട് കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകള്‍ തമ്മില്‍ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്ന ഇടനാഴിയില്‍ ചെന്നു നിന്നു.പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നിടത്തേക്ക് നോക്കി.അതവള്‍തന്നെയാണ്.പിഞ്ചിത്തുടങ്ങിയ മഞ്ഞ ഫ്രോക്കില്‍ ശരീരത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചകളെ മറച്ചുവയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ കൈ നീട്ടി അവള്‍ പാടുകയാണ്. രണ്ടായി പിന്നിയ തലമുടി തോളറ്റം വച്ച് റിബള്‍ വച്ച്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.ആ തലമുടി എണ്ണമയം കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങള്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവും.എണ്ണമയം ഇല്ലാതെചെമ്പന്‍നിറം അവളുടെ തലമുടിയിലേക്ക് പടര്‍ന്നിരുന്നു.കൈകളില്‍ വീഴുന്ന നാണയത്തുട്ടുകള്‍ തോളത്ത് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന തുണി സഞ്ചിയിലേക്ക്അവള്‍ ഇട്ടു.വഞ്ചിനാട് ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ എത്തി.വേണാട് ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നിന്ന് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.

ബോഗികളുടെ ഇടനാഴിയില്‍ എന്നയും കടന്ന് അവള്‍ അടുത്ത ബോഗിയിലേക്ക് പോയി.കരിങ്കല്ലില്‍ താളം പിടിച്ച് അവള്‍ വീണ്ടും പാട്ടുപാടിത്തുടങ്ങി.അവളുടെ പാട്ടില്‍ അലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതെയാകാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു.ഏതോ ഒരു തെരിവുപെണ്ണിന്റെ പാട്ടിന് ഇത്രയ്ക്ക് മനോഹാരിത എവിടെ നിന്നാണ്?അവളുടെ പാട്ടിന് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. അവളുടെ പാട്ടാണോ അവളുടെ ശരീരം ആണോ എന്നെ അവളിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്. കാണാന്‍അവള്‍ അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരിയല്ല.അവളുടെ പാട്ടിനെന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട ന്നല്ലാതെ അത് എന്നെ അവളിലേക്ക് എങ്ങനെയാണ്ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്?ഇതൊന്നുമല്ലാതെ മറ്റെന്തോ ആണ് അവളിലേക്ക് എന്നെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്..അത് എന്താണന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍കഴിഞ്ഞില്ല.അവള്‍ കടന്നുവരുമ്പോള്‍ അവളെ തട്ടാനായിമാത്രം കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവരെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് കൈ തരിക്കുകയാണ്.ഇവിനൊങ്ങുംവീട്ടില്‍ പെങ്ങള്‍മാരില്ലേ?ഇത്രയ്ക്ക് ആത്മരോഷം കൊള്ളാന്‍ ഈ തെരിവുപെണ്ണ് എന്റെ ആരാണ്?എപ്പോഴക്കയോ ട്രയിനില്‍ വച്ച് കാണുന്നവള്‍മാത്രം?തെരുവില്‍ കിടന്ന് വിശപ്പിനു വഴിതേടുന്ന അവള്‍ എനിക്ക് ആരാണ് ?

രണ്ടുദിവസത്തേക്ക് അവളെ കണ്ടില്ല.പിന്നെ ഞാനവളെ കാണുന്നത് എറണാകുളം കായംകുളം പാസഞ്ചറില്‍ വച്ചാണ്.പക്ഷേ അന്നവളുടെകൂടെ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.ആ കൊച്ചുകുട്ടിയെ അവള്‍ എളിയില്‍ വച്ചുകൊണ്ടാണ് പാട്ടുപാടിയത്.ഒരു പക്ഷേ അവള്‍ക്കതിനെതെരുവില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയതായിരിക്കാം.ആരോ തെരുവില്‍ ഉപേക്ഷിച്ച കുഞ്ഞിനെ അവള്‍ എടുത്തതാവാം.അല്ലങ്കില്‍ അതവളുടെ അനുജത്തി ആയിരിക്കാം. അല്ലങ്കില്‍ ആ കുട്ടി അവളുടെതന്നെ ആയിക്കൂട എന്നില്ല.ഏയ്..അതാവാന്‍ വഴിയില്ല.എന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാവുകയാണ്.അതൊരിക്കലും അവളുടെ കുട്ടിയല്ല എന്ന് ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിനെ അടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.ഏതോ ഒരു തെരുവ് പെണ്ണിന്റെ കൈയ്യിലിരിക്കുന്നകൊച്ചിനെചൊല്ലി എന്റെ മനസ്സ് എന്തിന് അസ്വസ്ഥമാവണം.??അടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം മനസ്സ് കൂടുതല്‍ അസ്വസ്ഥമാവുന്നു....അവളെന്റെ മുന്നിലെക്ക് വന്ന് കൈനീട്ടി...പോക്കറ്റില്‍ ചില്ലറയ്ക്കായി പരതി,കിട്ടിയ നാണയത്തുട്ട് അവളുടെ കൈവെള്ളയിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തപ്പോള്‍ അറിയാതെ അവളുടെ കൈവെള്ളയില്‍ എന്റെ വിരല്‍ സ്പര്‍ശിച്ചോ?അവള്‍ എനിക്ക് നേരെ സമ്മാനിച്ച ചിരിക്ക് പകരമായി ഒരുപുഞ്ചിരി നല്‍കാതിരിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.അവളുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ പാട്ടുനിര്‍ത്തി അതിനെ തന്റെമാറിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു.അവളും കുഞ്ഞും ഒഴിവുള്ള സീറ്റിലേക്ക് ഇരുന്നു.കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിയന്ന് തോന്നുന്നു. അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ അവള്‍ കുഞ്ഞിനേയുംകൊണ്ട് ഇറങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.ഞാനോടി വാതിക്കല്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ട്രയിന്‍ ചലിച്ചുതുടങ്ങി.

വീണ്ടും ഞാനവളെ കാണുന്നത് ഒരു തിങ്കളാഴ്ച വേണാടില്‍ വച്ചാണ്.ആഴ്ചയുടെ തുടക്കം ആയതുകൊണ്ട് നല്ല തിരക്കാണ് ട്രയിനില്‍.ഞാന്‍പതിവുപോലെ ബോഗികളുടെ ഇടനാഴിയില്‍ ചെന്നു നിന്നു.അവിടെ ഏതോ കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന നാലഞ്ചുപിള്ളാരു നില്‍പ്പുണ്ട്.അവര്‍തങ്ങളുടെ മൊബൈല്‍ ഫോണിനെക്കുറിച്ചും ക്യാമറയെക്കുറിച്ചും പാട്ടിനെക്കുറിച്ചും ഒക്കെ എന്തക്കയോ പറയുന്നുണ്ട്.അതിലൊരുവന്‍ ഫോണില്‍പാട്ട് ഉറക്കെവച്ച് കേട്ട് രസിക്കുകയാണ്.അടുത്ത കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ നിന്ന് അവളുടെ പാട്ടും കരിങ്കല്ലിലുള്ള താളം‌പിടിക്കലും എനിക്ക് അവ്യക്തമായികേള്‍ക്കാം.ഫോണില്‍ പാട്ടുവച്ചിരി ക്കുന്നവനോട് അതിന്റെ ശബ്ദ്ദം അല്പം കുറയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് അവനിഷ്ടപ്പെട്ടില്ലന്ന് അവന്റെ മുഖഭാവത്തില്‍നിന്ന് മനസ്സിലായി.എന്തോ അവനതിന്റെ ശബ്ദ്ദം കുറച്ചു. എനിക്കിപ്പോള്‍ അവളുടെ പാട്ട് കേള്‍ക്കാം.പക്ഷേ തിരക്കിനിടയില്‍ അവളെ കണ്ടെ ത്താന്‍കഴിഞ്ഞില്ല.തിരക്കിനിടയില്‍ എവിടെനിന്നോ അവള്‍ പാടുന്നുണ്ട്.ട്രയിന്‍ അടുത്ത സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ ഞാന്‍ നിന്ന ഇടനാഴിയില്‍ എത്തി.പച്ചപ്പാവാടയുംജാക്കറ്റും ആയിരുന്നു അവളുടെ വേഷം.പാട്ടിനും കൈയ്യില്‍ കല്ലുകൊണ്ട് പിടിക്കുന്ന താളത്തിനും അനുസരിച്ച് ഉയര്‍ന്നുപൊങ്ങുന്നഅവളുടെ മാറിടത്തിലേക്ക് എന്റെ അടുത്തുനില്‍ക്കുന്നവന്‍ ഫോണിലെ ക്യാമറഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.അവനവളുടെ ചലനഭംഗി മൊബൈലിലേക്ക് പകര്‍ത്തുകയാണ്.എന്റെ കൈകള്‍ അവന്റെ കരണത്തേക്ക് വീണത് പെട്ടന്നായിരുന്നു.അവന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് ഫോണ്‍താഴേക്ക് വീണു.“ഞാനവളുടെ ഫോട്ടൊ എടുത്തത് ചോദിക്കാന്‍ താനാരാ...അവളുതന്റെ ആരാ? ഭാര്യയൊന്നും അല്ലല്ലോ?”അവന്റെ ചോദ്യത്തിന്മറുപിടിനല്‍കാനാവാതെ ഞാന്‍ നിന്നു.“അവളുതന്റെ ആരാ..”“അവന്റെ ചോദ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും എന്റെ ഉള്ളില്‍ മുഴങ്ങി.അവളു തന്റെ ആരാണ്.അവളു തനിക്ക് ആരക്കയോ ആണ്...ഒരു പക്ഷേ അവള്‍ കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില്‍ എന്റെ അമ്മായായിരിക്കാം,അനുജത്തി ആയിരിക്കാം,ഭാര്യയായിരിക്കാം,മകളായിരിക്കാം... പക്ഷേ ഈ ജ്ന്മത്തില്‍ അവള്‍ തനിക്കാരാണ് ?എന്തൊ ഒരു ആത്മബന്ധം അവളോട് തനിക്ക് തോന്നുന്നു.അവള്‍ തന്റെആരാണ് ?

കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവളെ ട്രയിനില്‍ കാണാറെയില്ല.ഒരു ദിവസം ട്രയിനിറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ സ്ഥിരമായി കഴിക്കാന്‍ കയറുന്ന ഹോട്ടലിനുമുന്നില്‍ ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം.ഒരു കള്ളിയെ പിടിച്ചുവച്ചിരിക്കുകയാണന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ മുന്‍ നിരയിലെത്തി.ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ തലകുമ്പിട്ട് അവള്‍ ഇരിക്കുന്നു.അവളുടെ കൈയ്യില്‍ അന്ന് ഞാന്‍ കണ്ട ചെറിയകുട്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഹോട്ടലില്‍നിന്ന് മൂന്ന് ഇഢലി അവള്‍ എടുത്തതൈനാണ് അവളെ പിടിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത്.അവള്‍ ദയനീയമായി ആളുകളെ നോക്കി.അവളുടെ നോട്ടംഎന്നിലേക്കായി.ഞാനവളെ കണ്ടന്ന് മനസ്സിലായ പ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.അവള്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് എടുത്തന്ന് പറഞ്ഞ ഇഢലിയുടെഇരട്ടിവില നല്‍കിയപ്പോള്‍ ഹോട്ടലുടമ അവളെ വിടാന്‍ തയ്യാറായി.ആളുകള്‍ പിരിഞ്ഞുപോയി.”എന്തിനാ മോഷ്ടിച്ചത് ?”ആളുകള്‍ എല്ലാം പോയപ്പോള്‍ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു.“വിശന്നിട്ടാ... ശരീരംവയ്യാഞ്ഞതുകൊണ്ട് രണ്ടുദിവസമായി പാടാന്‍ പോകാത്തതു കൊണ്ട് പട്ടിണിയിലായിരുന്നു...ഇവള്‍വിശന്ന് കരഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇവള്‍ക്കുവേണ്ടിമാത്രമാ ഞാനത് എടുത്തത്,,,”അവളുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞ് അപ്പോഴും കരയുകയായിരുന്നു. ”ഇതു തന്റെമകളാണോ..?”ഞാനവളോട് ചോദിച്ചു.”ഇപ്പോഴിവള്‍ എനിക്ക് മോളെപ്പോലയാ... ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ എന്റെ അരികില്‍കിടക്കുകയായിരുന്നു ഇവള്‍..അന്ന് തൊട്ട് ഇവള്‍ എന്റെ കൂടയാ...”അവള്‍ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് നടന്നകന്നു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ചായപ്പീടകയില്‍ നിന്ന് വിശപ്പടക്കാനായി പലഹാരം മോഷ്ടിച്ചതിന് തലമൊട്ടയടിച്ച് പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ കൊണ്ടുപോയതും ദുര്‍ഗുണപരിഹാരപാഠ ശാലയിലെ ദിനങ്ങളുമെല്ലാം ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു.അന്നത്തെ പലഹാരമോഷ്ടാവ് വളര്‍ന്ന് ഇന്ന് ഞാനായി മാറിയെങ്കിലുംവിശപ്പിന്റെ വേദനയും വിളിയും ഒന്നും ഇന്നും മറന്നിട്ടില്ല.ഞാനും അവളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടിത്തേടി നടന്ന എനിക്കവസാ‍നം അതിനുള്ള ഉത്തരം ഇപ്പോള്‍ കിട്ടി.വിശപ്പിന്റെ ആത്മബന്ധമാണ് ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍... അവളെനിക്ക് അനുജത്തിയോ കാമുകിയോ ഒന്നുമല്ല.പക്ഷേഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഇപ്പോള്‍ മുതല്‍ കൂടുതല്‍ അടുക്കുകയാണ് ...വിശപ്പിന്റെ ആത്മബന്ധം ഞങ്ങളെ അടുപ്പിക്കുകയാണ്. ഏതോ ട്രയിനിന്റെഹോണ്‍ മുഴങ്ങി.അവളും ആ കുഞ്ഞും അതില്‍ കയറിയിട്ടുണ്ടാവും.... വിശപ്പടക്കാനായി കൈകള്‍ നീട്ടി കരിങ്കല്ല്ലില്‍ ജീവിതതാളവും പിടിച്ച്അവള്‍ പാട്ടുപാടിക്കൊണ്ട് അവള്‍ സഞ്ചരിക്കുകയാണ് ....ഇനി ഞാനിനി എന്നാണ് അവളെ കാണുക???

നമ്പര്‍ 6065 - ടിഗാര്‍ഡന്‍ എക്സ്പ്രക്സ് : ഭാഗം 2

ഭാഗം :1

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേ എല്ലാവരും ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്ന് മടങ്ങി.മുന്‍‌കൂട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ പി‌.എസ്.പാര്‍ക്കിലെവെയ്റ്റിംങ്ങ് ഷെഡില്‍‌വച്ച് അവര്‍ കണ്ടുമുട്ടി.തുണിക്കടകളുടെ നിരകളാണ് പി‌.എസ്.പാര്‍ക്കില്‍.ബഹുനിലകെട്ടിടങ്ങള്‍പ്രകാശത്തില്‍ കുളിച്ച് നില്‍ക്കുകയാണ്. സന്ധ്യമയങ്ങിയാല്‍ ആളുകള്‍ ഒഴുകുകയാണ് ഇവിടേക്ക്.മാര്‍ക്കറ്റിലേക്കുള്ളതിരക്കും‌കൂടെ ആകുമ്പോള്‍ നിന്നു തിരിയാന്‍ ഇടമില്ലാതാകും.ഈ റോഡിന്റെ നിലനില്പ് എന്ന് പറയുന്നതുതന്നെ തുണിവ്യവസായമാണല്ലോ?ബന്ദാണങ്കിലും ഹര്‍ത്താലാണങ്കിലും ഇവിടിത്തെ തിരക്ക് കുറയാറില്ല.ഇവിടുള്ളവര്‍ ഹര്‍ത്താലുകള്‍ആഘോഷിക്കാറുമില്ല.

പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പര്‍ച്ചേസിംങ്ങിനായി ചെന്നൈ സില്‍കിസിലേക്ക് കയറി.വായിനോട്ടം നടക്കുമല്ലോ എന്ന് കരുതി സോബിനുംഅനുവുംറ്റോംസും അവരോടൊപ്പം കൂടി.ജയകുമാറും സോഫിയായും അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് എവിടേക്കൊപോയി.ചെന്നൈ സില്‍കിസിലെ തിരക്കിനിടയില്‍ വായിനോട്ടം നടത്തുന്നതിനിടയ്ക്ക് സോബിന്‍ സിജിക്ക് നല്‍കാനായിഒരു ചുരിഡാര്‍ വാങ്ങി.വാങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവന്‍ ചിന്തിച്ചത് സിജി ഇത് തന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് വാങ്ങിയില്ലങ്കിലോ?ചുരിഡാര്‍ വാങ്ങേണ്ടിയിരുന്നില്ലന്ന് സോബിന് തോന്നി.സോബിനുംഅനുവുംറ്റോംസും കടയ്ക്ക് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു.ഇനി കുറച്ച് സമയം റോഡിലൂടെ പോകുന്നവരെ സ്കാന്‍ ചെയ്ത് വിടാം.റോഡ് സൈഡിലെ കടയില്‍ നിന്ന്അഞ്ചുരൂപാവീതം കൊടുത്ത് ഐസ്‌ക്രീം വാങ്ങി അത് തിന്നുകൊണ്ട് ആളുകളുടെ എണ്ണം എടുത്തു.കുളിച്ചില്ലങ്കിലുംതമിഴ്ത്തിപെണ്ണുങ്ങള്‍ കനകാബരമോ,മുല്ലപ്പൂവോ തലയില്‍ ചൂടുന്നതിന് ഒരു ഉപേക്ഷയും കാണിക്കാറില്ല.കുളിക്കാത്തതിന് അവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.രണ്ടുദിവസം കൂടുമ്പോള്‍ എത്തുന്ന കാവേരിവെള്ളത്തില്‍ വേണം എല്ലാം നടത്താന്‍.പള്ളിപാളയത്ത് നിന്ന് കാവേരിയിലേക്ക് നോക്കി അതിന്റെ നിറമൊന്ന് കണ്ടാല്‍ ആരെങ്കിലും ആ കറുത്തവെള്ളത്തില്‍ കുളിക്കുമോ?വെറുതയല്ല ഇവിടെയുള്ളവര്‍ കറത്തിരിക്കുന്നത്?

ഐസ്ക്രീം തിര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എത്തി.അവിടെ തന്നെയുള്ള ഒരു റസ്റ്റോറന്റില്‍ കയറി ആഹാരം കഴിക്കാന്‍തീരുമാനിച്ചു.സിജിയുടെ എതിര്‍വശത്തായാണ് സോബിന് സീറ്റ് കിട്ടിയത്.ബാക്കിയുള്ളവര്‍ മനഃപൂര്‍വ്വം അങ്ങനെ ഒരുഅറേന്‍‌ജ്മെന്റ് നടഠിയതാണ്.സോബിന്‍ താന്‍ വാങ്ങിയ ചുരിഡാര്‍ സിജിയുടെ നേര്‍ക്ക് നീട്ടി.അവളുടെ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകുന്നത് ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.അവളാകവര്‍ വാങ്ങാന്‍ മടിച്ചു.സോബിന്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പതറി.സിജി സോബിന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്ന് ആ കവര്‍ വാങ്ങി.ആഹാരം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഒന്‍പതുമണി.വേഗംറെയില്‍‌വേസ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള വണ്ടികയറി സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി.ക്യൂവില്‍ നിന്ന് ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.തിരിച്ചുപോകുന്നത്ഇടദിവസം ആകുന്നതുകൊണ്ട് തിരക്ക് ഇല്ലായിരിക്കൂം എന്നതുകൊണ്ടാണ് റിസര്‍വേഷന്‍ എടുക്കാതിരുന്നത്.പറഞ്ഞസമയത്ത് വൈവ തീരുമെന്ന് ഉറപ്പും ഇല്ലായിരുന്നവല്ലോ?

ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് മൂന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ എത്തി.അധികം തിരക്ക് ഇല്ലങ്കിലും കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്.‘സ്റ്റേഷന്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക് ’എത്തിയ കുറച്ച് ആണ്‍പിള്ളേര്‍ തെക്ക് വടക്ക് നടപ്പുണ്ട്.പലരുടേയും കാലുകള്‍ നിലത്ത് ഉറയ്ക്കുന്നതേയില്ല.‘സ്റ്റേഷന്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക് ’ എത്തുന്നവര്‍ക്ക് ഒരൊറ്റകാര്യമേയുള്ളു.നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ എത്തുന്ന പെണ്‍പിള്ളാരെ പേടിപ്പിച്ച്രസിക്കുക.ഒത്താല്‍ അവരുടെ ശരീരത്തൊന്ന് കയറിപിടിക്കുക.അപ്പോള്‍ നടക്കുന്ന ബഹളത്തില്‍ ഒരു കൂട്ടയടിഉണ്ടാക്കുക.പോലീസ് എത്തുമ്പോള്‍ ഓടുക.ചിലപ്പോള്‍ പോലീസിന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും നാട്ടുകാരുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നുംശരിക്ക് വങ്ങിച്ച് കെട്ടും.ഈ റോഡിലെ റെയില്‍‌വേ പോലീസിന് മലയാളിപിള്ളാരെക്കൊണ്ട് എന്നും തലവേദനയാണ്.കോളേജിന്റെ പേര് പറഞ്ഞ് തമ്മിലടിക്കുകയാണല്ലോ മലയാളിപിള്ളാരുടെ ഹോബി.ഈ തമ്മിലടി ട്രയിനിലേക്കുംവ്യാപിക്കും.അടികഴിഞ്ഞ് ഏതെങ്കിലും സ്റ്റേഷന്‍ അടുക്കാറാകുമ്പോള്‍ ചങ്ങലവലിച്ച് പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ്ട്രയിന്‍ നിര്‍ത്തും.അടിക്കുന്നവനും അടിവാങ്ങുന്നവനും ഇറങ്ങിയോടും.ഇത് വര്‍ഷങ്ങളായി തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നഇപ്പോഴും തുടരുന്ന ടിഗാര്‍ഡന്‍ കീഴ്വഴക്കം.

ജിഷയും സിജിയും പോലീസ് എയിഡ്‌പോസ്റ്റിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള ബെഞ്ചില്‍ ഇരിക്കുകയാണ്.അപ്പുറത്തെ ബെഞ്ചുകളില്‍കുറേ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്.തിരുച്ചന്‍ക്കോട്ട് നെഴ്സിംങ്ങിന് പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളായിരിക്കണം.അനുവും റ്റോംസും അവരെനോക്കി നിന്നു.സോബിന്റെ നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ സിജിയിലേക്ക് പാളിവീണു.അവള്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ നോട്ടം പിന്‍‌വലിക്കും.അവള്‍ എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും തനിക്കൊരു മറുപിടി നല്‍കാത്തത്.യേസ് ഓര്‍ നോ എന്ന് പറയാന്‍ അവളെക്കെന്താണ്കുഴപ്പം.ഒരു പക്ഷേ അവളുടെ മറുപിടി നോ എന്നാണങ്കില്‍???അവളെ തനിക്ക് മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ?അത്രയ്ക്ക് താനവളെസ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.ഒരിക്കലും തനിക്കവളെ മറക്കാന്‍ പറ്റില്ല.. പക്ഷേ..അവള്‍ക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമല്ലങ്കില്‍??????

ജയകുമാറും സോഫിയായും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.എവിടെ നിന്നോ റിസര്‍വേഷന്‍ ഒപ്പിച്ചിട്ടാണ് വരവ്.രണ്ടാമത്തെപ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ കന്യാകുമാരി ജയന്തി ജനത കാലിയടിച്ച് വന്നു നിന്നു.എറണാകുളത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് പോകേണ്ടപലരും അതില്‍ കയറി.ജയന്തി വിട്ടയുടനെ തന്നെ ടിഗാര്‍ഡന്‍ മൂന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വന്നു.ജയകുമാറും സോഫിയായുംS2 വിലേക്ക് പോയി.ജിഷയും സിജിയും സോബിനും അനുവും റ്റോംസും ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലേക്ക് നടന്നു.ജനറല്‍കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലേക്ക് കയറാന്‍ അല്പം തിരക്കുണ്ടാ‍യിരുന്നു.തിരക്കിനിടയിലൂടെ ഒരു നരന്തുപയ്യന്‍ പെണ്‍പിള്ളാരുടെ ഇടയിലേക്ക്ഇടിച്ചുകയറി ഒരുത്തിയുടെ കൈകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ കൈനീട്ടിയതും റ്റോംസ് അവന്റെ കോളറില്‍ പിടിച്ച് പൊക്കിയെടുത്തു.അനു അവന്റെ ചെള്ളനോക്കി ഒന്നുകൊടുത്തതോടെ ചെറക്കന്‍ വട്ടം കറങ്ങി.സോബിന്‍ ഒരു ചവിട്ടൂടെ കൊടുത്തതോടെ നരന്തുപയ്യന്‍ ചാരുബഞ്ചിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു.പ്ലസ്‌ടു കഴിഞ്ഞ് എഞ്ചിനീയ്യറിംഗിന് സെക്കന്‍ഡ് ഇയര്‍ പഠിക്കുന്ന പയ്യനാണന്ന്അവനെ കണ്ടാല്‍ അറിയാം.അവനെ ചവിട്ടി വീഴ്ത്തിയിട്ടും ആരും അവനെ സഹായിക്കാന്‍ വരാത്തത് എന്തായിരിക്കും എന്ന്അവര്‍ ചിന്തിച്ചു.ഒറ്റയ്ക്ക് സ്റ്റേഷന്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക് ആരും ഇറങ്ങാറില്ലല്ലോ?അതോ അടിച്ച് പാമ്പായി ചൊറകാണിച്ച് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാര്‍ വിട്ടിട്ട് പോയതായിരിക്കും.

ട്രയിന്‍ ചൂളം വിളിച്ചു.ഗാര്‍ഡ് പച്ച ലൈറ്റ് തെളിച്ചുകാണിച്ചു.ട്രയിനില്‍ തിരക്ക് നന്നേ കുറവായിരുന്നു.സോബിനും സിജിയും സൈഡ്സീറ്റില്‍ ആയിരുന്നു.അവര്‍ ഇരിക്കുന്ന സീറ്റിന്റെ കീഴില്‍ മുല്ലപ്പു കെട്ടുകള്‍ ആയിരുന്നു.മലയാളിക്ക് തലയില്‍ പൂചൂടണമെങ്കിലുംതമിഴന്‍ കൊണ്ടു കൊടുക്കണം.തമിഴന്‍ ഇല്ലങ്കില്‍ മലയാളി എങ്ങനെ ജീവിക്കും.??അനുവും റ്റോംസും മുകളില്‍ കയറിക്കിടന്നു.ജിഷ സീറ്റില്‍ തന്നെ കിടന്നു.സോഫിയ കൈകള്‍ സൈഡവിന്‍ഡോയിലേക്ക് വച്ച് ഇരുന്നു.സോബിന്‍ ഇരിക്കുന്നിടത്ത് സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്‍ കിടന്നില്ല.കിടന്നാലും തനിക്ക് ഉറക്കംവരില്ലന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.അവന്‍ സിജിയെ നോക്കി.കൈകളില്‍ തല ചായിച്ച് അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ അടച്ച് കിടക്കുകയാണ്.കാറ്റേറ്റ് തലമുടിയിഴകള്‍ പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവളെ നോക്കിയിരുന്നു അവന്‍ അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.ട്രയിനിനുള്ളില്‍വലിയ ബഹളം കേട്ടാണവന്‍ കണ്ണ് തുറന്നത്.ആരക്കയോ ഓടുന്ന ശബ്ദ്ദം കേള്‍ക്കാം.തെറിവിളിയും കേള്‍ക്കാം.അടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.സോബിന്‍ ബഹളം കേള്‍ക്കുന്നടത്തേക്ക് പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു.അവന്‍ എഴുന്നേറ്റതും സിജി അവന്റെ കൈകളില്‍പിടിച്ച് വലിച്ചു.സോബിന്‍ അവളെ നോക്കി.“എന്തിനാ പോകുന്നത്.സോബിന് ഇവിടെ ഇരുന്നുകൂടേ?”അവളുടെ ശബ്ദ്ദത്തിന്സ്നേഹത്തിന്റേയും ശാസനയുടേയും സ്വരം ആയിരുന്നോ?സോബിന്‍ വീണ്ടും സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു.ബാക്കി മൂന്നുപേരും നല്ലഉറക്കമായിരുന്നു.

സിജി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.എത്രയോ നാളുകളായി അവന്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അവളുടെഒരു ചിരിക്കായി.അവളെ തനിക്ക് ഇഷ്ടമാണന്ന് പറഞ്ഞതിനു ശേഷം ഒരിക്കല്‍ പോലും അവള്‍ തന്നെ ശരിക്കൊന്ന് നോക്കിയിട്ടുപോലും ഉണ്ടാവില്ല,അതിനുശേഷം അവള്‍ തന്നേ ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു.പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍...?ഇവള്‍ക്ക്തന്നോട് ഇഷ്ടമുണ്ടാവുമോ?ട്രയിനിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു.ആരോ ചങ്ങല വലിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് ഉറപ്പ്.സ്റ്റേഷനിനേക്ക്വണ്ടിയുടെ കുറച്ച് ബോഗികള്‍ കയറിയപ്പോഴേക്കും ട്രയിന്‍ നിന്നു.ഡോറുകള്‍ വലിച്ചു തുറക്കുന്ന ശബ്ദ്ദവും പ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക് ആരക്കയോ ചാടുന്ന ശബ്ദ്ദവും കേട്ടു.റയില്‍‌വേ പോലീസ് എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് അടി ടീമുകള്‍ രക്ഷപെട്ടിരിക്കുന്നു.!

ചായക്കാരന്‍ വന്നപ്പോള്‍ സോബിന്‍ ചായവാങ്ങി.“തനിക്ക് വേണോ ?”സിജിയോട് അവന്‍ ചോദിച്ചു.”വേണ്ടാ”അവള്‍പറഞ്ഞു.സിജി ചോദിച്ചതിനെന്തോ അവന്‍ മറുപിടി പറഞ്ഞു.ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അനു കണ്ണുതുറന്നപ്പോള്‍ സോബിനുംസിജിയും ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയാണ്.താന്‍ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ എന്നൊരു നിമിഷം അവന്‍ ചിന്തിച്ചു.താന്‍സ്വപ്നം കാണുകയല്ലന്ന് മനസിലാവാന്‍ കുറച്ചു സമയം വേണ്ടിവന്നു.അവരായി അവരുടെ പാടായി.അനു വീണ്ടുംകണ്ണുകള്‍ അടച്ചു.ട്രയിന്‍ തൃശൂരില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആരക്കയോ ട്രയിനിലേക്ക് ചാടിക്കയറി.“ആ ഇരിക്കുന്നവനാ”ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നു.പിന്നെ കേള്‍ക്കുന്നത് അടിയുടെ ശബ്ദ്ദമാണ്. ആരുടയോ നിലവിളി ഉയര്‍ന്നു.പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍പോലീസിന്റെ വിസില്‍ ശബ്ദ്ദം.പോലീസും ബോഗിയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി.അഞ്ചുമിനിട്ട് നേരത്തേക്ക് എന്തക്കയോസംഭവിച്ചു.ബോഗിയില്‍ നിന്ന് പോലീസ് നാലഞ്ച് ആണ്‍പിള്ളാരെക്കൊണ്ട് പ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് സോബിന്‍കണ്ടു.അതിലൊരുത്തന്റെ തലയില്‍ നിന്ന് ചോരൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പണ്ട് എന്നത്തയോ ‘അടിക്കടം‘ആരോ തീര്‍ത്തതാണ് ..ട്രയിന്‍ വീണ്ടും നീങ്ങി തുടങ്ങി.

ആലുവയില്‍ എത്താറായപ്പോള്‍ റ്റോംസിന് ജയകുമാറിന്റെ ഫോണ്‍.ഏത് ബോഗിയിലാണന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട്.എന്തോ പ്രശനമുണ്ടന്ന് റ്റോംസിന് മനസ്സിലായി.അവന്‍ ബോഗി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.ട്രയിന്‍ ആലുവായില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ജയകുമാര്‍ എത്തി.അവന്റെ മുഖം വിളറിയിരുന്നു.റ്റോംസ് അനുവിനെ വിളിച്ചു എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു.ജയകുമാറിന്അഞ്ഞൂറ് രൂപ വേണം.റിസര്‍വേഷന്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ തിരക്ക് ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് അവനും സോഫിയായുംഒരുമിച്ച് ഒരു അപ്പര്‍ബെര്‍ത്തില്‍ കയറിക്കിടന്നു.തിരക്ക് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് പോലീസ് ആ വഴി വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല.തൃശൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പോലീസ് എത്തി.രണ്ടിനേയും ഒരൊറ്റ ബെര്‍ത്തില്‍ നിന്ന് പൊക്കി.അഞ്ഞൂറ് രൂപ കൊടുത്താല്‍കേസ് എടുക്കത്തില്ലന്ന് പോലീസുകാര്‍ ജയകുമാറിനെ മാറ്റിനിര്‍ത്തി പറഞ്ഞു.അവന്റെ ഐഡികാര്‍ഡ് പോലീസ് വാങ്ങി.എന്നിട്ട് ഒന്നും കാണാ‍ത്തമട്ടില്‍ അവര്‍ കടന്നുപോയി.അഞ്ഞൂറ് രൂപകൊടുത്ത് ഐഡികാര്‍ഡ് തിരിച്ച് വാങ്ങണം.ജയകുമാറിന്റെ കൈയ്യില്‍ കുറച്ച് പൈസയുണ്ട്.അനുവും റ്റോംസും ബാക്കിവേണ്ട പണം കൊടുത്തു.

“എന്തായി കാര്യങ്ങള്‍ ?എന്തെങ്കിലും നടക്കുമോ?”അനു സോബിനോടും സിജിയോടുമായി ചോദിച്ചു.സിജി ഒന്നു ചിരിച്ചതല്ലാതെഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.ട്രയിന്‍ അഞ്ചേമുക്കാല്‍ ആയപ്പോള്‍ എറണാകുളം സൌത്തില്‍ എത്തി.വഞ്ചിനാടും ഇന്റ്‌ര്‍ സിറ്റിയുംനാലിലും അഞ്ചിലും കിടപ്പുണ്ട്.ജിഷയ്ക്കും സിജിക്കും സോബിനും കായംകുളത്ത് ഇറങ്ങിയാണ് പോകേണ്ടിയിരുന്നത്.അനുവുംറ്റോംസും കോട്ടയ്ത്തും ചങ്ങനാശേരിയിലും.അവര്‍ അഞ്ചാം പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നടന്നു.“താനൊരു മറുപിടി ഇതുവരെപറഞ്ഞില്ല..”സോബിന്‍ സിജിയോട് പറഞ്ഞു.അവളതിന് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.സോബിന്‍ ഒന്നും പറയാതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി നടന്നു.“ആ ചെറുക്കന്‍ നിന്റെ പുറകെ മൂന്നുകൊല്ലമായി നടക്കുന്നു... നിനക്കവന് എന്തെങ്കിലും ഒരു മറുപിടി കൊടുത്തുകൂടേ?”അനുസിജിയോട് ചോദിച്ചു.അവളൊന്നും പറയാതെ നടന്നു,

”നിനക്കവനെ ഇഷ്ടല്ലേ?”അനു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“ഇഷ്ടക്കേടൊന്നും ഇല്ല” അവള്‍ പറഞ്ഞു.

”നിനക്കവനെ ഇഷ്ടമാണോ ?”

“അതെനിക്കറിയില്ല...”അവള്‍ പറഞ്ഞു.

“നീ അവനെ ഇനി ഇഷ്ടപെട്ട് വരുമ്പോഴേക്കും ചിലപ്പോള്‍ താമസിച്ച് പോയന്ന് വരാം.... എന്താണങ്കിലും നിനക്കൊരു മറുപിടിഇപ്പോള്‍ കൊടുക്കണം...”റ്റോംസ് പറഞ്ഞു.

അവര്‍ ട്രയിനില്‍ കയറി ഇരുന്നു.വഞ്ചിനാട് ആറുമണിക്കും ഇന്റ്‌ര്‍ സിറ്റി ആറേകാലിനുമാണ്.ജിഷയും സിജിയും ട്രയിനില്‍ കയറിഇരുന്നു.ജിഷയുടെ കക്ഷി അഞ്ചാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അവനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ജിഷയുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായസന്തോഷം സിജി കണ്ടില്ലന്ന് നടിച്ചു.ജിഷയും അവളുടെ ആളും അവരുടേതായ ലോകത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങി.വഞ്ചിനാടിന്സിഗ്നല്‍ ആയി.സോബിന്‍ വഞ്ചിനാടിലേക്ക് കയറി.ട്രയിന്‍ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.അവന്‍ വാതിക്കല്‍ നിന്ന് അഞ്ചാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നോക്കി.അവള്‍ എവിടെ നിന്നെങ്കിലും കൈവീശുന്നെങ്കിലും ഉണ്ടോ?..ഇല്ല... അവളെങ്ങും ഇല്ല...

ട്രയിനിന്റെ വേഗതയോടൊപ്പം അവന്റെ ചിന്തകള്‍ക്കും വേഗതയേറി...വിലയേറിയതെന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ അവന്‍മൌനമായി ഇരുന്നു.ട്രയിനിന്റെ മുരള്‍ച്ചയില്‍ ഇല്ലാതാകാ‍ന്‍ അവന്‍ കൊതിച്ചു.അവളെ ആദ്യം കണ്ടതുമുതല്‍ കഴിഞ്ഞനിമിഷങ്ങള്‍ വരെ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.അനുവും റ്റോംസും യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങിയത് അവന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.മൂന്നുവര്‍ഷമായി നെയ്തുകൂട്ടിയ സ്വപനങ്ങളാണ് ഇല്ലാതായത്?അവള്‍ ഇല്ലാതെ തനിക്ക് ജീവിക്കാന്‍ പറ്റുമോ?പറ്റും എന്നവന്‍മനസ്സിനെ പറഞ്ഞ് ശാന്തമാക്കാ‍ന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ പായുന്ന കുതിരയെപോലെ മനസ് പാഞ്ഞു.അവളുടെ ചിരി മനസ്സില്‍ നിന്ന് മായുന്നില്ല.മറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ സ്വരം കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുന്നു.ഇല്ല തനിക്കിനി അവളുടെ സ്നേഹമില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ കഴിയില്ല....

വഞ്ചിനാട് മാവേലിക്കര സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ടയുടന്‍ അവന്റെ മൊബൈല്‍ റിംങ്ങ് ചെയ്തു.അവന്‍ നമ്പര്‍ നോക്കി.സിജിയുടെനമ്പരാണ്.അവന്‍ മൊബൈല്‍ കാതോട് ചേര്‍ത്തു.സിജിയുടെ ശബ്ദ്ദത്തിനു പകരം ജിഷയുടെ ശബ്ദ്ദം.”ഞങ്ങള്‍കായംകുളത്ത് എത്താറായി....”അവള്‍ പറഞ്ഞു.പിന്നീട് എന്തോ അവള്‍ പറഞ്ഞു എങ്കിലും റേഞ്ചില്ലാതെ കോള്‍കട്ടായി.വീണ്ടും അവന്റെ ചിന്തകള്‍ വഴിമാറി.വഞ്ചിനാട് കായംകുളത്ത് എത്തി.

സോബിന്‍ ട്രയിനില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി.അവന്‍ ജിഷയുടെ ഫോണിലേക്ക് വിളിച്ചു.അവള്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായിബസിലാണന്ന് പറഞ്ഞ്.”സിജി..”എന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവന്‍ ഫോണ്‍ കട്ടായി.സിജിഒരു യാത്രപോലും പറയാതെ തന്നെ അവഗണിച്ച് പോയിരിക്കുന്നു.ഇനി ഒരിക്കലും തനിക്കവളുടെ സ്നേഹം കിട്ടുകയില്ല.ഇനി ഒരിക്കലും അവളെ കാണാനും കഴിയില്ല.അവളില്ലാതെ തനിക്കൊരു ജീവിതം ഇല്ല.അവന്‍ ട്രാക്കിലേക്ക്ഇറങ്ങി ലക്ഷ്യമില്ലാതെ നടന്നു.അവളെ അവന്‍ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.അടുത്ത ട്രാക്കിലൂടെ വഞ്ചിനാട് പോയത്അവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.ആ ശബ്ദ്ദം അവന്‍ കേട്ടില്ല.അവന്റെ ഉള്ളില്‍ സിജി മാത്രം ആയിരുന്നു.അവന്‍ നടക്കുന്ന പാളത്തിലൂടെഹൈദരാബാദ് ട്രയിന്‍ വരുന്നതവന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.ആ ട്രയിന്‍ വരുന്നത് കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവനാട്രാക്കില്‍ നിന്ന്മാറുകയില്ലായിരുന്നു.ട്രയിന്‍ ഹോണ്‍ മുഴക്കി അവനോട് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു....

ട്രയിനും അവനും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞുവന്നു.പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ അവനോട് മാറിനില്‍ക്കാന്‍വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.അവനത് കേട്ടില്ല.ട്രയിന്‍ അടുത്തെത്താറായി.പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നില്‍ക്കുന്നവരില്‍ ചിലര്‍ അവന്റെ ശരീരം ചിന്നിചിതറുന്നത് കാണാ‍നാവാതെ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു.”സോബിന്‍‌ന്‍‌ന്‍‌ന്‍.....മാറ്........”ആ ശബ്ദ്ദം അവന്റെ കാ‍തുകളില്‍ മുഴങ്ങി.അവന്‍തിരിഞ്ഞുനോക്കി.സിജി തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരുന്നു.ട്രയിനിന്റെ ഹോണ്‍ വീണ്ടും മുഴങ്ങുന്നു.അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട്കയറി.മരണം അടുത്തെത്തിക്കാഴിഞ്ഞു.വീണ്ടും സിജിയുടെ നിലവിളി ...”സോബിന്‍‌ന്‍‌ന്‍‌ന്‍....“അവന്‍ സര്‍വ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച്ട്രാക്കില്‍ നിന്ന് വെളിയിലേക്ക് ചാടി.ട്രയിന്‍ അവനെകടന്നുപോയി.ആളുകള്‍ അവന്റെ ചുറ്റം കൂടി.അവന്‍ നിലത്ത് കിടക്കുകയാണ്.സിജി ആളികളുടെ ഇടയിലൂടെ കടന്ന് അവനെ വിളിച്ചു.ആരോ വെള്ളം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു.അവന്‍ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു.

സിജി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.അവന്‍ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.ഒരു കുഴപ്പവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.സിജി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ മാറിലേക്ക്ചാരി.”എനിക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമാടോ...പക്ഷേ എനിക്കത് പറയാന്‍ ധൈര്യം ഇല്ലായിരുന്നു...ഇനി എനിക്ക് പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ...എനിക്ക് തന്നെ ഒത്തിരിഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്....”ആളുകള്‍ പരസ്പരം നോക്കി.എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവര്‍ക്കറിയില്ലല്ലോ?സോബിന്‍ അവളുടെ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചു......അവന്റെ കൈകളില്‍ പിടിച്ച് അവന്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് കയറി...

ഇനി അവരുടെ പ്രണയകഥ ആരംഭിക്കുകയാണ്....പ്രണയമഴയില്‍ ,പ്രണയം പൊഴിയുന്ന രാവുകളിലേക്ക് അവര്‍ ഇനിനടക്കട്ടെ...ഇനിയും എത്രയോകാലം ടിഗാര്‍ഡന്‍ എക്സ്പ്രക്സ് ഓടും...എത്രയോ പ്രണയങ്ങള്‍ ആ യാത്രയില്‍ ഇനിയുംഉണ്ടാവും... അപ്പോഴും ഇവര്‍ പ്രണയിക്കുകയായിരിക്കും.......

നമ്പര്‍ 6065 - ടിഗാര്‍ഡന്‍ എക്സ്പ്രക്സ് : ഭാഗം 1

എറണാകുളം സൌത്ത് റയില്‍വേസ്റ്റേഷന്‍.സമയം രാത്രി ഒന്‍പതുമണി.ടിഗാര്‍ഡന്‍ എക്സ്പ്രക്സ് അഞ്ചാം നമ്പര്‍പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വന്നു നിന്നു.ട്രയിനിന്റെ വാതിലുകള്‍ തുറന്നിരുന്നില്ല.ട്രയിനില്‍ കയറാനായി ആളുകള്‍ തിരക്കുണ്ടാക്കിവാതിക്കാലേക്ക് ഇടിച്ചുനിന്നു.മൂന്നാലു റിസ്ര്വേഷന്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകള്‍ ഒഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റാണതില്‍.യാത്രക്കാ‍രില്‍ അധികവും തമിഴ്നാട്ടിലെ കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളും.രാത്രിയില്‍ ട്രയിന്‍വിട്ടാല്‍ അതിരാവിലെ ട്രിച്ചിയില്‍ എത്തും.തെക്കന്‍ ജില്ലകളില്‍ നിന്ന് തമിഴ്നാട്ടിലെ കോയമ്പത്തൂര്‍ ഈറോഡ്സേലം കോളേജുകളില്‍ പഠിക്കുന്നവരില്‍ മിക്കാവറും യാത്ര ചെയ്യുന്നത് ടിഗാറ്ഡനില്‍ ആണ്.ഞായറാഴ്ചദിവസം എറണാകുളത്തുനിന്നും വെള്ളിയാഴ്ച് ട്രിച്ച്സിയില്‍ നിന്നും യാത്ര്തുടങ്ങുന്ന ടിഗാര്‍ഡനില്‍ നല്ല തിരക്കാ‍ണ്.ഈ ദിവസങ്ങലില്‍ പിള്ളാരല്ലാത്ത ആരെങ്കിലും യാത്രചെയ്യുന്നത് ചുരുക്കമാണ്.

എത്രയോ പ്രണയങ്ങളും പ്രണയഭംഗങ്ങളും കണ്ടതാണ് ഇവള്‍.റിസര്‍വേഷന്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകളിലുംഎസികമ്പാര്‍ട്ടുകളീലും പ്രണയത്തിന്റെ വികാരത്തില്‍ ഒന്നായിത്തീര്‍ന്ന എത്രയോ കാമുകീകാമുക്ന്മാരുടെനഗ്നത ഇവള്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നു.എസികമ്പാര്‍ട്ടുകളീലെ നനുനനുത്തതളുപ്പില്‍ ആലസ്യത്തീല്‍ കിടാന്നുറങ്ങുന്നഅവന്മാരേയും അവളുമാരേയും ഇവള്‍ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.ഏതെങ്കിലും ഒക്കെ സ്റ്റേഷനില്‍ നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ പുതപ്പിനടിയില്‍ നിന്ന് ഓരോത്തരായി ഇറങ്ങിപോകുമ്പോള്‍ ഇവള്‍ക്കായിരുന്നു നാണം.എല്ലാം കാണാനായി വിധിക്കപെട്ടവള്‍!ടിഗാര്‍ഡന്‍ എക്സ്പ്രക്സ്.യൌവനത്തിന്റെ ചടുതലതയും,ചോരത്തിളപ്പുംഎല്ലാം ഇവള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.ഇപ്പോഴും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.എല്ലാം കണ്ട് ഇവള്‍ എന്നും രാത്രി ഒന്‍പതരയ്ക്ക്പുറപ്പെട്ട് അതിരാവിലെ അഞ്ചേമുക്കാലിന് തിരിച്ചെത്തൂന്നു.

ഒന്‍പതേകാലിയിട്ടും വാതില്‍ തുറന്നില്ല.ട്രയില്‍ കയറാനുള്ളവരുടെ തിരക്ക് കൂടികൂടി വരുന്നു.ആരോ എമര്‍ജനസിജനലിലൂടെ കയറി വാതില്‍ തുറന്നു.എല്ലാവരും ഇടിച്ച് കയറി.ഓരോ കമ്പാറ്ട്ടുമെന്റിന്റേയും വാതില്‍ തുറക്കപെട്ടു.അവര്‍ അഞ്ചാമത്തെ റിസര്‍വേഷന്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് നോക്കി നടന്നു.അവര്‍ ഏഴുപേരുണ്ടായിരുന്നു.നാലുപെണ്‍കുട്ടികളുംമൂന്ന് ആണ്‍കുട്ടികളും.ഈ റോഡിലെ കോളേജില്‍ പഠിക്കൂന്നവരാണിവര്‍.ഇനിയും ഇവരുടെ കൂട്ടത്തീലേക്ക്ആളുകള്‍ എത്താനുണ്ട്.തിരുവന്തപുരത്തൂനിന്നുള്ള ഇന്റ്‌ര്‍സിറ്റിയില്‍ ബാക്കിയുള്ളവര്‍ എത്തും.ആലുവായില്‍നിന്നും തൃശൂരില്‍ നിന്നും മൂന്നുപേര്‍ കയറുന്നതോടെ ഇവരുടെ എണ്ണം പൂര്‍ത്തിയാകും.ഏഴുപേരും അഞ്ചാമത്തെകമ്പാറ്ട്ടുമെന്റില്‍ കയറി.ഇന്റ്‌ര്‍സിറ്റി വന്നതോടെ നല്ലതിരക്കായി.ഇന്റ്‌ര്‍ സിറ്റിയില്‍ വന്ന മൂന്നുപേരുകൂടി ആയപ്പോള്‍അവര്‍ പത്തുപേരായി.ഗാര്‍ഡ് വിസിലടിച്ചു.പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ നിന്നവരെല്ലാം ട്രയിനിലേക്ക് കയറി.

ട്രയിന്‍ ഓടിത്തുടങ്ങി.കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ പാട്ടും അലയും വിളിയും.ഈ ശബ്ദ്ദകോലാഹലങ്ങള്‍ തീരണമെങ്കില്‍തൃശൂര്‍ കഴിയണം.ട്രയിന്‍ ഓരോ സ്റ്റേഷന്‍ വിടുമ്പോഴും ആളുകള്‍ കൂടിക്കൂടി വന്നു.ഇവര്‍ ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞമൂന്നുവര്‍ഷമായി യാത്രചെയ്യുന്നു.അന്നൊങ്ങും ഇല്ലാത്ത ഒരു മൂകത അവരുടെ ഇടയില്‍ ഇന്നത്തെയാത്രയില്‍ഉണ്ട്.കാരണം,ഒരു പക്ഷേ ഒരുമിച്ചുള്ള അവരുടെ അവസാനയാത്രയാകാം ഇത് എന്നുള്ളതാവാം.വൈവായ്ക്ക്വേണ്ടിയുള്ള ഈ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം പലരും പലസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പോകും.പലരും ഒരുപക്ഷേ ഇനിഒരിക്കലുംകണ്ടില്ലന്നിരിക്കും.അതുകൊണ്ടായിരിക്കും ഒരു നിശബ്ദ്ദത അവരുടെ ഇടായില്‍ ഉടലെടുത്തത്.ഇവരുടെകൂട്ടത്തില്‍ രണ്ട്പ്രണയജോഡികള്‍ ഉണ്ട്. അവര്‍ എന്തക്കയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.നാളെയ്ക്ക് ശേഷം ഒരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും കാണില്ല എന്ന് അവര്‍ക്കും അറിയാം.വീട്ടുകാര്‍ പറയുന്ന ചെറുക്കനെ കെട്ടി കേരളംവിട്ടുപോകുമ്പോള്‍ തങ്ങളെ സ്വപ്നങളില്‍ പോലും ഓര്‍ക്കാരുതെന്ന് കാമുകിമാര്‍ കാമുകന്മാരോട് അവരുടെശരീരത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് പറയുന്നുണ്ടാവാം.

പ്രണയജോഡികള്‍ ഒഴികേയുള്ളവര്‍ എല്ലാം അവരവരുടെ ബര്‍ത്തുകലീലേക്ക് കയറി.ഇനി ഈറോഡ് വരെഈ ഉറക്കം.നാലര ആയപ്പോള്‍ ഈ റോഡ് റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ടിഗാര്‍ഡന്‍ എത്തീ.ഇനി കോളേജിലേക്ക്ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഹോട്ടല്‍ റൂമുകളിലും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിലും.ഇന്നത്തെ വൈവ കഴിഞ്ഞ്രാത്രിയിലത്തെ ടിഗാര്‍ഡനില്‍ മടക്കം.

പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതെ വൈവ കഴിഞ്ഞു.ഇനി മടക്കം.ഇനി ഒരിക്കല്‍പോലും ഒരുമിച്ചുള്ള ഒരു യാത്ര ഉണ്ടാവില്ല.പലരും പല സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്. മദ്രാസിലേക്കും, ബാംഗ്ലൂരിലേക്കും, ഹൈദരാബാദിലേക്കുമൊക്കെപോവുകയാണ്.നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാന്‍ അവര്‍ ഏഴുപേര്‍ മാത്രം. ജയകുമാര്‍,സോബിന്‍,അനു,റ്റോംസ്,സോഫിയ,ജിഷ,സിജി.ജയകുമാറും,സോഫിയായും പ്രണയത്തിന്റെ ട്രാക്കിലെത്തിയിട്ട് രണ്ടുവര്‍ഷമായി.ഒരു പക്ഷേ ഇത്അവരുടെ അവസാനത്തെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രയാകാം.പ്രൊജക്ട് തുടങ്ങിയപ്പോഴേ സോഫിയായുടെ വീട്ടില്‍വിവാഹാലോചനകള്‍ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.അവള്‍ വിവാഹം കഴിച്ച് പോകുന്നതില്‍ ജയകുമാറിന് ഒരുവിഷമമും ഇല്ലായിരുന്നു.ജിഷയ്ക്കാണങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു ലൈന്‍ ഒത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.പ്രോജക്ട് ടൈമില്‍ ഒത്തുകിട്ടിയതാണ്.സീനിയറായി പഠിച്ച് ഇപ്പോള്‍ നാട്ടിലെ ഒരു ഐടി കമ്പിനിയില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന ഒരാളാണ് കക്ഷി.വൈള്ളം അടിച്ച്തലപെരുത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കക്ഷിയെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടി മൂപ്പിച്ച് ജിഷ്യ്ക്ക് ഫോണ്‍ ചെയ്യിപ്പിച്ചതാണ് .അത് ഏതായാലുംഅങ്ങ് പൊലിച്ചു.ഇപ്പോള്‍ അവരും പ്രണയത്തിന്റെ കൂട്ടിലായിക്കഴിഞ്ഞു. സോബിനുംഅനുവുംറ്റോംസും എല്ലാ പരിപാടികള്‍ക്കും ഒരിമിച്ചായിരുന്നു.സോബിന് ക്ലാസ് തുടങ്ങിയ സമയം‌മുതലേസിജിയോട് ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അതവന് അവളോട് പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.ഫിഫ്ത്ത് സെമ്മില്‍ കൂട്ടുകാര്‍നല്‍കിയ ധൈര്യത്തില്‍ അവന്‍ അവളോട് തന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്ന് പറഞ്ഞു.പക്ഷേ അവളന്ന് ഒരു മറുപിടി നല്‍കിയില്ല.അന്നന്നല്ല ഇന്നുവരേയും അവള്‍ അനുകൂലമായിട്ടോ പ്രതികൂലമായിട്ടോ ഒരു മറുപിടി നല്‍കിയില്ല.രണ്ടുപേരും ടെക്‍നോപാര്‍ക്കിലാണ് പ്രൊജ്‌ക്ട് ചെയ്തത്.എന്നും കാണുമെങ്കിലും ഒരു സൌഹൃദത്തിന്റെ അപ്പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു നീക്കവുംഅവളുടെ പക്ഷത്തുനിന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളെക്കുറിച്ച് അവന്‍ മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലുംഅവനതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. സിജിയുടെ മനസ്സറിയാന്‍ സോഫിയ വഴി ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും സിജി മനസ്സ്തുറന്നില്ല.ഈ യാത്രയിലെങ്കിലും അവളൊന്ന് മനസ്സ് തുറന്നിരുന്നെങ്കില്‍?

(തുടരും.......)

ഭാഗം : 2