തണൽ തേടുന്നവൾ

മോർണിംങ് ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് യൂണിഫോം മാറാനായി ഡ്രസ് ചെയ്ഞ്ചിംങ് റൂമിലേക്ക് പോകാനായി ലിഫ്റ്റിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഫോണിന്റെ വൈബ്രേഷൻ അറിഞ്ഞത്. സൈലന്റ് മോഡിൽ കിടന്ന ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ പപ്പയുടെ ഫോണിൽ നിന്ന് നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് മിസ്ഡ് കോൾ. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമില്ലാതെ പപ്പ ഇങ്ങനെ വിളിക്കില്ല. ഡ്യൂട്ടി സമയത്ത് ഫോണ് അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ പെർമിഷൻ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഫോൺ സൈലന്റ് മോഡിലാക്കി യൂണിഫോമിന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇടുന്നതാണ് പതിവ്. സാധാരണ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും ചായ കുടിക്കാൻ അല്പം സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കാറുള്ളതാണ്. ഇന്നാണങ്കിൽ ചായ കുടിക്കാനും സമയം കിട്ടിയില്ല.എല്ലാ ബെഡിലും പേഷ്യന്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ലിഫ്റ്റിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ഉടനെ തിരിച്ച് ഫോൺ ചെയ്തു. ഫോൺ എടുത്തത് അമ്മ. എടുത്ത ഉടനെ അമ്മയുയ്ടെ ചോദ്യം

"നീ എവിടെ പോയി കിടക്കുകയായിരുന്നു.."

"ഞാൻ ഡ്യൂട്ടിയിലായിരുന്നു അമ്മേ.."

അമ്മയുടെ ശബ്ദ്ദത്തിലെ പതർച്ച അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു

"എന്തിനാ അമ്മേ വിളിച്ചത്?"

അപ്പുറത്ത് നിന്ന് നിശബ്ദ്ദത കൂടിയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു

"എന്തുപറ്റി?"

"പപ്പയ്ക്ക് അസുഖം കൂടി ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുവാ. ഐ.സി.യു.വിലാ. നിനക്കൊന്ന് വരാൻ പറ്റുമോ?പപ്പായ്ക്ക് നിന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു".

"ലീവ് കിട്ടുമോന്ന് അറിയില്ലാ അമ്മാ...ഇപ്പോ സ്റ്റാഫ് ഷോട്ടേജും ഉണ്ട്..ഞാനൊന്ന് ചോദിക്കട്ട്..ഞാനൊരു അരമണീക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വിളിക്കാം"അവൾ പറഞ്ഞു.

"എങ്ങെനെയെങ്കിലും വരാൻ നോക്ക് മോളേ" അമ്മ ഫോൺ വെച്ചു

അവൾ യൂണീഫോം മാറാതെ വീണ്ടും ലിഫിറ്റിൽ കയറി തന്റെ വാർഡിലേക്ക് പോയി.

വാർഡിലെ ഡ്രഗ് പ്രിപ്പറേഷൻ ടേബളിലെ ടെബിളിൽ നിന്ന് ലീവ് ഫോം എടുത്ത് അവൾ പൂരിപ്പിച്ചു. ലീവ് ഫോം എടുക്കുമ്പോൾ തന്നെ പലരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.  ഈവനിംങ് ഷിഫ്റ്റിലുള്ള ടീം ലീഡറോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. വാർഡ് ഇന്‍ചാർജിനോട് ചോദിക്കൂ എന്ന് എന്ന് പറഞ്ഞ് ടീം ലീഡർ മാറി. ഇന്‍ചാർജിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്ക് ഒരായിരം പരാതികൾ. ഇവിടേ സ്റ്റാഫ് ഷോട്ടേജ് ഉള്ളത് തനിക്കറിഞ്ഞുകൂടേ, എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് നാട്ടിൽ പോയാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ഉള്ള സ്റ്റാഫിനെ കൊണ്ട് വാർഡിലെ ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യിക്കും. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ലീവ് എടുക്കാനാണങ്കിൽ നാട്ടിൽ തന്നെ നിന്നാൽ പോരേ... എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ..

"മാം..പപ്പ ഐസിയുവിൽ ആയതുകൊണ്ടാ ലീവ് ചോദിക്കുന്നത്?" അവൾ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങളിങ്ങനെ പെഴ്സണൽ മാറ്റർ പറഞ്ഞ് ലീവ് എടുത്താൽ ഈ ഹോസ്പിറ്റിലിന്റെ കാര്യം എന്താവും... ഏതായാലും എനിക്ക് ലീവ് തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാ.ഇയാളു സൂപ്രണ്ടിനോട് തന്നെ പോയി ചോദിച്ചോളു..." ഇന്‍ചാർജ് ലീവ് ഫോം തിരികെ കൊടുത്തു.

അവൾ യൂണിഫോം മാറാതെ തന്നെ നെഴ്സിംങ് സൂപ്രണ്ടിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഇന്‍ചാർജ് സൂപ്രണ്ടിനെ വിളിച്ച് സ്റ്റാഫ് ലീവ് ചോദിച്ചന്നും അങ്ങോട്ടേക്ക് വിട്ടിട്ടൂണ്ടന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. പതിനഞ്ച് മിനിട്ട് കാത്തിരുന്നിട്ടാണ് സൂപ്രണ്ടിനെ കാണാൻ പറ്റിയത്... സൂപ്രണ്ടിനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ അവർ പറഞ്ഞു

"ഉടനെ ലീവ് തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാ"

"മാഡം, പപ്പ ഐസിയു വിലാ..."

"അത്രവലിയ അസുഖം ഒന്നും ഇല്ലങ്കിലും പേഷ്യന്റിനെ ഐസിയുവിലേക്ക് മാറ്റുമെന്ന് തനിക്കറിയില്ലേ. ഐസിയുവിൽ കിടക്കുന്ന ആളിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇപ്പോൽ ചെന്നിട്ടും കാര്യമില്ലല്ലോ..ഐസിയുവിൽ ആണങ്കിൽ നെഴ്സുമാരും ഡോക്‌ടർമാരും ഉണ്ടല്ലോ. ഔട്ട്സൈഡിൽ നിന്ന് ആരയും അവിടെ നിർത്തത്തും ഇല്ലല്ലോ?"

"പപ്പയും മമ്മിയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ വീട്ടിൽ. പപ്പ ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാണ്." അവൾ പറഞ്ഞു.

"അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാണങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാണ് ജോലിക്കെന്ന് പറഞ്ഞ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. അവിടെ തന്നെ അപ്പനെയും അമ്മയെയും നോക്കി നിന്നാൽ പോരായിരുന്നോ? ഏതായാലും പതിനഞ്ച് ദിവസം ലീവ് തരാനൊന്നും പറ്റില്ല". സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു. മനുഷ്യപറ്റില്ലാത്തവർ. അവൾ മനസിൽ പറഞ്ഞു.

"ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ.. പപ്പ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാണന്ന് പറഞ്ഞ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഒരു ലെറ്റർ വാന്ങി ഫാക്സ് ചെയ്ത് തരാൻ പറയൂ.." സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവൾ ഉടൻ തന്നെ പുറത്തിറങ്ങി അമ്മയെ വിളിച്ച് ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഒരു ലെറ്റർ വാന്ങി ഫാക്സ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു. ഫാക്സ് അയിച്ചിട്ടുണ്ടന്ന് പറഞ്ഞ് പതിനഞ്ച് മിനിട്ടിനിള്ളിൽ  അമ്മ തിരിച്ചു വിളിച്ചു. അവൾ വീണ്ടും സൂപ്രണ്ടിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. സൂപ്രണ്ട് ഫാക്സ് കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് ഇരിക്കുകയാണ്.

"ഡയബ്റ്റിക്സ് കൂടിയതിനല്ലേ ഐസിയുവിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അതൊക്കെ സാധാരണ അസുഖമല്ലേ. അതിനിങ്ങനെ ലീവ് വാന്ങി പോകേണ്ട കാര്യം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ?" സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞ്.

അവൾക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് വന്നു.

"മാഡം. എന്റെ പപ്പയാ ഐസിയുവിൽ കിടക്കുന്നത്. എനിക്കേതായാലും പോയാലേ പറ്റൂ.മാഡം ലീവ് തന്നില്ലങ്കിൽ ഞാൻ റിസൈൻ ലെറ്റർ തന്നിട്ട് പൊയ്ക്കോളാം" അവൾ പറഞ്ഞു.

"പത്ത് ദിവസം വേണമെങ്കിൽ ലീവ് തരാം. പത്തു ദിവസത്തിൽ കൂടുതൽ ലീവ് തരാൻ പറ്റില്ല. പത്ത് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് ഡ്യൂട്ടിക്ക് കയറിയില്ലങ്കില്‍ പിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ട" സൂപ്രണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവൾ സൂപ്രണ്ടിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. പത്തു ദിവസത്തെ ലീവ് കിട്ടീയ വിവരം അമ്മയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നാളെ തത്ക്കാൽ കിട്ടൂമെങ്കിൽ മറ്റെന്നാൾ തിരിക്കാമെന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. മൂന്നു ദിവസം അങ്ങോട്ടൂം മൂന്നു ദിവസം ഇന്ങോട്ടുമായി ആറുദിവസം ട്രയിനിൽ തന്നെ പോകും. നാലു ദിവസം പപ്പയുടെയും മമ്മിയുടെയും കൂടെ നിൽക്കാൻ പറ്റും.

പിറ്റേന്ന് നാലുമണിക്കു തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് അവൾ കൂട്ടൂകാരിയെയും കൂട്ടി റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു.അടുത്ത് വന്ന് നിർത്തിയ ഓട്ടോകളിൽ ഒന്നും കയറാതെ മഹാനഗരത്തിലെ തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ അവർ നടന്നു. സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പത്തിരുപത് മിനിട്ട് നടക്കാനുള്ള ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നു. റിസർവേഷൻ സെന്ററിലെ സ്ത്രികൾക്കായുള്ള ക്യുവിൽ നാലാമതായി അവൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.മിനിട്ടുകൾ കഴിയുന്തോറും ക്യൂവിന്റെ നീളം കൂടി കൂടി വന്നു. ഏഴുമണിയായപ്പോൾ കൂട്ടൂകാരി തിരികെ പോയി. പിന്നയും മൂന്നു മണിക്കൂറിന്റെ കാത്തിരിപ്പ്. അവൾ വെറുതെ ക്യൂവിൽ നിൽക്കൂന്നവരുടെ മുഖഭാവങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു .ക്യൂവിന്റെ ആദ്യ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉള്ളവരുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസമാണ്. തത്ക്കാൽ ടിക്കറ്റ് കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി അഞ്ച് മിനിട്ടിനുള്ളിൽ അവൾക്ക് ടിക്കറ്റ് കിട്ടി.. അവൾ ടിക്കറ്റും ബാലൻസും ഒക്കെ നോക്കി ഉറപ്പാക്കുമ്പോൾ തന്നെ കേരളത്തിലേക്കൂള്ള ടിക്കറ്റുകൾ വെയ്‌റ്റിംങ് ലിസ്റ്റ് ആയന്ന് പറയുന്നത് കേട്ടു.

ഈവനിംങ് ഷിഫ്റ്റിൽ ജോലിചെയ്യുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ് നാട്ടിൽ ആയിരുന്നു. പപ്പയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ടാവും. ഡ്യൂട്ടിക്ക് കയറുന്നതിനു മുമ്പ് അമ്മയെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചായിരുന്നു. മനസ് പതറാതിരിക്കാൻ അവൾ വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. പേഷ്യന്റിനു ഇൻഞ്ചക്ഷൻ എടുക്കുമ്പോൾ കൈ വിറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു. വേദന എടുത്ത പേഷ്യന്റ് എന്തക്കയോ പറഞ്ഞു. അയാളോട് ഒന്നും തിരിച്ച് പറയാതെ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്   കോട്ടണ്‍ എടുത്ത് അമർത്തി തൂത്തു.

വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കുറച്ചെങ്കിലും പണം നൽക്കേണ്ടേ? മകൾക്ക് പതിനാറായിരം രൂപ മാസശമ്പളം  കിട്ടൂമെന്നാണ് അവർ കരുതുന്നത്. പിടിത്തം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കിട്ടൂന്നത് പന്ത്രണ്ടായിരം രൂപ. അതിൽ നിന്ന് വേണം വാടകയും ഭക്ഷണവും എല്ലാം. വീട്ടിലേക്ക് നാലായിരമോ അയ്യായിരമോ അയച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല ബാക്കി. അതുകൊണ്ട് എഡ്യൂക്കേഷൻ ലോണിന്റെ പലിശയും കുറച്ചു മുതലും തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ പറ്റും. എത്രനാൾ ജോലി എടുത്താലാണ് ലോൺ ഒന്നു അടച്ചു തീർക്കാൻ പറ്റുക. തങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരുടെ ആ നിസഹായവസ്ഥയാണ് ഹോസ്പിറ്റൽ നടത്തിപ്പുകാർ മുതലെടുക്കുന്നത്. എല്ലാം സഹിക്കുന്നത് കിട്ടൂന്ന ശമ്പളം കൊണ്ട് ലോൺ തിരിച്ചടയ്ക്കാൻ പറ്റുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ്. ആശുപത്രിയിൽ ജോയിൻ ചെയ്യാൻ നേരത്ത് തന്ന അപ്പോയിന്റ്‌മെന്റ് ഓർഡറിൽ പതിനാറായിരം രൂപയിൽ നിന്ന് പി.എഫും ,ഇ എസ് ഐയും കുറയ്ക്കുമെന്ന് മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ സാലറി സ്ലിപ്പിൽ അതിൽ നിന്ന് വീണ്ടും പി.എഫും ,ഇ എസ് ഐയും കുറയ്ക്കും. എമ്പ്ലോയർ കൊടുക്കേണ്ട പി.എഫും ,ഇ എസ് ഐയും എമ്പ്ലോയുടെ സാലറിയിൽ നിന്നു തന്നെ എടുക്കുന്നു. ചോദിച്ചാൽ പറയും ഇതിവിടിത്തെ നിയമമാ ഇത് അനുസരിക്കാൻ വയ്യങ്കിൽ വിട്ടിട്ട് പൊയ്ക്കോളൂ. ഫിസിക്കൽ ടോർച്ചറിംങും മെന്റൽ ടോർച്ചറിംങും സഹിക്കാനാവാതെ പലരും ഒന്നും പറയാതെ പോകും. ഒരാൾ പോകുമ്പോൾ രണ്ട് പേർ ജോലിക്ക് വരികയും ചെയ്യും. എന്നിട്ടൂം ആവശ്യത്തിനു സ്റ്റാഫില്ല.

തന്റെ കൂടെ ജോയിൻ ചെയ്ത ഒരു പെൺകുട്ടി പോയതവൾ ഓർത്തു. പേഷ്യന്റിനെ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ ഫിൽ ചെയ്യേണ്ട ഫയൽ താമസിച്ചു പോയി എന്ന് പറഞ്ഞു ആ ബ്ലോക്കിലെ ഇൻചാർജ് ആ കുട്ടിയെ തെറിവിളിക്കുകയും കാലിൽ ഷൂഇട്ട് ചവിട്ടുകയും കൈയ്യൊക്കെ ഞുള്ളി പറിക്കുകയും ചെയ്തത്രെ.രണ്ട് ദിവസം ആ കുട്ടി പേടിച്ച് പനിപിടിച്ച് കിടപ്പിലായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആരോടും പറയാതെ അവൾ നാട്ടിലേക്ക് പോയി. 

ഷിഫ്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കൂട്ടുകാരോടെല്ലാം ചോദിച്ചിട്ടൂം ആരുടെ കൈയ്യിലും പൈസ ഇല്ല. എല്ലാവരും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണ്. എക്സ്പീരിയൻസ് ആയി എന്നെങ്കിലും വിദേശത്ത് പോയി രക്ഷപെടാമന്ന് കരുതിയാണ് എല്ലാവരും ദിവസങ്ങൾ കഴിക്കുന്നത്. ആരുടെ കൈയ്യിലും പൈസ കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയാണ്. പൈസ ഇല്ലാതെ ഏതായാലും നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ല. .ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ എവിടെനിന്നെങ്കിലും പൈസ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് കിട്ടുമോൻ അവൾ ആലോചിച്ചു നോക്കി. ഒരു വഴിയേ ഉള്ളൂ,കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഒന്നരപവന്റെ മാല പണയം വെയ്ക്കുക തന്നെ.ഒന്നരവർഷത്തെ സമ്പാദ്യം എടുത്ത് ഉണ്ടാക്കിയ മാലയാണ്.താൻ ഉണ്ടാക്കിയ ആകെയുള്ള സമ്പാദ്യം!!

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ടുപേകാനുള്ള സാധങ്ങൾ എല്ലാം ഒരു ചെറിയ ഷോൾഡർ ബാഗിൽ എടുത്തു വെച്ചു. എന്നിട്ട് പണയം വയ്ക്കാൻ മാലയുമായി ബാങ്കിലേക്ക് ഇറങ്ങി.ആവശ്യത്തിനു വന്നപ്പോൽ സ്വർണ്ണത്തിനു വില കുറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് പവന് രണ്ടായിരം രൂപ കുറച്ചാണ്  ബാങ്കുകാർ പണയം എടുത്തത്. പക്ഷേ പലിശയ്ക്ക് കുറവൊന്നും ഇല്ല.പണയം വെച്ച് കിട്ടിയത് ഇരുപത്തിനാലായിരം രൂപ. അത് ബാങ്കിൽ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ഉടൻ തന്നെ ഇട്ടു. വേഗം തിരിച്ച് മുറിയിൽ ചെന്ന് ബാഗുമായി ഇറങ്ങി.

മൂന്നു ദിവസത്തെ മുഷിപ്പിക്കുന്ന ട്രയിൻ യാത്ര. റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി നേരിട്ട് ആശുപത്രിയിലേക്ക് അവൾ പോയി. അവളുടെ പപ്പയെ ഐസിയുവിൽ നിന്ന് മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു.

അവൾ പപ്പയുടെ മുറിയിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ പപ്പ തനിച്ചായിരുന്നു. അമ്മ കാന്റീനിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ പപ്പയുടെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നുപപ്പയുടെ മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. ഷേവ് ചെയ്യാത്തതുകൊണ്ട് മുഖത്തെ രോമങ്ങൾ വളർന്ന് അധികമായിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൽ പപ്പയെ കണ്ടാൽ പത്ത് വയസ് കൂടുതൽ തോന്നും. ഐവി ക്യാനുള കുത്തിയ കൈ അവൾ തന്റെ കൈയ്യിൽ എടുത്തു വെറുതെ തടവി കൊടുത്തു.

"ഇപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട് പപ്പാ" അവൾ ചോദിച്ചു.

"ഒന്നുമില്ല മോളേ പപ്പയ്ക്ക്...നീ ഇല്ലാത്ത കാശ് കളഞ്ഞ് ഇത്രയും ദൂരം വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല..." അയാൾ പറഞ്ഞു.

"പപ്പയെ കാണാൻ ഞാൻ വന്നില്ലങ്കിൽ ഞാൻ ആരയാ കാണാൻ പോകുന്നത്. അല്ലങ്കിൽ ആരാ പപ്പായെ കാണാൻ വരുന്നത്?" അവൾ ചോദിച്ചു .

അയാൾ ഒന്നു ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് തന്റെ കൈകൾ എടുത്ത് അവളുടെ തലമുടിയിൽ വെറുതെ തലോടി. അപ്പോൾ അയാളുടെ മനസിൽ തന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ടു നടന്നു തുടങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിലെ അവളായിരുന്നു..

"നീ മുടിയിൽ എണ്ണയെന്നും തേക്കാറില്ലേ മോളേ?"

"യാത്ര ചെയ്തതിന്റെ പപ്പാ"

അവൾ വീണ്ടും അയാളുടെ കൈകൾ എടുത്ത് തന്റെ കൈകളിൽ വെച്ചു. അവളുടെ കണ്ണീൽ നിന്നൊരു കണ്ണുനീർ തുള്ളി അയാളുടെ കൈകളിൽ വീണൂ പൊട്ടിച്ചിതറി തെറിച്ചു. അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

"മോളെന്തിനാ കരയുന്നത്. പപ്പായ്ക്ക് ഒന്നും ഇല്ല. ഇച്ചിരി ഷുഗറുകൂടി ഒന്നു വീണന്നല്ലേ ഉള്ളൂ.ഇനി ഷുഗർ കൂടാതെ നോക്കിയാൽ പോരേ?" അയാൾ പറഞ്ഞു.

അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ വന്നു. അവൾ അമ്മയെ നോക്കി. അമ്മയുടെ മുഖത്തും നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്. മൂന്നാലു ദിവസത്തെ ആശുപത്രി ജീവിതവും ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്കും  തിരിച്ചുമുള്ള ദിവസയാത്രകളും അമ്മയെയും പ്രായക്കൂടുതൽ ഉള്ളവൾ  ആക്കിയിരിക്കുന്നു.

ദീർഘ ദൂര യാത്രയുടെ ക്ഷീണം അവളുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.

"നീ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടൂണ്ടാവില്ലല്ലോ, എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടു വാ മോളേ." അമ്മ പറഞ്ഞു.

അവൾ മുറിയില് നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മയും കൂടെ ചെന്നു.
"നിന്റെ മാലയെന്തിയേ മോളേ" അമ്മ ചോദിച്ചു. അവളുടെ കഴുത്തിൽ അപ്പോൾ കൊന്തമാലയായിരുന്നു..

"ട്രയിനിൽ കള്ളന്മാരുടെ ശല്യമുണ്ട്,ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് കൂട്ടുകാരിയുടെ കൈയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ടാ വന്നത്"അവൾ മുഖത്ത് ഭാവ വെത്യാസം ഇല്ലാതെ പറഞ്ഞു.താൻ പറഞ്ഞത് അമ്മ വിശ്വസിച്ചിട്ടൂണ്ടാവണം. അമ്മയുടെ കഴുത്തിലും കൊന്തമാലയാണ് കിടക്കൂന്നതെന്ന് അവൾ കണ്ടു.ചോദിച്ചാൽ വീട്ടിൽ ഊരിവെച്ചിരിക്കുകയാണന്നേ ഇപ്പോൾ പറയൂ. കാന്റീനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവൾ കണക്കു കൂട്ടൂകയായിരുന്നു. മാസം രണ്ടായിത്തഞ്ഞൂറൂ രൂപ വെച്ച് തിരിച്ചടച്ചാൽ ഒരു വർഷം കൊണ്ട് ആ മാല തിരിച്ചെടുക്കാം.....

ക്യാന്റീനിൽ നിന്ന് ആഹാരം കഴിച്ച് അവൾ വരുമ്പോഴേക്കും തലേന്ന് ആശുപത്രിയിൽ ഉപയോഗിച്ച തുണികളും ഫ്ലാസ്കും ഒക്കെ അമ്മ ഒരു കവറിൽ എടൂത്തു വെച്ചിരുന്നു.

"നിനക്ക് കുളിക്കുകയൊക്കെ വേണ്ടേ?നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയിട്ട് വരാം." അമ്മ പറഞ്ഞു.

"പോയിട്ട് വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോഴേക്ക് വന്നാൽ മതി.എനിക്കാണങ്കിൽ ഇപ്പം കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ നേഴ്സുമാർ ഉണ്ടല്ലോ?" പപ്പ പറഞ്ഞു.

അവളും അമ്മയും വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായി ഇറങ്ങി. ബസിൽ പതിവില്ലാത്ത തിരക്ക്. നിന്ന് യാത്രചെയ്യേണ്ടിവന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കും ബസ് ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോൽ അമ്മയ്ക്ക് കവറുമായി നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട്. അവൾ അമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് കവറു വാന്ങി.

വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് കരയിലകൾ കൂട്ടം കൂടി കിടപ്പുണ്ട്. "എന്തൊരു കരയിലയാ ദിവസവും വീഴുന്നത്" അങ്ങനെ പറന്ഞു കൊണ്ടാണ് അമ്മ വാതിൽ തുറന്നത്. അമ്മ തുണിമാറി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയതും അവൾ കുളിക്കാനായി കയറി. കുളികഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. വന്നയുടനെ ആശുപത്ര്യിൽ നിന്ന് പപ്പയുടെ ഫോൺ. ഡോക്ടർ വന്ന് ഡിസ്ചാർജ് എഴുതി. അവൾ തനിയെ പപ്പയെ കൊണ്ടൂവരാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല. അവളുടെ കൂടെ അമ്മയും ചെന്നു. മുറിയിൽ പപ്പയുടെ അടുത്ത് ചെന്നപ്പോൾ അയാൾ പോകാനായി തയ്യാറായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ബില്ല് എത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ നഴ്സിംങ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന് ബില്ല് തിരക്കി. പത്തിമിനിട്ടിനകം ബില്ല് ശരിയാക്കി കിട്ടൂമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. പത്ത് മിനിട്ട് അവളവിടെ തന്നെ നിന്നു.നഴ്സ് ബില്ല് തയ്യാറാക്കി നൽകി. അവളത് വാന്ങിയിട്ട് നോക്കി. പതിനെണ്ണായിരം രൂപ.

ആശുപത്രിയിലെ എ.റ്റി.എം കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് ഇരുപതിനായിരം രൂപ എടുത്ത് കൗണ്ടറിൽ പണം അടച്ചു. പണം അടച്ച രസീതുമായി നഴ്സിംങ് സ്‌റ്റേഷനിൽ എത്തി ഡിസ്ചാർജ് പേപ്പർ വാന്ങി. അമ്മ റൂമിൽ നിന്ന് അവിടെക്ക് വന്നു.

"നീ എവിടെ പോയതായാരുന്നു. ബില്ല് വന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ബില്ല് നീ വാന്ങിച്ചന്ന് പറഞ്ഞു..ബില്ലെവിടെ?" അമ്മ ചോദിച്ചു

"ഞാൻ അടച്ചു. ഇനി വീട്ടിൽ പോയാൽ മതി" അവൾ പറഞ്ഞു.

"നീ ബില്ലടച്ചോ? അത്രയും പൈസ ...."

"എന്റെ കൈയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.."അമ്മ ചോദ്യം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ പറഞ്ഞു.

അമ്മ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

"ട്രയിനിൽ കള്ളന്മാരുടെ ശല്യമുള്ളതുകൊണ്ട് നി നിന്റെ മാല കൂട്ടൂകാരിയെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടൂ തന്നെയാണ് വന്നതല്ലേ?" അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിനു അവൾ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നപ്പോൾ അവർ വീണ്ടൂം ചോദിച്ചു

"നീ അമ്മയോട് കള്ളം പറയാനും പഠിച്ചല്ലേ?"

"മാല വെറുതെ കഴുത്തിൽ ഇടുന്നതിലും നല്ലത് ആവശ്യത്തിനു ഉപകരിക്കുന്നതല്ലേ?" അവൾ പറഞ്ഞു.

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഓട്ടോയിൽ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ മൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷം മടങ്ങിപ്പോകാൻ ടിക്കറ്റ് എടുക്കുന്നതിനെ ക്കുറിച്ചായിരുന്നു അവൾ ചിന്തിച്ചത്. മൂന്നു ദിവസം മൂന്നു മണിക്കൂറുകൾ പോലെ കടന്നു പോയി. തിരികെ പോകാനായി ട്രയിന്‍ കയറ്റിവിടാനായി അമ്മയും പപ്പയും സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്നു. ട്രയിൻ വന്ന് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ ജനാലയുടെ അടുത്ത് വന്നു.

"ഞാൻ നിന്റെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് രണ്ടു ദിവസത്തിനകം കുറച്ച് പൈസ ഇടാം. നീ ആ മാല എടുക്കണം". അമ്മ പറഞ്ഞു. അവളെന്തങ്കിലും പറയുന്നതിനു മുമ്പ് ട്രയിൻ നീന്ങിത്തുടങ്ങി.അവളുടെ കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞു കൂടിയ കണ്ണുനീർ പപ്പയും അമ്മയും പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിന്ന് കൈവീശുന്ന കാഴ്ച മറച്ചു.

******************************

എഴുതുന്നതിനു എന്തെങ്കിലും തലക്കെട്ട്/പേര് ഇടുക എന്നുള്ളത് ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ട് ഉള്ള കാര്യമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥയ്ക്ക്(?) എന്തെങ്കിലും ഒരു പേരുവേണമല്ലോ എന്ന് കരുതി 'തണൽ തേടുന്നവൾ' എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കൂന്നത്

അക്കങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഘടികാരത്തിലെ സൂചികൾ

ചുവരിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ കിടന്നു. ആർക്കും കാത്തു നിൽക്കാതെ സൂചികൾ കറങ്ങുന്നു. സൂചികൾ കറങ്ങുന്നതിന് അനുസരിച്ചാണോ സമയം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് അതോ സമയം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്നു അനുസരിച്ചാണോ സൂചികൾ കറങ്ങുന്നത്. അറിയില്ല. പരസ്പരം പൂരകമായ ഒന്നാണ് കാലചക്രങ്ങളും ഘടികാരവും. തനിക്ക് ആ ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ ആകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ സമയത്തെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ കഴിയുമോ? ജീവിതം ആർക്കും വേണ്ടാതെ ഇങ്ങനെ പോകുമ്പോൾ സമയത്തെ താനെന്തിനു പിടിച്ചു നിർത്താൻ നോക്കണം? ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഇരുപത്തെട്ട് വർഷങ്ങൾ. ജീവനാംശത്തിന്റെ പേരിൽ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് വരുന്ന പണത്തിന്റെ കണക്കിന്റെ എസ്.എം.എസുകൾ ആണല്ലോ തനിക്ക് മാസത്തിന്റെ തുടക്കം കാണിക്കുന്ന സമയത്തിന്റെ ഏകകം. ഇരുപത്തട്ട് വയസായിട്ടും തനിക്കിപ്പോഴും ആ പണം വരുന്നുണ്ടല്ലോ? താൻ ഈ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചുപോയതിനു ജന്മം തന്നവർ നൽകുന്ന പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ പാപപരിഹാരം.

ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നു. അജയനാണ്.

"എടാ ഹരീ നീ എന്താ ഓഫീസിൽ വരാത്തത്?". അജയന്റെ ചോദ്യം.

ഓഫീസിൽ പോകാൻ സമയം ആയോ? അയാൾ ക്ലോക്കിലേക്ക് വീണ്ടൂം നോക്കി. സമയം പത്ത് പതിനഞ്ച്.
ഇത്രയും നേരം താൻ സൂചികൾ മാത്രമേ നോക്കിയിരുന്നുള്ളൂ. സൂചികളുടെ പിന്നിലെ അക്കങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

"സമയം പോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഞാനിതാ വരുന്നു" അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ പതിനൊന്നു മണി. തിങ്കളാഴ്ച ദിവസമുള്ള ടീം മിറ്റിംങിനു മറ്റുള്ളവർ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരാഴ്ച ചെയ്യാനുള്ള ജോലികൾ എല്ലാവരയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു മീറ്റിംങ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സമയം പതിനൊന്നര. സമയത്തെക്കുറിച്ച് താൻ മറ്റുള്ളവരോട് പറയുമ്പോൾ മനസിൽ അക്കങ്ങളില്ലാത്ത ഘടികാരത്തിൽ കറങ്ങുന്ന സൂചികൾ ആയിരുന്നു.

"നീ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടാണോ വന്നത്?" അജയന്റെ ചോദ്യം.

"അല്ല" അയാൾ മറുപിടി നൽകി.

"നീ വാ, നമുക്ക് കഴിച്ചിട്ട് വരാം." അജയൻ ഹരിയെ വിളിച്ചു.

"ഇന്നെന്താ കൊണ്ടുവന്നത്?" അയാൾ ഹരിയോട് ചോദിച്ചു.

"എന്താണന്ന് കൃത്യമായിട്ട് അറിയില്ല. ഇഢലിയും ചട്നിയും ആയിരിക്കും. പാത്രം തുറന്നാലേ അറിയൂ". ഹരി പറഞ്ഞു.

ലഞ്ച് റൂമിലെ ടേബിളിന്റെ മുന്നിലേക്ക് കസേര വലിച്ചിട്ട് അവർ ഇരുന്നു. ഇഢലി ചടനിയിൽ മുക്കി കഴിക്കുമ്പോൾ അജയന്റെ ചോദ്യം

"ഇന്നും ക്ലോക്കിലെ സൂചിയിൽ നോക്കിയായിരുന്നോ കിടപ്പ്? "

ഹരി അതിനുത്തരം പറയാതെ ഇഢലി ചട്നിയിൽ മുക്കി കഴിച്ചു കൊണ്ടീരുന്നു.
ഈ കമ്പിനിയിൽ അജയനും ഹരിയും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ജോലിക്ക് കയറിയത്. ആദ്യം താമസം ലോഡ്ജിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് ഒരു വീടെടുത്ത് അവർ മൂന്നുപേർ താമസം മാറി.ഒരാൾ ഓൺസൈറ്റ് വർക്കിനായി അഞ്ചാറുമാസം മുമ്പിന്ത്യയ്ക്ക് വെളിയിലേക്ക് പോയി .നാലുമാസം മുമ്പ് കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അജയന്‍ മറ്റൊരു വീടെടൂത്ത് മാറി. ഇപ്പോൾ ഹരി ഒറ്റയ്ക്കാണ് ആ വീട്ടിൽ താമസം.

"നീ ഒക്കെ ശരിക്ക് ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാടാ." ഹരി സംസാരം തുടങ്ങിയപ്പോൾ അജയൻ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.

"നിനക്ക് ആ ഭാഗ്യം വേണ്ടാന്ന് വെച്ചിട്ടല്ലേ? നിനക്കും കല്യാണം ഒക്കെ കഴിക്കാൻ സമയം ആയി. കല്യാണം കഴിച്ചാൽ നിന്റെ ക്ലോക്കിൽ നോക്കീയുള്ള കിടപ്പ് കുറയും" അജയൻ പറഞ്ഞു

"മൂന്നാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഭാഗ്യങ്ങൾ ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടവനാ ഞാൻ. കോടതിവാരാന്തയിൽ അനാഥനായി നിൽക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ ചുമ്മാ സമയം കളയാൻ നോക്കി നിന്നത് കോടതി കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലെ വലിയ ക്ലോക്കിലാ. ഞാനന്ന് കാണുമ്പോൾ ആ ക്ലോക്കിൽ അക്കങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു..."

"നീ ഇതൊക്കെ എത്രയോ പ്രാവിശ്യം എന്നോട് പറഞ്ഞതാ. കഴിഞ്ഞതൊക്കെ മറക്കാൻ പറ്റില്ലന്ന് അറിയാം. പക്ഷേ അതൊക്കെ മറന്നാൽ, അക്കങ്ങളില്ലാത്ത ക്ലോക്കിലുള്ള നോട്ടവും ഇല്ലാതാക്കിയാൽ നിനക്കും ജീവിക്കാം" ഹരിയുടെ സംസാരത്തിന്റെ ഇടയ്ക്ക് കയറി അജയൻ പറഞ്ഞു.

അതിനുള്ള മറുപിടി ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ ഒതുക്കി കൈ കഴുകാനായി ഹരി എഴുന്നേറ്റു.

"നീ ശനിയാഴ്ച രാവിലെ നോർത്ത് സ്റ്റേഷനിൽ പോയിരുന്നോ?" അജയൻ എഴുന്നേറ്റുകൊണ്ടാണ് ചോദിച്ചത്.

"പോയിരുന്നു. ഞാൻ പോയത് നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?" ഹരി ചോദിച്ചു

"അതൊക്കെ അറിഞ്ഞു" അജയൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. രണ്ടും പേരും ലഞ്ച് റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി.

"ഉച്ചയ്ക്കിനി കഴിക്കാൻ എപ്പോഴാ ഇറന്ങുന്നത്?" ഹരി ചോദിച്ചു.

"ഇനി ഉച്ചയ്ക്കൊന്നും വേണ്ട. പണി തീർത്തിട്ട് വൈകിട്ട് ഇറങി കഴിക്കാം" അജയൻ പറഞ്ഞിട്ട് തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് കയറി.

നാലുമണിക്ക് അജയന്റെ ഫോൺ. കഫ്റ്റീരിയിലേക്ക് ചെല്ലാൻ. ആ ബിൽഡിമ്ങിലെ കമ്പ്നികൾക്കെല്ലാം കൂടിയുള്ള കോമൺ കഫ്‌ടീരിയ ആണ്. അന്നത്തെ ജോലിയെല്ലാം തീർത്തിരുന്നതുകൊണ്ട് ഹരി എഴുന്നേറ്റു കഫ്ടീരിയിലേക്ക് നടന്നു. ഹരിയും അജയനും എല്ലാം സ്ഥിരമായി ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് അജയനുണ്ടാകുമെന്ന് ഹരിക്കുറപ്പായിരുന്നു. കഫ്റ്റീരിയയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ അജയൻ ഇരിക്കുന്നത് ഹരി കണ്ടിരുന്നത്. അജയന്റെ കൂടെ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും ഉണ്ട്. ഒന്ന് ഹരിയുടെ ഭാര്യയാണ്. ആ ബിൽഡിമ്ങിലെ മറ്റൊരു കമ്പ്നിയിൽ തന്നെയാണ് ഹരിയുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് ജോലി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഇവിടേക്ക് മാറിയതാണ്.അവരുടെ കൂടെയുള്ള പെൺകുട്ടി ഏതാണ്?

കഫ്റ്റീരയയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഹരി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഹരിയുടെയും ഭാര്യയുടേയും കൂടെ ഇരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ ഹരി കണ്ടു.
അപർണ്ണ!!
ഒഴിഞ്ഞ കസേര അജയൻ നീക്കി ഇട്ടൂ. ഹരി ഇരുന്നു. ഹരി അജയനെ നോക്കി.അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ഹരിയും ചിരിച്ചു.

"ഹരിക്ക് ആളെ പരിചയമുണ്ടോ?" അപർണ്ണയെ നോക്കി കൊണ്ട്  അജയന്റെ ഭാര്യ ഹരിയോട് ചോദിച്ചു.

"ഉം..നേരത്തെ പരിചയമുണ്ട്" ഹരി പറഞ്ഞു.

"എന്നെ സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ച സാറിന്റെ മകളാ ഇവിടയാ ജോലിയന്ന് പറഞ്ഞ് കേട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് നാട്ടീന്ന് വന്നപ്പോൾ റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ചാ കണ്ടത്. സംസാരിച്ച് വന്നപ്പോൾ ഹരിയെ അറിയാമെന്ന് പറഞ്ഞു." അജയന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു.

"കോളേജിൽ വെച്ച് സമരത്തിന്റെ ഒക്കെ ഇടയിൽ കണ്ടിട്ടൂണ്ടായിരുന്നു. ഇവരൊക്കെ പറയുന്നതൊന്നും നമുക്ക് മനസിൽ ആകാത്തതുകൊണ്ട് പരിചയപ്പെടാനൊന്നും അന്ന് പോയില്ല. പിന്നെ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ ഒന്നു രണ്ടു പ്രാവിശ്യം കണ്ടപ്പോൾ കോളേജിന്റെ പേരും വർഷവും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെട്ടതാ" അപർണ്ണ പറഞ്ഞു.

"ഭാഗ്യം!! കൂടെ ജോലിചെയ്തവരെപ്പോലും ഓർക്കുന്നില്ലന്ന് പറയുന്ന കക്ഷിയാഇത്. അപർണ്ണയെ ഒക്കെ ഓർത്തെടൂത്തന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത്ഭുതമാ" അജയൻ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് പരിചയപ്പെട്ടതല്ലേ, ഇങ്ങനെ ഒരാൾ ഇവിടെയുണ്ടന്ന് സീനിയേഴ്സിലെ ചേച്ചിമാർ പറഞ്ഞിരുന്നു. ശനിയാഴ്ച രാവിലെ കണ്ടപ്പോൾ എന്നെ നേരത്തെ കണ്ട പരിചയം പോലും കാണിച്ചില്ല" അപർണ്ണ പറഞ്ഞു.

അപർണ്ണതന്നെയാണ് താൻ സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന കാര്യം അജയനോട് പറഞ്ഞതന്ന് ഹരി ഉറപ്പിച്ചു.
"ഞങ്ങൾ പോവുകയാ..പിന്നെ കാണാം" അജയന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു. അജയന്റെ ഭാര്യയും അപർണ്ണയും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു,
"നീ ആ പെൺകൊച്ചിന്റെ കൂടെ സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്നന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്കത്ര വിശ്വാസം വന്നില്ല" അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അജയൻ പറഞ്ഞു.

"അന്നേരം തോന്നിയ ഒരു വട്ട്. രാവിലെ നടക്കാനായി ഇറങ്ങിയപ്പോഴാ ആ കുട്ടിയെ കണ്ടത്. ഇന്ന് രണ്ടാം ശനിയാഴചയല്ലേ വീട്ടിൽ പോകുന്നില്ലേ എന്നു അത് ചോദിച്ചപ്പോഴാ വീടിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ ഓർത്തത്. നമുക്കങ്ങനെ എപ്പോഴും കയറിചെല്ലാൻ പറ്റിയ വീടൊന്നും ഇല്ലന്ന് അതിനോട് പറഞ്ഞില്ല. എനിക്കെന്തോ വട്ട് തോന്നി ഞാൻ അതിന്റെ കൂടെയങ്ങ് നടന്നു. റയിൽവേസ്റ്റേഷനിലെ തിരക്ക് കണ്ട് ഞാനവിടെ നിന്നു. വീട്ടിലൊക്കെ പോകുന്നവരുടെ മുഖത്ത് എന്ത് സന്തോഷമാ. ആ കുട്ടിയും വീടിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ എന്തക്കയോ പറഞ്ഞു. നിനക്കറിയാമല്ലോ അങ്ങനെ സന്തോഷത്തോടെ പറയാനുള്ള ഓർമ്മകളോ അനുഭവങ്ങളോ ഒന്നും എനിക്കു വീട്ടിൽ നിന്ന് ഉണ്ടായിട്ടീല്ല. പിന്നെ അതൊക്കെ ഉള്ളവർ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കുമ്പോൾ  ഒരു സന്തോഷം തോന്നും. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കും അതിന്റെ കൂടെ ആ ട്രയിനിൽ തന്നെ അതിന്റെ നാട്ടിലും വീട്ടിലും ഒക്കെ പോയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ടായിരുന്നു... ഓർമ്മകളുടെ പിന്നാമ്പുറത്ത് പുകപിടച്ച് കിടക്കുന്ന വീടൊക്കെ ഒന്നു കാണാൻ പോകണമെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത് അപ്പോഴാ" ഹരി പറഞ്ഞു.

****************

"നോക്ക് ഹരീ, നീ ഇപ്പോഴും ഭൂതകാലത്തിന്റെ പോസ്റ്റ്മാർട്ടറിപ്പോർട്ടും നോക്കി ഇരുന്നാൽ ജീവിതം മുന്നോട്ടൂ പോകില്ല..". നിറംമങ്ങിയ പഴയ ഫോട്ടൊകൾ രാത്രിയിൽ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അജയൻ പറഞ്ഞത് ഹരി ഓർത്തു.

ഒന്ന് നാട്ടിൽ പോയാലോ. നാട്ടിൽ പോയിട്ട് കുറേ നാളായിരിക്കുന്നു. എന്നാണ് അവസാനം പോയതെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല. അവിടെ കാണാനും കാത്തുനിൽക്കാനും ആരുമില്ലങ്കിലും ഒന്നു പോകാം. ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ വയ്യ. അജയനെക്കൂടി വിളിക്കാം. അവനാകുമ്പോൾ തന്നെ മനസിലാക്കാൻ പറ്റും.
അജയനെ ഫോൺ ചെയ്തു.
"എടാ എനിക്കൊന്നു നാട്ടിൽ പോകണം,നിനക്കെന്റെ കൂടെ ഒന്നു വരാൻ പറ്റുമോ. നാളെതന്നെ തിരിച്ചു വരാം"

"എന്താ പെട്ടന്നൊരു തോന്നൽ" അജയൻ.

"എന്തോ , എനിക്കങ്ങനെ തോന്നി. നിനക്ക് നാളെ വരാൻ പറ്റുമോ?"

"നമുക്ക് മറ്റെന്നാൾ പോകാം. എനിക്ക് നാളെയൊരു വർക്ക് കൊടുക്കാനുണ്ട്"

"എന്നാ നമുക്ക് ബുധനാഴ്ച പോകാം" ഹരി ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

അക്കങ്ങളില്ലാത്ത ഈ ക്ലോക്കിൽ ഈ സൂചികൾ എന്തിനാണിങ്ങനെ കറങ്ങുന്നത്?കാലത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടാനോ കുറയ്ക്കാനോ കഴില്ലങ്കിലും സൂചീകൾ കറങ്ങുകയാണ്. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് ഈ ക്ലോക്കുകളുടെ ടിക്..ടിക്.. ശബ്ദ്ദത്തിലാണ്. എന്നെങ്കിലും ഈ സൂചികൾ നിലച്ചാലും കാലം മുന്നോട്ടു തന്നെ പോകും. കറങ്ങി തളരുന്ന സൂചികൾക്ക് മരണം ഉണ്ടാവുമോ?
മരണം .. ഒരു മനുഷ്യകാലത്തിന്റെ അവസാനം. കാലത്തിന്റെ കറക്കത്തിൽ ആ മരണത്തിന്റെ ശൂന്യത മാഞ്ഞു പോകും. 

ബുധനാഴ്ച രാവിലെ ഹരിയും അജയനും പുറപ്പെട്ടു. അജയനായിരുന്നു കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്നൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞ് മൂന്നാലുമണിക്കൂർ സമയത്തിന്റെ ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നു ഹരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്. അജയൻ രണ്ടുമൂന്നു തവണ ഹരിയുടെ കൂടെ ആ വീട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടൂണ്ടായിരുന്നു.

"നീ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നത്?" അജയൻ ചോദിച്ചു.

"അറിയില്ലടാ" ഹരി പറഞ്ഞു.

വീടിന്റെ വഴിയിലേക്ക് കാർ തിരിഞ്ഞു. വഴിയിൽ പുല്ലു വളർന്നു നിൽക്കുന്നു.

"നിനക്കിതൊക്കെ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞ് വൃത്തിയാക്കിഇട്ടുകൂടേ. കാട്ടുജീവികൾക്ക് നല്ലൊരു താവളമായിട്ടൂണ്ട്" അജയൻ ചോദിച്ചു.

"അവർക്കെങ്കിലും ഈ വീടും മുറ്റവും കൊണ്ട് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നെങ്കിൽ ആകട്ട്. നമുക്ക് കിട്ടാത്ത സന്തോഷം അവർക്കും പാടില്ലന്ന് നമ്മളെന്തിനാ വാശി പിടിക്കുന്നത്" ഹരി പറഞ്ഞപ്പോൾ അജയൻ മൗനം പാലിച്ചു.

വീടിനു മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി അവർ ഇറങ്ങി. വളർന്നു നിൽക്കുന്ന പുല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ എന്തക്കയോ ഓടിപ്പോയി. ഹരി പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് താക്കോൽ എടുത്തു വാതിൽ തുറന്നു . മുറിയിൽ പൊടിയും ചിലന്തിവലയും. ചിലന്തിവല ഒഴിവാക്കി അവർ അകത്തേക്ക് കയറി.

"വീടിന്റെ ഒരു താക്കോൽ അമ്മൂമയുടെ കൈയ്യിൽ ഉണ്ടന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്? അമ്മൂമ വീടൊക്കെ വൃത്തിയാക്കുമെന്ന് നീ പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ട്. അമ്മൂമ ഇപ്പോൾ ഇവിടേക്കോന്നും വരാറില്ലേ?" അജയൻ ചോദിച്ചു.

"അമ്മൂമ്മയെ അച്ഛൻ കൊണ്ടുപോയി"

"എവിടേക്ക്?"

"അവരുടെ അടുത്തേക്ക്. അനിയത്തിയുടെ പ്രസവം അടുത്തപ്പോള്‍ അച്ഛൻ വന്ന് കൊണ്ടുപോയതാ. ഇനി എന്നു വരുമൊന്നൊന്നും അറിയില്ല. ഒരു പക്ഷേ അവിടെ തന്നെ ആയിരിക്കും മരണവും. പാവം അമ്മൂമ്മ. അപ്പൂപ്പന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ജീവിതാവസാനം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാ"

"നീ എന്നോടിതൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?"

"എന്തിനാടാ..ഞാനെന്റെ ഈ സന്തോഷം ഒക്കെ നിങ്ങളോട് പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്. അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയിലുള്ള മകൾ കല്യാണം കഴിച്ചതോ അവൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചതോ.. എന്നെ വിളിക്കാത്ത കല്യാണത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങൾ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് പറയാൻ പറ്റുമോ?" ഹരിയുടെ ചോദ്യത്തിനു അജയൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"നിനക്കറിയാമോ, ഈവാതിൽ പാളിക്കിടയിൽ ഞാനെത്രെ ദിവസം ഒളിച്ചു നിന്നിട്ടുണ്ടന്ന്. ഉറങ്ങാത്ത എത്രയോ ദിവസങ്ങൾ.. ഒരു ദിവസം രാത്രിയിൽ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് തലയിൽ ചോരയുമായി ഇറങ്ങിവരുന്ന അമ്മയെ ഞാൻ ഈ കതകിന്റെ മറവിൽ നിന്നാണ് കണ്ടത്. അമ്മ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ അമ്മേ എന്നുവിളിക്കാൻ ഞാനോടി വാതിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്ന് വന്ന അച്ഛൻ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ട് പറഞ്ഞു, തള്ളേടെ കൂടെ എവിടെങ്കിലും പോയി ചാവടാ. പിന്നെ ഞാൻ അമ്മയെ കാണുന്നത് കുടുംബകോടതിയിലാ.അച്ഛൻ എന്നോട് പറഞ്ഞാതായി ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നത് ആ വാക്കാ, എവിടെങ്കിലും പോയി ചാവടാ. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാൻ വയ്യാത്ത ഒരു അഞ്ചുവയസുകാരനിൽ നിന്ന് ഞാൻ വളർന്നു. പക്ഷേ ചത്തില്ല.അന്ന് എങ്ങനയാ ചാവാൻ പറ്റുന്നതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ  ഞാൻ ചത്തേനെ..." ഹരി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പൊടിപിടിച്ച കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

"ഞാൻ എന്നൊക്കെ ഇവിടെ വന്നോ , അന്നെല്ലാം നീ എന്നോട് ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്." അജയൻ പറഞ്ഞു.

"എനിക്കിതൊക്കയോ പറയാനുള്ളടാ.. എനിക്ക് ഈ വീടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളാ ഇതൊക്കെ."

ഓരോ മുറിയിലും കയറി ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹരി പറഞ്ഞു.
"നമുക്കിനി പോകാം".

തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ വണ്ടി ഓടിച്ചത് അജയൻ ആയിരുന്നു. മണിക്കൂറുകളോളം ഹരി നിശബ്ദ്ദനായിരുന്നു.കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിക്കണ്ടായന്ന് അജയനും കരുതി.  പിന്നീടെപ്പോഴൊ ഹരി ഉറങ്ങിപ്പോയി.

അക്കങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത നാലു ക്ലോക്കുകൾ ഉള്ള കോടതി സമുച്ചയത്തിലെ ക്ലോക്ക് ടവർ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ആറുവയസുകാരൻ. കോടതി വാരാന്തയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ കാണുന്ന രണ്ട് ക്ലോക്കുകളിലെയും സമയം വേറെ വേറെ ആയിരുന്നു. വാരാന്തയിലൂടെ പോകുന്നവരെ ആ ആറുവയസുകാരൻ നോക്കി. തന്റെ അമ്മ അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടാവുമോ? അവസാനം അത് സംഭവിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വിവാഹമോചനം. ഏകമകനിൽ ആരും അവകാശം ഉന്നയിക്കാത്തതുകൊണ്ട് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് ഇല്ലായിരുന്നത്രെ. മകന്റെ പേരിൽ അഞ്ചുലക്ഷം രൂപയുടെ സ്ഥിരനിക്ഷേപവും ഇപ്പോഴത്തെ വീടും അച്ഛൻ നൽകണം. അമ്മ മറ്റൊരു വിവാഹത്തിനു തയ്യാറെടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് അമ്മയ്ക്കു അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് ഒന്നും വേണ്ട. കോടതിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന അമ്മ മറ്റൊരാളിന്റെ കൂടെ കാറിൽ കയറി പോകുമ്പോൾ അമ്മേ എന്നു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അപ്പൂപ്പന്റെ കൈകൾ തന്റെ വാ പൊത്തിയത്. ആ കൈകളിൽ വീണ വെള്ളത്തുള്ളികൾ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണപ്പോൾ  മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ അപ്പൂപ്പന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒഴുകി വീഴുന്ന കണ്ണുനീർ ആയിരുന്നു കണ്ടത്. താൻ വീണ്ടും ആ ക്ലോക്ക് ടവരിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അതിലെ ഒരു ക്ലോക്കിന്റെ സൂചികളുടെ ചലനം നിലച്ചിരുന്നു. മറ്റൊരു ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ അപ്പോഴും കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോൾ നിലയ്ക്കുമെന്ന് അറിയാത്ത ചലനം.

ഹരി ഉറക്കത്തിൽ എന്തക്കയോ പറയുന്നുണ്ടോ? അജയൻ ഹരിയെ നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ഒഴുകുന്നു. അജയൻ തണലു നോക്കി വണ്ടി നിർത്തി.

"ഹരീ.."അജയൻ വിളിച്ചു.

ഹരി കണ്ണു തുറന്നു.
"നീ എന്താ വണ്ടി നിർത്തത്.?" ചുറ്റിനും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഹരി ചോദിച്ചത്.

"നിനക്കെന്താ പറ്റിയത്? നീ ആകെ വിയർത്തിരിക്കുന്നു. നീ ഇറങ്ങി മുഖം കഴുക്" കുപ്പിയിലെ വെള്ളം ഹരിക്ക് നീട്ടികൊണ്ട് അജയൻ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ പഴയ കാര്യങ്ങൾ എന്തോ ഓർത്തന്നു തോന്നുന്നു." ഹരി ഡോർ തുറന്നു കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഹരി മുഖം കഴുകിയപ്പോൾ അജയൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു സിഗരറ്റ് എടുത്ത് കത്തിച്ചിരുന്നു. പുകച്ചുരുളുകൾ വായുവിൽ അലിയുന്നത് നോക്കി ഹരി നിന്നു.

"ഞാൻ നിനക്കൊരു പ്രൊപ്പോസൽ കൊണ്ടുവന്നാൽ നിനക്ക് ഇഷ്ട്പ്പെടുമോ?" കത്തിയെരിഞ്ഞ സിഗരറ്റ് നിലത്തിട്ട് ചവിട്ടിക്കൊണ്ടാണ് അജയൻ ഹരിയോട് ചോദിച്ചത്.

"അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിച്ചിരിക്കെ അനാഥനായി ജീവിക്കുന്ന ഒരുത്തന് ആരു പെണ്ണു തരും? അച്ഛനും അമ്മയും വിവോഹമോചനം നേടി വെവ്വേറെ വിവാഹം കഴിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരുത്തനു പെണ്ണു ചോദിച്ച് ആരു പോകാൻ. സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയിരുന്നത് അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയുമാ. മകൻ തിരുത്താനാവാതവണ്ണം മാറിപ്പോയതിൽ കണ്ണിരു കുടിച്ച് കുടിച്ച് അപ്പൂപ്പൻ മരിച്ചു.പിന്നെയുള്ളത് അമ്മൂമ. മകൻ വന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് പോകാതിരിക്കാനും ആവില്ലല്ലോ. അങ്ങനെ അമ്മൂമ്മയും പോയി. ആർക്കോ വേണ്ടി കറങ്ങുന്ന ക്ലോക്കിലെ സൂചിപോലെ ഞാൻ മാത്രം ബാക്കി"

"നിനക്കു വേണ്ടി ഞാനുണ്ടാവും. ഒരു വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ഈ പൊട്ടത്തരങ്ങൾ മാറും. ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ ഇങ്ങനെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നതാ നിന്റെ പ്രശ്നം. നീ എന്തു പറയുന്നു?" അജയൻ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കാറിലേക്ക് കയറി.

"നീ ഇതുവരെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല" അജയൻ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു. അവർ ഹരിയുടെ താമസസ്ഥലത്ത് എത്താറായിരുന്നു.

"വിവാഹം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഒരു പരീക്ഷണമാ. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അതിൽ പരാജയപ്പെട്ടവരാ. പക്ഷേ അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിൽ അവർ വിജയിച്ചവരാ. അവരുടെ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടത് ഞാൻ മാത്രമാ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ മറ്റൊരു മനുഷ്യജീവനെകൂടി പരീക്ഷണത്തിനു വിട്ടു കൊടുക്കാൻ എനിക്കു പേടിയാ." ഹരി പറഞ്ഞു.

"എല്ലാം നിന്റെ തോന്നലാ ഹരീ. എനിക്ക് നിന്നെ അറിയാം. നിന്നെക്കുറിച്ച് അറിയാവുന്ന നിന്നെമനസിലാക്കുന്ന ഒരാള്‍  നിനക്ക് കൂട്ടായി വന്നാൽ ഭൂതകാലം എല്ലാം നിനക്ക് മറക്കാൻ കഴിയും. അങ്ങനെ ഒരാളെ ഞാൻ നിനക്കായി കണ്ടത്തിയാലോ?"

"അപ്പോൾ ആലോചിക്കാം" ഹരി പറഞ്ഞു

"ഉറപ്പ്"

"ഉറപ്പ്"

"അപർണ്ണയെക്കുറിച്ച് നിന്റെ അഭിപ്രായം എന്താ?" അജയൻ ചോദിച്ചു.

"പ്രത്യേകിച്ചൊരു അഭിപ്രായവും ഇല്ല"

"അപർണ്ണയുടെ വീട്ടിൽ അതിനിപ്പോൽ ആലോചനകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. നമുക്കിതൊന്ന് ആലോചിക്കാം" ഹരിയുടെ വീടിന്റെ മുന്നിൽ കാർ എത്തിയിരുന്നു. ഹരിയെ ഇറക്കിയിട്ട് അജയൻ പോയി.

പതിവുപോലെ ദിവസങ്ങൾ...
 ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിൽ സൂചികളുടെ കറക്കം നോക്കി കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. ഈ സമയത്ത് അജയൻ അല്ലാതെ മറ്റാരും വിളിക്കാനില്ല. കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഫോൺ തപ്പിയെടുത്ത് നൊക്കിയപ്പോൾ അജയനല്ല. അറിയാത്ത ഒരു നമ്പർ. ഹരി കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. ഒരു പെൺശബ്‌ദ്ദം.
"ഹലോ  ആരാ?" ഹരി ചോദിച്ചു

"നമ്മളു പരിചയക്കാരാ. ഇന്നും കഫ്‌ടീരിയയിൽ നമ്മൾ കണ്ടിരുന്നു. മാഷിന്റെ ഒരു വിവാഹലോചന വീട്ടിൽ എത്തിയന്ന്.അച്ഛന്റെ സ്റ്റുഡന്റായ നീന ചേച്ചിയുടെ ആലോചനയാണത്രെ.അച്ഛൻ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്താ പറയേണ്ടത്"

"അപർണ്ണ?" ഹരി ചോദിച്ചു

"അതെ അപർണ്ണതന്നെ. എന്താ അഭിപ്രായം പറയേണ്ടതതെന്ന് പറഞ്ഞില്ല"

"അപർണ്ണ അഭിപ്രായം പറയുന്നതിനു മുമ്പ് എനിക്കൊന്നു കാണണം..." ഹരി പറഞ്ഞു.

"ഒക്കെ കാണാം, അപ്പോ ശരി, അക്കങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ക്ലോക്കിലെ സൂചികളുടെ കറക്കത്തെ കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷ്ണം നടക്കട്ട്.." അപർണ്ണ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

"സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നയാ ഈ ക്ലോക്കുകൾ. കോടതി വാരാന്തയിൽ ഞാൻ സമയം കളഞ്ഞത് അവിടത്തെ ക്ലോക്ക് ടവറിലെ ക്ലോക്കിൽ നോക്കിയാ. അപ്പൂപ്പന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഞാൻ തൂണും  ചാരി നിൽക്കും. ചിലപ്പോൾ അമ്മൂമ്മയും കാണും. അച്ഛനും അമ്മയും പിരിഞ്ഞത് എന്തിനാണന്ന് സത്യത്തിൽ എനിക്കിപ്പോഴും അറിയില്ല. ഞാൻ ആരോടും ചോദിച്ചില്ല. ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ തന്നെ എനിക്കതൊക്കെ അന്ന് മനസിലാക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് സംശയം. അപ്പൂപ്പൻ ആണങ്കിൽ അതിനു ശേഷം വല്ലപ്പോഴുമോ സംസാരിക്കുകയുള്ളായിരുന്നു. പഠിച്ചു പഠിച്ചു നല്ല നിലയിൽ എത്തി വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും ഒന്നും മനസിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പെരുമാറരുതെന്നും കുഞ്ഞുങ്ങളെ സങ്കടപ്പെടുത്തരുതെന്നും അപ്പൂപ്പൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു" ഹരി പറഞ്ഞു. ഹരിയും അപർണ്ണയും അപ്പോള്‍ കടൽ കരയ്ക്കരയിൽ അസ്തമസൂര്യനെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

"ജീവിതത്തിൽ ഒത്തിരി സങ്കടം ആയിരുന്നല്ലേ?" അപർണ്ണ ചോദിച്ചു.

"സങ്കടം ഒക്കെ ആപേക്ഷികമല്ലേ. ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒക്കെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാമല്ലോ. ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ ഇനി സന്തോഷം മാത്രം ആയിരിക്കുമല്ലോ?" ഹരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഞാനാരയും സങ്കടപ്പെടുത്താന് വരില്ല. അപർണ്ണയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സൂര്യൻ കടലിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങിയപ്പോൾ അവർ എഴുന്നേറ്റു.

"ഞാനൊരിക്കലും അമ്മയെ കുറ്റം പറയില്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അമേരിക്കയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ എന്നെ കാണാൻ അമ്മയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരിക്കണം. നാലഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ എന്നെ വന്ന് കണ്ടോട്ടേയെന്ന് അപ്പൂപ്പനോട് ചോദിച്ചതാ. നിനക്കും അവനും വിഷമമാകും എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പൂപ്പനാണ് വരണ്ടാ എന്ന് പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ അമ്മ ഇപ്പോഴും അമ്മൂമ്മയെ വിളിക്കും.. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഇടയിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല. അവർ പിരിഞ്ഞത് ഒരു കണക്കിനു നന്നായി . അല്ലങ്കിൽ ആ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നും ഒരു പക്ഷേ എനിക്കു ശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൂടി സങ്കടപ്പെട്ട് ജീവിക്കേണ്ടി വന്നേനെ. ഇതിപ്പോൾ ഞാൻ മാത്രം സങ്കടപെട്ടാൽ മതിയല്ലോ?" ഹരിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വീഴുന്നത് അപർണ്ണ കണ്ടത്.

"കണ്ണ് തുടയ്ക്ക്.. ഇത് കഫ്ടീരിയാ... ഇനി നമുക്കീസങ്കടം ഒന്നും വേണ്ട" അപർണ്ണ പറഞ്ഞു. ടേബിളിൽ നിന്ന് ടിഷ്യൂ പേപ്പർ എടുത്ത് ഹരിക്കു നീട്ടീ. ഹരി അത് വാന്ങി കണ്ണ് തുടച്ചു.

നാലു മാസങ്ങൾ... പ്രണയത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും സ്വപ്നങ്ങളുടേയും കാലങ്ങൾ. ജീവിതത്തിലേക്ക് സന്തോഷം തിരികെ വരുന്നത് ഹരി അറിഞ്ഞു..

അധികം ആർഭാടങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ വിവാഹം...

അപർണ്ണ വരുന്നതും നോക്കി ഹരി കട്ടിലിൽ കിടന്നു. ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. സമയ സൂചികള്‍ക്ക് കറങ്ങാതിരിക്കാൻ ആവില്ലല്ലോ?

പാൽ നിറച്ച ഗ്ലാസുമായി അവൾ കയറി വരുമ്പോൾ അവൻ ക്ലോക്കിലെക്ക് നോക്കി കിടക്കുവായിരുന്നു...

"ഇന്നും ക്ലോക്കിലെ സൂചിയുടെ കറക്കം നോക്കിയാണോ ഉറക്കം"അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൽ അവൻ ചിരിച്ചു. സങ്കടമില്ലാത്ത ചിരി.

"ഇനി ഒരിക്കലും ക്ലോക്കിലെ സൂചികൾ നോക്കി കിടക്കരുത്" അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. ഒരു തലയിണയിൽ തലവെച്ച് അവർ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
"ഇല്ല" അവൻ പറഞ്ഞു.

അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ മുഖത്തെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു.
"ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ അക്കങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ക്ലോക്കുകൾ സ്വപ്നം കാണില്ല" അവൻ പറഞ്ഞു

അവൾ ചിരിച്ചു. അവനും ചിരിച്ചു..

പ്രണയപുഷപങ്ങൾ അവർക്കായി വസന്തം തീർക്കുകയായിരുന്നു. പരസ്പരം പുണരുമ്പോൾ അവന്റെയുള്ളിൽ ഘടികാര സൂചികളുടെ കറക്കം ഇല്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ നഗ്നതയിലൂടെ അവന്റെ ശ്വസനിസ്വാസങ്ങൾ ഉയർന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് കഴുത്തിലൂടെ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ നഗ്നശരീരത്തിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകി ഇറങ്ങി. തന്റെ മാറിൽ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമരുന്നതവൾ അറിഞ്ഞു. നിശ്ബദ്ദമായ നിമിഷങ്ങളിൽ തന്റെ മാറിലൊഴുകി പരക്കുന്നത് അവന്റെ കണ്ണുനീർ ആണന്ന് മനസിലാക്കാൻ അവൾക്ക് അല്പം സമയം എടുത്തു....

"എന്താ പറ്റിയത്?എന്തിനാ കരയുന്നത്?" അവൾ ചോദിച്ചു.

"നിന്റെ മാറിന്റെ ചൂടേൽക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ഓർമ്മ. എനിക്കൊരു താരാട്ട് പാട്ട് പാടി തരുമോ?" അവൻ ചോദിച്ചു.

അവൾ പതിയെ താരാട്ട് പാടി. അവൻ തന്റെ മുഖം അവളുടെ നഗ്നമായ മാറിൽ ചേർത്തുവെച്ചു...  അക്കങ്ങൾ നഷ്‌ടപ്പെട്ടുപോയ മനസിലെ ഘടികാരത്തിലെക്ക് അക്കങ്ങൾ തിരികെ വരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. അവളെ ഇറുകി പുണർന്നവൻ കിടന്നു....

അക്കങ്ങൾ ഉള്ള ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചികളുടെ ശബദ്ദ്ങൾ മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ച് രാത്രി പകലിനു വഴിമാറി തുടങ്ങിയിരുന്നു ....

ചക്ക ജീവിതം -4( അവസാന ഭാഗം)

അവള്‍ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി...
ഞങ്ങള്‍ ഇരട്ടകളായിരുന്നു.
അനീഷും അനുജയും.
ഞാന്‍ ജനിച്ച് സെക്കന്‍ഡുകളുടെ വെത്യാസത്തിലായിരുന്നു അനുജയുടെ ജനനം. എട്ടാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ മുതലാണ് എന്നിലെ മാറ്റങ്ങള്‍അപ്പനുമമ്മയും ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ശരീരം പെണ്‍കുട്ടികളെപ്പോലെ വളരുന്നു .കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലില്‍ നിന്ന് മാറി നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു എങ്കിലും അസഹനീയമായപ്പോള്‍ കളിയാക്കിയഒരുത്തന്റെ കൈയ്യില്‍ ഒരിക്കല്‍ കോമ്പസ് കുത്തിയിറക്കി. അതോടെ പഠനം നിന്നു. വീട്ടില്‍ നിന്ന് വെളിയിലേക്ക് പോലും ഇറങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ വീടിനകത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. അപ്പനും അമ്മയും ആസ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് എങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നിയെ കെടുത്താന്‍ അതിനൊന്നും കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഇവനിങ്ങിനെ ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നാല്‍ പെണ്‍‌കൊച്ചിന്റെ ഭാവി എന്താകുമെന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ”. അമ്മയോട് അപ്പന്റെ കൊച്ചമ്മ ചോദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു. ഞാന്‍ മൂലം എന്റെ അനുജത്തിക്ക് ഒരു ദോഷം വരുന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ കൂടി കഴിയുമായിരു ന്നില്ല. എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിപ്പോയാലോ എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചാണ്. പക്ഷേ അപ്പനേയും അമ്മയേയും അനുജത്തിയേയും വിട്ട് എവിടെപ്പോകാന്‍? അവരില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും ആവുമായിരുന്നില്ല. എന്നെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം അമ്മയുടെ കണ്ണു നിറയുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. രാത്രിയില്‍ ഉറക്കം വരാതെ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുമ്പോള്‍ ചാരിയിട്ടിരിക്കുന്ന വാതില്‍ തുറന്ന് അപ്പന്‍ എന്നെ നോക്കുന്നത് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്നെ നോക്കി അപ്പന്‍ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുമായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങള്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും വെളിയില്‍ കാണിക്കാതെയാണ്
അപ്പന്‍ നടന്നത്. എന്നെ സങ്കടപ്പെടൂത്തേണ്ട എന്ന് അപ്പന്‍ കരുതിയിട്ടുണ്ടാവും.

“പിന്നെന്താ നാടുവിട്ടുപോന്നത്” ഷാജിന്‍ ചോദിച്ചു.

“വീട്ടിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ സങ്കടമായിരുന്നു.... ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചതാണ്. പക്ഷേ അതിനെനിക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. പാഞ്ഞു വരുന്ന ട്രയിനിനുമുന്നിലേക്ക് എടുത്തുചാടാനായി ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയതാണ്. ഭയം മൂലം അന്ന് ഞാന്‍ പിന്മാറി. അത് നന്നായി എന്ന് എനിക്ക് പിന്നീട് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന ബന്ധുക്കളുടെ മുന്നില്‍ പോലും ഞാന്‍ വെട്ടപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ സഹതാപം നിറഞ്ഞ നോട്ടം കാണാന്‍ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. അവരുടെ എല്ലാം സംസാരത്തില്‍ നിറഞ്ഞത് എന്നോടും അനുജത്തിയോടുമുള്ള സഹതാപം ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്തോളം കാലം അവള്‍ക്കൊരു നല്ലൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാവുകയില്ലന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടേയും സംസാരം. മുംബയില്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള ആളുകള്‍ താമസിക്കുന്ന ഇടം ഉണ്ടന്ന് അവരില്‍ നിന്നൊക്കെയാണ് ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത്...”

“എന്നിട്ട് ...” ഷാജിന്‍ ചോദിച്ചു

“ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി... റയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി കിട്ടിയ ട്രയിനില്‍ നാടിവിട്ടു.... എങ്ങനയോ അവസാനം ജയന്തിജനതയില്‍ കയറി പറ്റി. വിശപ്പുകൊണ്ടോ ഭയം കൊണ്ടോ കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞുപോയി. പിന്നീട് കണ്ണ് തുറക്കൂന്നത് മുബൈ സെന്‍‌ട്രലില്‍ ഗുരുബായി വിളിച്ചുണര്‍ത്തുമ്പോഴാണ്. അവരായിരുന്നു പിന്നീടെനിക്ക് അമ്മ.....” അവള്‍ മുഖം പൊത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“എന്തിനാണ് കരയുന്നത്....” അവളുടെ മുഖം ഉയര്‍ത്തികൊണ്ട് ഷാജില്‍ ചോദിച്ചു.

“ഉള്ളിലെ സങ്കടകടലിലെ തിരമാലകളെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്താന്‍ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിക്ക് എപ്പോഴും കഴിയില്ല....” കരച്ചിലൊന്ന് അടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവള്‍ മറുപിടി നല്‍കി. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പെയ്‌തൊഴിയുന്നതുവരെ അവന്‍ കാത്തിരുന്നു. കാര്‍‌മേഘങ്ങള്‍ മാറി നിലാവുദിക്കുന്ന കര്‍ക്കടകമാസം പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പൊയ്തൊഴിഞ്ഞു.

******************************

ദാദറില്‍ നിന്ന് കേരളത്തിലേക്കുള്ള സ്‌പെഷ്യല്‍ ട്രയിനില്‍ കയറുമ്പോഴും ഷാജിന്‍ അവളെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. തലേന്ന് ടിക്കറ്റ് എടുത്തപ്പോഴേ താന്‍ നാട്ടില്‍ പോകുന്ന കാര്യം ഷാജിന്‍ അവളോട് പറഞ്ഞായിരുന്നു. ഇനി ഒരു പക്ഷേ താനിനി മുംബയിലേക്ക് തിരിച്ചുവരില്ലന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ കരയുകയായിരുന്നോ? മനുഷ്യ സൃഷ്ടിക്കിടയില്‍ ഈശ്വരന് സംഭവിച്ച ചെടിയ കൈപ്പിഴയ്ക്ക് ജീവിതം മുഴുവന്‍ സ്വന്തക്കാരുടെ ഇടയില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഹിജഡയുടെ ജീവിതം എന്താണന്ന് അവന് മനസിലായത് അവളില്‍‌ക്കൂടിയായിരുന്നു. താന്‍ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളില്‍ ഉള്ള ഹിജഡയുടെ ജീവിതത്തെ ക്കാള്‍ പരിതാപകരമാണ് അവരുടെ ജീവിതം. ചിരിക്കുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോഴും അവരുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം ആരും കാണാതെപോകുന്നു. സ്വന്തം തെറ്റു കൊണ്ടല്ലാതെ ജന്മഭൂമിയില്‍ നിന്ന് പലായനം ചെയ്യെണ്ടിവരുന്ന അവരുടെ അവസ്ഥ ഭയാനകം തന്നെയാണ്. അവളെകാണാതെ പോകാന്‍ മനസ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ ഏതോ മാര്‍വാഡി സ്ത്രിയുടെ കൂടെ ഗോവയിലായിരുന്നു.

ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ ഫോണെടുത്തു. അവളാണ് വിളിക്കുന്നത്.

“ട്രയിന്‍ വിടാറായോ?” അവള്‍ ചോദിച്ചു

“സിഗ്നലായി.... നീ എവിടെയാണ് ... നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു...”

“ഞാന്‍ കല്യാണിലായി... ആ ട്രയിനിനിവിടെ സ്റ്റോപ്പുണ്ടോ?”

“ഇല്ലന്നാ തോന്നുന്നത് ...”

“ഞാനെന്നാല്‍ താനയിലേക്ക് വരാം.... കമ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ് എസ് ഫൈവ് തന്നെയല്ലേ?”

“അതെ”

ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തപ്പോഴേക്കും ട്രയിന്‍ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഹാനഗരത്തിന്റെ തിരക്കു കളില്‍ നിന്ന് ഒരു മടങ്ങിപ്പോക്ക്. അവസാനത്തെ ‌സ്‌പെഷ്യല്‍ ട്രയിന്‍ ആയതുകൊണ്ടാ യിരിക്കണം ട്രയിനില്‍ ആളുകള്‍ കുറവാണ്. അഞ്ചാമത്തെ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ മുപ്പതുപേരില്‍ കൂടുതല്‍ ഇല്ല. താനയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ അപ്പോഴു നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ കൂടെ ട്രയിനില്‍ യാത്രചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍ ഒരു ഹിജഡയുമായി പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ സംസാരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ട് പലരും ട്രയിനില്‍ നിന്ന് എത്തിനോക്കി.അവര്‍ക്ക് ആ കാഴ്ച അത്ഭുതമായിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും തന്റെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ അയാളിനി ഉണ്ടാവില്ല എന്നത് അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. അനുജനെ തനിച്ചാക്കി പോകുന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെ വിഷമമായിരുന്നു അവനും. അവളും അവനും പ്ലാറ്റ്‌ഫോമില്‍ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. സിഗ്നലില്‍ പച്ചലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞുടനെ ട്രയിനിന്റെ ഹൊണ്‍ മുഴങ്ങി.

“ഞാന്‍ പനവേല്‍ വരെ വരാം...” അവള്‍ പറഞ്ഞു. അവന്റെ പിന്നാലെ അവളും ട്രയിനില്‍ കയറി. അയാളുടെ പിന്നാലെ ഹിജഡ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലേക്ക് കയറുന്നതു കണ്ട ഒരു കുഞ്ഞ് അമ്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് സൈഡ് സീറ്റായിരുന്നു കിട്ടിയിരുന്നത്. തോട്ടടുത്ത സീറ്റില്‍ ആളില്ലാ‍യിരുന്നു. അവള്‍ അവിടെ ഇരുന്നു. അവര്‍ മലയാളത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് പലരും ചെവി കൂര്‍പ്പിച്ചു. അവരുടെ ഇടയില്‍ പലപ്പോഴും മൌനം നിറഞ്ഞു നിന്നു. പനവേല്‍ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കയറാനായി ട്രയിന്‍ വേഗത കുറച്ചു.

“എനിക്കൊരു സഹായം ചെയ്യുമോ?” അവള്‍ ചോദിച്ചു.

“ചെയ്യാം..” അവന്‍ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ വീട്ടിലൊന്ന് പോകുമോ? അവന്‍ അവിശ്വസിനീയതോടെ അവളെ നോക്കി. ഇത്രയും കാലത്തിനിടയ്ക്ക് അവളൊരിക്കല്‍ പോലും വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച അവള്‍ തന്റെ ജീവിതം അവനോട് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളുടെ വീട്ടിലേക്കൊന്ന് പോകാം എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞതായിരുന്നു. അതിനവള്‍ ഉത്തരമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇപ്പോള്‍ അവളുടെ ആവിശ്യം കെട്ട് അവന് ആശ്ചര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവള്‍ എത്ര മാത്രം ആ വീടിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.

“ചെന്നിട്ടുടനെ പോകാം...” അവന്‍ പറഞ്ഞു. പനവേല്‍ സ്റ്റേഷിനില്‍ വണ്ടി നിന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ ബാഗില്‍ നിന്ന് ഒരു മൊബൈല്‍ എടുത്ത് അവന്റെ നേരെ നീട്ടി.

“ഇത് വച്ചു കൊള്ളൂ... ഞാനിതില്‍ വിളിച്ചു കൊള്ളാം... എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കേണ്ട.... എന്നെപ്പോലുള്ള ഒരാളുടെ ജീവിതം നാളെ എവിടെയാണന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല... നാളെ കെട്ടുന്ന വേഷം എന്താണന്നും ഇന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല... ഞാന്‍ ഷാജിനെ വിളിച്ചോളാം....” അവള്‍ ട്രയിനില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി. മുഖത്ത് തേച്ച ചായങ്ങളില്‍ കൂടി അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുകി. ട്രെയിന്‍ വിടുമ്പോഴും അവള്‍ പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അവളെന്തിനു വേണ്ടിയായിരിക്കണം വീട്ടിലോട്ടൊന്ന് പോകാമോ എന്ന് ചോദിച്ചത് ? ട്രയിനില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്‍ ചിന്തിച്ചത് അതായിരുന്നു. എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിയ പ്പോള്‍ അവന്റെ കണ്ണിനുമുന്നില്‍ അവളുടെ ജീവിത കഥ ആയിരുന്നു.

******************************

നാട്ടിലെത്തിയ അന്നു തന്നെ അനീഷിന്റെ ഫോണ്‍. അവളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ഒന്നു കൂടി ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഷാജിന്‍ യാത്രയായി. അവള്‍ പറഞ്ഞ ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി ഓട്ടോ പിടിച്ച് അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത അഡ്രസ് ഡ്രൈവര്‍ക്ക് നല്‍കി. ഡ്രൈവര്‍ ചിരപരിചിതനെപോലെ എന്തക്കയോ ചോദിച്ചു. അയാളതിനെല്ലാം ഒറ്റവാക്കിലുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ നല്‍കുകയോ മൂളുകയോ മാത്രം ചെയ്തു. ആ വീട്ടില്‍ എന്തോ ചടങ്ങ് ഇന്ന് നടക്കൂകയാണന്ന് ഡ്രൈവറുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്ന് അവന് മനസിലായി. “ഇതാണ് സാറ് പറഞ്ഞ വീട്” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഡ്രൈവര്‍ ഒരു വീടിനു മുന്നില്‍ ഓട്ടോ നിര്‍ത്തി. ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞ കാശ് കൊടുത്ത് ഷാജിന്‍ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. മുറ്റത്തെ പന്തലില്‍ നിരത്തി ഇട്ടിരിക്കൂന്ന കസേരകളില്‍ കുറേ ആളുകള്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഒരു കല്യാണ വീടിന്റെ തിരക്കാണ് അവിടെയന്ന് ഷാജിന് മനസിലായി.

ഷാജിന്‍ വീടിനകത്തേക്ക് കയറി. വീടിന്റെ ഹാളിലെ ഭിത്തിയിലെ ഫോട്ടോ കണ്ട് അവന്‍ അമ്പരന്നു. അനീഷിന്റെ ഫോട്ടോ !!!!. ഹാളില്‍ വധു ദക്ഷീണ കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്. സ്വര്‍ണ്ണാഭരണാങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞ് അവള്‍ , അനൂജ. അവളുടെ കൈയ്യില്‍ നല്‍കിയ വെറ്റിലയും നാരങ്ങയും അവള്‍ ഹാളീലെ മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിരുന്ന അനീഷിന്റെ ഫോട്ടോയുടെ മുന്നില്‍ വച്ചു. അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുകുന്നത് ഷാജിന്‍ കണ്ടു. ആരുടയോ അടക്കിയുള്ള തേങ്ങല്‍ കേള്‍ക്കാം. വിങ്ങിപൊട്ടുന്ന ആ സ്ത്രി അവളുടെ അമ്മയായിരിക്കും. സൈലന്റില്‍ ഇട്ടിരിക്കൂന്ന ഫോണിന്റെ വൈബ്രേറ്റര്‍ അനങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്‍ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി . അനീഷിന്റെ ഫോണാണ്.

“ഷാജിനേട്ടന്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയോ?” അവന്‍ ചോദിച്ചു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാ തെ അവന്‍ ഒരു നിമിഷം മൌനമായി.

“പോകുന്നുണ്ട്... ഇന്ന് സമയം കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല...” അവന്‍ പറഞ്ഞു.

ഞാനിന്നൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു ഷാജിനേട്ടാ... എന്റെ അനുജത്തിയുടെ കല്യാണമാണന്ന്... അവള്‍ ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ദക്ഷിണ തരുന്നതായിട്ട് ..” അനീഷ് പറയുമ്പോള്‍ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഷാജിന്‍ കുഴങ്ങി.

“വെളുപ്പിനെ കാണുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഫലിക്കുമെന്നല്ലേ പറയുന്നത് ഷാജിനേട്ടാ...” അവന് എന്താണ് ഉത്തരം നല്‍കേണ്ടതന്ന് ഷാജിനറിയില്ലായിരുന്നു.

“ചില സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഫലിക്കും അനീഷ് ...” ഷാജിന്‍ പറഞ്ഞു. ഉള്ളില്‍ അടക്കി വച്ചിരുന്ന തേങ്ങള്‍ പുറത്തുവരുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ഫോണ്‍ കട്ടു ചെയ്തു.

ഷാജിന്‍ ആ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അടൂത്തൊരു ഓട്ടോ കൊണ്ടു നിര്‍ത്തി.

“സാറ് പോവുകയാണോ? ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു സാറ് കല്യാണം കൂടാന്‍ വന്നതായിരിക്കും എന്ന് .... സാറ് കേറിയാട്ടേ,ഞാന്‍ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്കാ..” കുറച്ചു മുമ്പ് ആ വീട്ടിലേക്ക് ഷാജിന്‍ വന്ന ഓട്ടോഡ്രൈവറായിരുന്നു അത്. ഷാജിന്‍ ഓട്ടോയില്‍ കയറി.

“വലിയ സങ്കടമാ സാറേ ആ പെണ്‍കൊച്ചിന്റെ കാര്യം. ഒരു ചേട്ടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് പെണ്ണിനെ പോലെ ആയപ്പോള്‍ നാടൂ വിട്ടതാ. അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു വിവരവും ഇല്ല. ആ പിള്ളാരുടെ അപ്പന്‍ അവനെന്നെങ്കിലും തിരിച്ചു വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് എന്നും വന്ന് ബസ്‌സ്റ്റോപ്പില്‍ നില്‍ക്കും. . ഇന്നും അങ്ങേര് ഇത്രയും സമയം ബസ് ‌സ്റ്റോപ്പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ചെറുക്കന്‍ വരുമെന്ന് കരുതി... മനുഷ്യന്റെ കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കയാ സാറേ.. ആര്‍ക്കും ഒന്നും മനസിലാകില്ല... മുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന് മാത്രം എല്ല്ലാം അറിയാം...”

ഷാജിന്‍ ഒന്നു മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു... ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞത് വീണ്ടും ഓര്‍ത്തു , “മനുഷ്യന്റെ കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കയാ സാറേ.. ആര്‍ക്കും ഒന്നും മനസിലാകില്ല... മുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന് മാത്രം എല്ല്ലാം അറിയാം...”....

നാട്ടിലേക്കൂള്ള ബസില്‍ ഇരിക്കൂമ്പോള്‍ ഷാജിന്‍ ചിന്തിച്ചത് അവനെന്ന അവളെക്കുറി ച്ചായിരുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട അനീഷ് നിന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് മനസിലാക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ആണായി ജനിച്ച് പെണ്ണായി ജീവിക്കൂന്ന നിന്റെ മനസില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചരിക്കുന്ന ദുഃഖത്തീന്റെ ആഴം ഞാനറിയുന്നു. നിന്റെ അപ്പന്റെ പ്രതീക്ഷകളും അമ്മയുടെ നോവും അനുജത്തിയുടെ നെടുവീര്‍പ്പും ഞാനിന്ന് മനസിലാക്കി. ഇനി ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ മുംബയിലേക്ക് വരും... 9970554386 എന്ന നമ്പര്‍ ഞാന്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ ജീവിതത്തീന്റെ സമസ്യകള്‍ക്ക് ഉത്തരം തേടി ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ മുംബയിലേക്ക് വരും.... അന്ന് ഒരു പക്ഷേ നീ അവിടെതന്നെ കാണുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പില്ല... എങ്കിലും ഞാന്‍ നിന്നെ തേടി വരും...

“മനുഷ്യന്റെ കാര്യം ഇങ്ങനെയൊക്കയാ .. ആര്‍ക്കും ഒന്നും മനസിലാകില്ല... മുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന് മാത്രം എല്ല്ലാം അറിയാം...” ആ ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞത് എത്രശരിയാണ്.

ചക്ക ജീവിതം 3

ബെല്ലടിച്ചു കാത്തുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസിനകത്ത് ഒരായിരം ചിന്തകളുടെ യുദ്ധം നടക്കുകയായിരുന്നു. താന്‍ എന്തിന് ഒരു ഹിജഡയുടെ ജീവിതം തേടിഇറങ്ങി? ഈ ഫ്ലാറ്റിനുള്ളില്‍ ഒരു പക്ഷേ അവളെക്കൂടാതെ മാറ്റരെങ്കിലും ഉണ്ടങ്കിലോ? ഒരു പക്ഷേ ഇതവളുടെ ഗുരുബായിയുടെ വീടാണാങ്കില്‍ ഇവിടെ കുറേ ഹിജഡകള്‍ ഉണ്ടാവും. അവരുടെ ഇടയില്‍ താനെങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുമെന്നുള്ള ചിന്തയിലായിരുന്നു ഷാജിന്‍. തിരിച്ചു പോയാലോ എന്നു ചിന്തിച്ചു എങ്കിലും ഈ തെരുവില്‍ നിന്ന് മാറ്റാരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെ പുറത്തുകടക്കാന്‍ കഴിയില്ലന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു. തമിഴും ഹിന്ദിയും തെലുങ്കും മലയാളവും ഒക്കെ ഇടകലര്‍ന്ന ഭാഷയിലുള്ള സംസാരം തെരുവില്‍ നിന്ന് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. താന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റിനു എതിരെയുള്ള കെട്ടിടത്തിന്റെ മട്ടുപ്പാവില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അര്‍ദ്ധനഗ്നകളായ പെണ്‍കുട്ടികളെയും അവരുടെ കൈയ്യാട്ടലുകളും കണ്ടില്ലന്ന് നടിച്ച് ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഡോര്‍ബെല്ലില്‍ വിരലമര്‍ത്തി. അകത്ത് നിന്ന് ആരോ വാതിക്കലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ശബ്ദ്ദം കേള്‍ക്കാം. വാതില്‍ തുറന്നത് അവള്‍.

ഷാജിന്‍ അകത്ത് കയറിയ ഉടനെ അവള്‍ ഒരു ചുവന്ന പട്ടുതുണി എടുത്ത് വാതിലിനു പുറത്തെ കൊളുത്തില്‍ തൂക്കി. അവളുടെ ചലനങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുകയായിരുന്നു അവന്‍.

“എന്തിനാണ് തുണി അവിടെ തൂക്കുന്നത്?” അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“നമ്മളെ ആരും ശല്യപ്പെടുത്താതിരിക്കാന്‍...” അവള്‍ പറഞ്ഞു.

അവന്‍ അവിടെ ആകെയൊന്ന് നോക്കി. ചെറിയ രണ്ട് മുറികളും ഒരു അടുക്കളയും ഒരു വാരന്തയും ഉള്ള ഫ്ലാറ്റായിരുന്നു അത്. അവര്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഹാളില്‍ നിന്നു തന്നെയായിരുന്നു മുറികളിലേക്കും അടുക്കളയിലേക്കും ഉള്ള വാതില്‍. ഹാളില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന കസേരകളില്‍ ഒന്നില്‍ കൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്ന തുണികളൊക്കെ മാറ്റി അവനിരിക്കാനായി അവള്‍ നീക്കിയിട്ടു. അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന മുറികളില്‍ അവന്റെ ശ്രദ്ധപതിഞ്ഞു എന്നു തോന്നിയപ്പോഴായിരിക്കണം അവള്‍ പറഞ്ഞു.

“മുറികളൊക്കെ നാശമായി കിടക്കുകയാണ്. വെളുപ്പിനെ വന്നതേയുള്ളു. ഇനി എല്ലാം ശരിക്കാക്കി വെക്കണമെങ്കില്‍ ഒരു സമയം എടുക്കും. ഇവിടെ വരുന്നവര്‍ക്ക് മുറികളിലെ കോലങ്ങള്‍ പ്രശ്നമല്ലാ ത്തതുകൊണ്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നുമ്പോള്‍ മുറി വൃത്തിയാക്കിയാല്‍ മതി”

“ഒറ്റയ്‌ക്കാണോ ഇവിടെ താമസം?” അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഇപ്പോള്‍ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ... ഇതെന്റെ ഗുരുബായിയുടെ വീടായിരുന്നു. അവര്‍ രണ്ടുമാസത്തിനുമുമ്പ് മരിച്ചു പോയി. അവര്‍ മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഞങ്ങളിവിടെ എട്ടുപത്ത്പേരുണ്ടായിരുന്നു“

“ഗുരുബായി പ്രായമായി മരിക്കുകയായിരുന്നോ?” അവന്‍ ചോദിച്ചു

“അവര്‍ക്കധികം പ്രായമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. ഏറിയാല്‍ ഒരമ്പത്തഞ്ച് വയസുണ്ടാവും. കഴിഞ്ഞ ദീപാവലിക്ക് ലക്ഷ്‌മി പൂജാദിവസം ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി മലബാറിലെ ലക്ഷമീക്ഷേത്രത്തില്‍ പോയി വരുമ്പോള്‍ ട്രയിനില്‍ വച്ച് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ഒരാളെ ചില പിള്ളാര് കയറിപ്പിടിച്ചു. അതിലൊരുത്തന്റെ മുഖത്ത് ഗുരുബായി തല്ലി. ദാദറില്‍ ഇറങ്ങാനായി ഞങ്ങള്‍ ട്രയിനിന്റെവാതിക്കലേക്ക് നീങ്ങി. ഗുരുബായി വാതിക്കല്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആ പിള്ളാരില്‍ ഒരുത്തന്‍ വന്ന് തള്ളിയിട്ടു. ട്രയിനിന്റെ കീഴിലേക്കാണവര്‍ വീണത്.രണ്ടു കാലും ഒരു കൈയ്യും മുറിച്ച് ഒരു മാസത്തിലേറെ ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നു. പിന്നിവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. ഒത്തിരിവേദന സഹിച്ച് അവര്‍ വേദനയില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് പറന്നു പോയപ്പോള്‍ ഏറ്റവും അധികം സന്തോഷിച്ചത് ഞാനായിരുന്നു. കിടന്ന് വേദന സഹിച്ച് നരകിക്കുന്നതിലും നല്ലത് മരണമായിരുന്നു. അവരുടെ മരണത്തിനു ശേഷം മനസുതുറന്ന് ഒരാളോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഇയാളോടാണ് ....” അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിറഞ്ഞ് നിന്ന കണ്ണുനീര്‍തുള്ളികള്‍ താഴേക്ക് വീഴാതെ അവള്‍ കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു.

“കേസൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?” അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഞങ്ങള്‍ക്കു‌വേണ്ടി സാക്ഷി പറയാന്‍ ആരെങ്കിലും കോടതിയില്‍ വരുമോ? “ അവളുടെ ചോദ്യത്തിനുമുന്നില്‍ അവന് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

“ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റുള്ളവരൊക്കെ എവിടെപ്പോയി?” അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഗുരുബായിയുടെ മരണത്തിനുമുമ്പേ അവരിവിടെ നിന്ന് പോയി. അവരെല്ലാം സ്വന്തം കാര്യം നോകി പോയി എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. അവരുടെ ജീവിതം നിലനിര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി അവര്‍ പോയി എന്നുമാത്രം. എനിക്ക് എന്റെ ഗുരുബായിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാന്‍ തോന്നിയില്ല. പത്തുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ജയ്ന്തി ജനതയിലെ ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ വിശന്ന് തളര്‍ന്നുകിടന്ന എന്നെ മുംബൈ സെന്‍‌ട്രല്‍ റയില്‍‌വേസ്റ്റേഷനില്‍ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി വയറുനിറച്ച് ആഹാരംവാങ്ങിത്തന്ന് സ്വന്തം മകളയോ മകനയോപ്പോലെയോ എന്നെ കരുതിയെ അവരെ ഞാനെങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കും. ആദ്യമൊക്കെ ഭാഷപോലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അന്യമായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ അവര്‍ എനിക്ക് വേണ്ടി എന്തെല്ലാം കഷ്ടങ്ങള്‍ സഹിച്ചു. എന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ ഭക്ഷണം വിളമ്പിതന്നത് മറന്ന് അവരെ എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു... “ അവള്‍ കരയുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലേക്ക് കടക്കാന്‍ അവള്‍ തന്നെ ഒരു വാതില്‍ തുറന്നു തന്നിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയെയും ഗുരുബായിയെയും ഒരുപോലെ ഇവള്‍ കാണുന്നു.

“ഇപ്പോഴും അമ്മയെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ടോ ? “ അവന്‍ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയാണ് ചോദിച്ചത്. അവള്‍ അടുക്കളയിലേക്കുള്ള വാതിലില്‍ ചാരി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

“ജന്മം നല്‍കിയ അമ്മയെ ആര്‍ക്കെങ്കിലും മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ആ അമ്മയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ കിടന്ന് അമ്മയില്‍ നിന്നുള്ള ആഹാരം കൊണ്ടല്ലേ ഞാനെന്നെ ഭ്രൂണം വളര്‍ന്നത്. ജനിച്ചുവീണ എന്റെ വായിലേക്ക് മുലപ്പാല്‍ നല്‍കുമ്പോള്‍ ആ അമ്മ എന്ത് മാത്രം സന്തോഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവും? വിശന്ന് കരയുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മാറില്‍ പതിയെ മുഖം അമര്‍ത്തി വിശപ്പടക്കിയില്ലേ? മുട്ടിലിഴഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോഴും പിച്ച വയ്ക്കുമ്പോഴും ഒരു കാവല്‍ മാലാഖയെപ്പോലെ അമ്മ എന്നെ വീഴാതെ സംരക്ഷിച്ചില്ലേ? കാക്കയുടേയും കുറുക്കന്റെയും കഥകള്‍ പറഞ്ഞ് ചോറുരളകള്‍ വായിലേക്ക് വച്ചുതന്ന അമ്മയെ ഏതെങ്കിലും മക്കള്‍ക്ക് മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ? പക്ഷേ ഞാന്‍ അമ്മയെ മറന്നു..... എനിക്ക് അന്ന് അമ്മയെ മറക്കണമായിരുന്നു... അമ്മയെ മറന്ന് അമ്മയുടെ കണ്ണീരില്‍ നിന്ന് ഓടിയൊളിക്കാന്‍ ... ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതായ എന്റെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ പാഞ്ഞുവരുന്ന ട്രയിനിന്റെ മുന്നില്‍ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാനായി ഇറങ്ങിവനായിരുന്നു ഞാന്‍ ... പക്ഷേ ഞാനിന്നും ജീവിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷേ എന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണീരായിരിക്കാം എന്റെ ജീവന്റെ ബലം.... ഞാനിപ്പോഴും എന്റെ അമ്മയെ കാണാറുണ്ട്... എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ... ഞാനുറങ്ങുന്നതുതന്നെ എന്റെ അമ്മയെ സ്വപ്നം കാണാനാണ്... ഞാനുറങ്ങുമ്പോള്‍ അമ്മ എന്റെ വരികില്‍ വന്ന് എന്റെ തലയില്‍ തഴുകി അമ്മയ്ക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന പാട്ടുപാടി എന്നെ ഉറക്കും..... അമ്മപാടിയ പാട്ട് ഞാനിപ്പോഴും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും....

വാ കുരുവീ... വരൂ കുരുവീ ...

വാഴക്കൈയ്‌മേല്‍ ഇരു കുരുവീ...

നാരുതരാം ചകിരി തരാം ...

കൂടുണ്ടാക്കാന്‍ കൂടെ വരാം....

ചൂടല്ലേ വെയിലല്ലേ ...

തണലില്‍‌ഇരുപ്പതു സുഖമല്ലേ .....

അമ്മയുടെ പാട്ടിന്റെ താളം ഇപ്പോഴും എന്റെ മനസിലുണ്ട്... ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ശ്രുതിപോയ ആ പാട്ട് ... ഉറക്കം വന്ന് കണ്ണുകള്‍ അടയുമ്പോള്‍ ഞാനമ്മയെ തൊടാ നായി കൈകള്‍ നീട്ടും.. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ മഞ്ഞ് പോലെ എവിടയോ അലിഞ്ഞുപോകും...ഗുരുബായി ഉള്ളപ്പോള്‍ അമ്മയെസ്വപ്നം കണ്ട് ഉണര്‍ന്ന് ഉറങ്ങാതെ കരഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോള്‍ ഉറക്ക ത്തിലെന്നോ ഞാന്‍ പാടിയത് കേട്ട് മനസിലാക്കിയ പാട്ട് ഗുരുബായി എനിക്ക് പാടിത്തരും... “ ഉള്ളിലെ തേങ്ങലുകള്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താനാവാതെ അവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇന്നും അവളുടെ മനസില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ജന്മം നല്‍കിയ അമ്മയെ വളര്‍ത്തമ്മയില്‍ കണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ മരണം ഇവളില്‍ എത്ര വലിയ ഒരു ശൂന്യതയാണ് വരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഉള്ളിലെ സങ്കടകടലില്‍ ഉയര്‍ന്നടിക്കുന്ന തിരമാലകള്‍ ശാന്തമാക്കി മുഖത്ത് ചായം തേച്ച് കണ്ണെഴുതി കൈകള്‍ അടിച്ച് കൈനീട്ടുന്ന ഇവരുടെ മുന്നില്‍ ഇട്ടുകൊടുക്കുന്ന നാണയത്തുട്ടുകള്‍ ഇവരുടെ കൈകളില്‍ വീഴുമ്പൊള്‍ സ്വര്‍ണ്ണം‌പോലെ തിളങ്ങുമായിരിക്കാം. ഈശ്വരന്റെ അവതാരമായി കൈകള്‍ നിട്ടി ഇവര്‍ അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ ഇവരുടെ മനസില്‍ നിറയുന്നത് അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടയോ സഹോദരങ്ങളുടയോ മുഖമായിരിക്കാം. ..

പൊയ്‌തൊഴിയാന്‍ മടിക്കുന്ന മഴമേഘം പോലെ അവള്‍ പെയ്യുകയാണ്. ഇത്രയും കാലം മനസില്‍ അടക്കിപിടിച്ച ദുഃഖം സങ്കടമഴയായി പെയ്‌തൊഴികയാണോ? ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച ഈ ദുഃഖങ്ങളുടെ മുകളിലാണ് രതിസുഖം തേടി എത്തുന്ന മനുഷ്യര്‍ നഗ്‌നരാവുന്നത്. അവളെ എന്ത് പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് അറിയാതെ അവന്‍ പതറി. അവളുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ പൊയ്തൊഴിയുന്നതുവരെ കാത്തു നില്‍ക്കാം. അവള്‍ ഏങ്ങലടിച്ചു കരയുകയാണ്.

അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവളുടെ കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കാനായി അവന്‍ കൈ ഉയര്‍ത്തി.

അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവളുടെ കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കാനായി അവന്‍ കൈ ഉയര്‍ത്തി. “ എല്ലാം ശരിയാകും... കാലത്തിന് മായ്ക്കാന്‍ പറ്റാത്ത വേദനകള്‍ ഈശ്വരന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കു നല്‍കുമോ?” അവന്‍ അവളുടെ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചു. അവള്‍ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരി. അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു. അവള്‍ തന്നെ അവന്റെ തോളില്‍ നിന്ന് മുഖം എടുത്തു. അവള്‍ അവന്റെ
മുഖത്തേക്ക് നോക്കി...

“എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് അവന്‍ ചോദിച്ചു?”

“ഞാന്‍... ഞാന്‍ ...” എന്തക്കയോ പറയാനായി അവള്‍ വാക്കുകള്‍ക്കായി കാത്തുനിന്നു. അതോ താന്‍ പറയാന്‍ പോകുന്നത് അവന് ഇഷ്ടമാവില്ലന്ന് കരുതി അവള്‍ പറയാതിരുന്നതോ?

“എന്താണങ്കിലും പറഞ്ഞാളൂ..” അവന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഞാന്‍ ഷാജിനെ അച്ചാച്ചാ എന്ന് വിളിച്ചോട്ടേ..?” പറയാന്‍ പാടില്ലാത്ത എന്തോ പറഞ്ഞതുപോലെ അവള്‍ നിശബദ്ദയായി. അവനെന്ത് പറയമെന്ന് അവള്‍ക്കറിയില്ലായിരുന്നു. നിശ്‌ബദ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ ശബ്ദ്ദം മുഴങ്ങി.

“അച്ചാച്ചാ എന്ന് വിളിച്ചോളൂ.... അനുജത്തി ഇല്ലാത്ത എനിക്കൊരു അനുജത്തികുട്ടി...” അവന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഷാജിനച്ചാച്ചന്‍ ...” അവള്‍ മന്ത്രിച്ചു. ഏങ്ങലടികളോടെ അവള്‍ വീണ്ടും അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ അനുജത്തിയുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ അവന്റെ കൂടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ ആവുകയായിരുന്നു.

“ഞാനെന്താണ് ഈ അനുജത്തിയെ വിളിക്കേണ്ടത് ? മുമ്പ് ഞാന്‍ പേര് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്താണ് പറഞ്ഞിരുന്നതെന്ന് ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ? ആണായി ജനിച്ചപ്പോഴത്തെ പേര് ഞാനൊരു പെണ്ണായപ്പോള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടുപോയി എന്ന് . എന്ത് വിളിച്ചാലും ഞങ്ങള്‍ വിളികേള്‍ക്കും എന്ന് ഒരിക്കല്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... എന്നാലും; ഞാനെന്താണ് വിളിക്കേണ്ടത് ?? ” അവന്‍ ചോദിച്ചു..

“എന്തുവേണമെങ്കിലും വിളിച്ചു കൊള്ളൂ.....” അവള്‍ പറഞ്ഞു.

“അമ്മ എന്തായിരുന്നു വീട്ടില്‍ വിളിച്ചിരുന്നത് .... ? “ അവന്‍ ചോദിച്ചു.

അവളെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടുപോകാന്‍ അമ്മ എന്ന വാക്കിന് കഴിയുമെന്ന് അവനുറപ്പായിരുന്നു. അമ്മയെ അവള്‍ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടന്ന് അവന് മനസിലായിരുന്നു . അമ്മ!! അവള്‍ തന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് നടന്നു.....

(തുടരും....)

ചക്ക ജീവിതം 2

ചക്ക പറഞ്ഞ ജീവിതം 1 ഇവിടെ വായിക്കാം

വസായ് വരെയും അവളുടെ ഫോണ്‍ കോളിനെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത്. എന്തു പറയാനായി രിക്കും അവള്‍ വിളിച്ചത് ? അവള്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ കൊടുക്കേണ്ടിയിരു ന്നില്ല. മുംബയില്‍ വന്നിട്ട് ആദ്യമായിട്ട് ഒരാള്‍ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ കൊടുത്തതാ ണ്. അതിപ്പോള്‍ ഒരു കുരിശായി മാറുകയാണന്ന് തോന്നുന്നു. ഇനിയും കൂടുതല്‍ പണം ആവിശ്യപ്പെടാനായിരിക്കുമോ അവള്‍ വിളിക്കുന്നത് ? വസായില്‍ ട്രയിന്‍ ഇറങ്ങി ബസ്‌സ്റ്റാ ന്‍ഡിലൂടെ ഇറങ്ങി വസായ് മുന്‍‌സിപ്പാലിറ്റിയുടെ മുന്നിലെത്തി. റോഡിന്റെ എതിര്‍വശത്ത് ധാന്യങ്ങള്‍ വറുത്ത് വില്‍ക്കുന്ന കടയുടെ മുന്നില്‍ ഇന്ന് അസാധാരണമായ ആള്‍ക്കൂട്ടം ഉണ്ട് . ആളുകള്‍ വറുത്ത കടല വാങ്ങി പ്രാവുകള്‍ക്ക് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നു. ഓരോ നാട്ടിലേയും ആചാരങ്ങള്‍!!. അസാധാരണമായ ആള്‍ക്കൂട്ടം എന്താണന്ന് അന്വേഷിച്ച് ചെന്നപ്പോള്‍ ആണ് പ്രാവുകള്‍ക്ക് കടലകൊടുക്കുന്ന ഹിജഡകൂട്ടത്തെ കണ്ടത്. ആ ഹിജഡകൂട്ടത്തില്‍ അവളെ വ്യക്തമായി കണ്ടു. അവളും തന്നെ കണ്ടു കാണും. അവള്‍ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് സംസാരിച്ചാല്‍?? അവളോടൊത്ത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍... .അവളെ ഒഴിവാക്കാ‍ന്‍ വേണ്ടി വേഗം അവിടെ നിന്ന് നടന്നു. ഫോണ്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു.

പിറ്റേന്ന് ഫോണ്‍ ഓണ്‍‌ചെയ്തപ്പോള്‍ ‌മിസ്‌ഡ് കോള്‍ അലേര്‍ട്ടില്‍ ഒരേ നമ്പരില്‍ നിന്നുള്ള അഞ്ച് മിസ്‌ഡ് കോള്‍. അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഫോണ്‍ കോള്‍.

“ഞാന്‍ വിളിക്കുമെന്ന് പേടിച്ച് ഇന്നലെ ഫോണ്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തതാണല്ലേ...?” അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് എന്ത് മറുപിടി പറയണമെന്ന് അലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ അടുത്ത ചോദ്യവും വന്നു കഴിഞ്ഞു.

“ഷാജിന് എന്നെ പേടിയാണല്ലേ...?” എന്റെ മറുപിടിക്കായി അവള്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുക യാണന്ന് തോന്നി..

“അത്... അല്പം പേടിയുണ്ടന്ന് തന്നെ കരുതിക്കോളൂ..” ഞാന്‍ മറുപിടി നല്‍കി. ആ മറുപിടി അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതാണന്ന് തോന്നുന്നു.

“പത്തുപന്ത്രണ്ട് കൊല്ലം മുമ്പ് എന്നെ കണ്ട് ഷാജിനിങ്ങനെ പേടിക്കേണ്ടിവരുമായി രുന്നില്ല ?”

“അതെന്താ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“അന്ന് ഞാനും നിങ്ങളെപ്പോലൊരു ആണായിരുന്നു...”. അവള്‍ പഴയകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് മടങ്ങിപോവുകയാണോ?

“ഹേയ് അതുകൊണ്ടന്നും അല്ല ഞാന്‍.... ഇന്നലെ റൂമില്‍ എത്തിയിട്ട് കുറേ ജോലിയുണ്ടാ യിരുന്നു...” അവളോടുള്ള ഭയം കൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഞാനവളുടെ മുന്നില്‍ നിന്ന് ഒഴിവായത് എന്നുള്ള സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ എന്നിലെ ധൈര്യവാനായ ആണത്തം എന്നെ തടഞ്ഞു.

“കള്ളം പറയേണ്ട... ഞാന്‍ എത്രയോ ആളുകളെ കാണുന്നതാണ് ...പകലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഞങ്ങളെ പേടിക്കുന്നവരെ ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ ഞങ്ങളും ഭയക്കുന്നുണ്ട് ... “ അവള്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുള്‍ ശരിക്ക് മനസിലായില്ലങ്കിലും മൂളി കേട്ടതുമാത്രമേയുള്ളു.

“ഇന്നലെ വസായില്‍ എന്തായിരുന്നു... അവിടാണോ താമസിക്കുന്നത് ?” ചോദിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ലന്ന് തോന്നിയത്. അവളും തന്നോട് താമസ സ്ഥലം ചോദിച്ചാല്‍ അത് പറയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?

“ അവിടെഒരു ഡാന്‍‌സിനു വന്നതാ... ഒരു വയസന്‍ ഗുജറാത്തിക്ക് കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു . അതിന്റെ ആഘോഷമായിരുന്നു ഇന്നലെ..”

“അപ്പോള്‍ ഡാന്‍സ് ഒക്കെ അറിയാമല്ലേ...?”

“ഒരു വേഷം കെട്ടിയാല്‍ ജീവിതാവസാനം വരെ അത് ആടാന്‍ വിധിക്കപെട്ടവരല്ലേ നമ്മള്‍ മനുഷ്യര്‍... ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞാനും ഒരു വേഷം എടുത്തണിഞ്ഞു. ഇനി മരണം വരെ ഈ വേഷം അഴിച്ചുകളയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലേ?...”

അതിനും ഞാനൊന്നു മൂളിയതേ ഉള്ളു. അവളുടെ ഉള്ളില്‍ അലയടിക്കുന്ന സങ്കട സാഗര ത്തിന്റെ അലയടികള്‍ അവളുടെ വാക്കുകളിലൂടെ എനിക്ക് മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടാ യിരുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ളവരോട് ആദ്യമായിട്ടാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് എന്തു പറഞ്ഞാണ് അവളുടെ ഉള്ളിലെ വേവ് കുറയ്ക്കാന്‍ കഴിയുക എന്നറിയുകയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ മൌനം അവലംബിച്ചു.

ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞങ്ങള്‍ സുഹൃത്തുക്കളായി മാറിയിരുന്നു. സുഹൃത്ത് എന്നതിനെ ക്കാള്‍ അവളെനിക്ക് നല്‍കിയത് ഒരു ജ്യേഷ്ഠന്റെ സ്ഥാനം ആയിരുന്നുവോ?. അല്ലങ്കില്‍ ദുഃഖങ്ങള്‍ പങ്കു‌വയ്ക്കാന്‍ പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ മനസിലെ ഭാരങ്ങള്‍ ഇറക്കിവയ്ക്കാന്‍ പറ്റിയ ഒരാള്‍? അവളെനിക്ക് നല്‍കിയ സ്ഥാനം എന്താണന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും അറിയില്ല. അവളെനി ക്കൊരു കൌതകമായിരുന്നു. ഇതുവരേയും നേരില്‍ കണ്ടിട്ടും സംസാരിക്കാതെ കടന്നു പോവുകയും ഫോണില്‍ക്കൂടി മണിക്കൂറുകളോണം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വിചിത്ര ജീവതം നയിക്കുന്നവള്‍. അവളെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു വെങ്കിലും അതിനുള്ള ഒരവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. അവളൊരു മലയാളിയാണന്നും എട്ടുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് മുംബയിലെത്തിയതാണന്നും മാത്രമേ അവളില്‍ നിന്ന് മനസിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളു. ഒരു പേക്കിനാവുപോലെ അവള്‍ മറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഭൂതകാലത്തിന്റെ എരിഞ്ഞിടങ്ങിയ ഓര്‍മ്മകളുടെ ചാരത്തിനിടയില്‍ കെടാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു തീപ്പൊരി അവളുടെ ഉള്ളില്‍ ഉണ്ടാവും. വീണ്ടും അതിനെ ഊതിക്കത്തിക്കേണ്ട എന്നു കരുതിയാണ് അവളുടെ ഭൂതകാലം ചികയാതിരുന്നത്. ഫോണ്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ നാടിനെക്കുറിച്ചോ വീടിനേക്കുറിച്ചോ എന്തെങ്കി ലും ചോദിച്ചാല്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് അവള്‍ വീണ്ടും വിളിക്കും. അവള്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും തന്റെ പേര് പറഞ്ഞില്ല. രണ്ടുമൂന്നുവട്ടം ഞാനവളോട് പേര് ചോദിച്ച താണ്.

“ആണായി ജനിച്ചപ്പോഴത്തെ പേര് ഞാനൊരു പെണ്ണായപ്പോള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടു പോയി. ഇപ്പോഴെനിക്കൊരു പേരില്ല. പലരും പല പേരുകള്‍ വിളിക്കും. ഇരുട്ടിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ നിറയുന്ന വൈന്‍ ഗ്ലാസികളോടപ്പം വികാരം ലഹരിയായി പതയുമ്പോള്‍ അവരെന്നെ സ്വപ്ന സുന്ദരിയെന്ന് വിളിച്ച് എന്റെ മാറിലെ സ്ത്രിയെ ഞെരിച്ചുടച്ച് അരക്കെട്ടിലെ പുരുഷനെ വേദനപ്പിക്കും. അവരുടെ കാമം നിറയുന്ന കണ്ണുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍നൃത്തം ആടുമ്പോള്‍ അവരെന്നെ അപസര്സ് എന്ന് വിളിക്കും..രാത്രിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചം പകലിന്റെ പ്രകാശമായി മാറുമ്പൊള്‍ അവരെന്നെ രാക്ഷസിയെന്നും കൂത്തച്ചി എന്നും വിളിക്കും...അപ്പോഴും ഞാന്‍ വിളികേള്‍ക്കും .... എന്ത് വിളിച്ചാലും ഞങ്ങള്‍ വിളികേ ള്‍ക്കും.....” അവളുടെ മറുപിടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ് വേദനിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി പിന്നീടിതുവരെയും ഞാനവളോട് പേര് ചോദിച്ചില്ല.

വസായ് റയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനിലെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന നടപ്പാലത്തില്‍ നിന്ന് സ്റ്റേഷനിലെ വൈകുന്നേരത്തെ തിരക്ക് കണ്ടു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ഇത്രയും ആളുകള്‍ വസായില്‍ ഉണ്ടോ? പലതരത്തിലുള്ള വേഷക്കാരും ഭാഷക്കാരും മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ല. സന്ധ്യ കഴിയുമ്പോള്‍ റൂമില്‍ ചെന്നുകയറുന്നതാണ് നല്ലത്. തിരക്കുകളിടിയില്‍ സമയം കൊല്ലുമ്പോള്‍ അവളുടെ കോള്‍.

“ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോവുകയാണ് ...”

“കേരളത്തിലേക്കോ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“പത്തുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഒരു മടങ്ങിപ്പോക്ക് .... “ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

“വീട്ടിലേക്കാണോ പോകുന്നത് ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“അല്ല... അവിടെനിക്കാരാണുള്ളത് ? ബന്ധങ്ങളും ബന്ധങ്ങളുടെബന്ധനങ്ങളും പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ എന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചവരാണവിടെയുള്ളത് ... പരിഹാസത്തിന്റെ കൈപ്പേറിയ വീഞ്ഞ് എനിക്ക് പകര്‍ന്നുതന്നനാട്ടുകാരെ ഞാനെന്തിന് കാണണം ?...”

“പിന്നെന്തിനാണ് പോകുന്നത് ?”

“ഒരാള്‍ക്ക് എസ്‌കോര്‍ട്ട് പോവുകയാണ്. ഹൌസ് ബോട്ടില്‍ ആലപ്പുഴയുടെ ഭംഗി നുകരാന്‍ പൊകുന്ന അവര്‍ക്ക് രാത്രിയുടെ തണുപ്പില്‍ അവരുടെ ശരീരത്തെ ചൂടാക്കാന്‍ ഞാന്‍ കൂടെ ചെല്ലണമെന്ന് അവര്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധം... നാലുരാത്രികള്‍ക് അറുപതിനായിരം രൂപയാണ് എനിക്ക് വിലയിട്ടിരിക്കുന്നത് ....”

“ആര്‍ക്കാണ് എസ്‌കോര്‍ട്ട് ?”

“അത് നമുക്കറിയേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ? ഇത്തരം ഇടപാടുകളില്‍ വേട്ടക്കാരന് ഇഷ്ടമുള്ള ഇരയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ഇരയുടെ വേട്ടക്കാരന് ഇഷ്ടപെടണമെന്ന് മാത്രം.. പക്ഷെ എന്നെ ഇഷ്ടപെട്ടിരിക്കുന്നത് ഒരു വേട്ടക്കാരിയാണ് ...” അവളുടെ പതിഞ്ഞ ചിരി എന്റെ ചെവിക്കുള്ളില്‍ മുഴങ്ങി.

“ എപ്പോഴാണ് പോകുന്നത് ? “

“ഞാനിപ്പോള്‍ വിലേ പാര്‍ലെ സ്റ്റേഷനില്‍ നില്‍ക്കുവാണ്.. പത്തുമണിക്കത്തെ നെടുമ്പാശേരി ഫ്ലൈറ്റിന് ടിക്കറ്റെടുത്തു എന്നാണ് പറഞ്ഞത്..”

“നാട്ടില്‍ ചെന്നിട്ട് വീട്ടുലുള്ളവരെ ഒന്നു കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൂടെ? അച്ഛനെയെങ്കിലും ഒന്നു കണ്ടുകൂടെ.. ഞാന്‍ വേണമെങ്കില്‍ അതിനുള്ള സഹായങ്ങള്‍ ചെയ്തുതരാം.. നാടുവിട്ട മകന്‍ മരിച്ചിട്ടില്ലന്ന് അറിയുമ്പോള്‍ അച്ഛനെങ്കിലും സന്തോഷമാവില്ലേ?” അതിനുമറുപിടിയായി അവളുടെ ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയാണിയാണ് കേട്ടത്.

“മാസാദ്യം അപ്പന്റെ അക്കൌണ്ടില്‍ കിട്ടികൊണ്ടിരിക്കുന്ന പണം കിട്ടുന്നടത്തോളം കാലം ഞാന്‍ ജീവനോടെതന്നെയുണ്ടന്ന് അച്ഛന് മനസിലാക്കാന്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവില്ല.“.

ട്രയിനിന്റെ ചൂളം വിളികള്‍ക്കിടയില്‍ എന്റെ ശബ്ദ്ദം അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു. ഞാനെന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു പറയുന്നതിനു മുമ്പ് അവള്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഓടിപ്പോ രേണ്ടി വന്നു എങ്കിലും അവളിപ്പോഴും വീട്ടിലേക്ക് പണം അയക്കുന്നുണ്ട്. വീണ്ടും അവളിലെ ദുരൂഹതകള്‍ക്ക് ആഴം കൂടുകയാണ്. അവളിലെ അവനെ തിരിച്ചറിയാന്‍ അവള്‍ വരുന്നതു വരെ കാത്തിരിക്കുക തന്നെ. നാലു ദിവസത്തിനു ശേഷം അവള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്ന് വന്ന് കഴിയുമ്പോള്‍ വിളിക്കാതിരിക്കില്ല. അവളുടെ വര്‍ത്തമാനകാലത്തിന്റെ പിന്നിലെ ഭൂതകാലം തനിക്കറിയണം. അവളെങ്ങനെ മും‌ബയില്‍ എത്തിയെന്ന് അറിയണം. ആണായി പിറന്നവന്‍ പെണ്ണായി ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന രസതന്ത്രത്തിന്റെ പൊരുള്‍ തേടിയുള്ള യാത്ര ഇവളില്‍തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കണം.

ഞായറാഴ്ച രാവിലെ ഉറക്കം ഉണര്‍ത്തിയത് ഫോണിന്റെ ബെല്ലടി ശബ്ദ്ദമാണ്. അവള്‍ തന്നെ. താനിന്ന് രാവിലെ തിരിച്ചെത്തിയന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗൌരവത്തോടെ മൂളിയതെയുള്ളു.

“എന്താണ് ഒരു ഗൌരവം” അവള്‍ ചോദിച്ചു.

എനിക്ക് തന്നോട് കുറച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ നേരില്‍ സംസാരിക്കാനുണ്ട്...“ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“എന്നോട് എന്ത് സംസാരിക്കാനാണ് ... ഫോണില്‍ കൂടി സംസാരിച്ചാല്‍ പോരേ? നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഒരാള്‍ എന്നെപ്പോലുള്ള ഒരാളോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവര്‍ കണ്ടാല്‍ ?” അവള്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.

“തനിക്കെവിടെ വരാന്‍ പറ്റുമെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി....” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഞാനങ്ങോട്ട് വന്നാലോ?” അവള്‍ ചോദിച്ചു. അതിലെ പരിഹാസം എനിക്ക് മനസിലാവുകയും ചെയ്തു.എന്റെ നിശബ്ദ്ദത തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടായിരിക്കണം അവള്‍ തുടര്‍ന്നു... “ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ദാദറില്‍ വരാന്‍ പറ്റുമോ?”

“വരാം“ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“ദാദറില്‍ ഇറങ്ങിയിട്ട് എന്നെ വിളിച്ചാല്‍ മതി...”

ഉച്ചയ്ക്ക് ദാദറില്‍ റയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്നിറങ്ങിയിട്ട് അവളെ വിളിച്ചു. അവള്‍ പറഞ്ഞത് അനുസരിച്ച് ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു. ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്യാതെ ഓട്ടോക്കാരന് കൊടുത്തു. അവള്‍ അയാള്‍ക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഇരുപതുമിനിട്ടോളം സഞ്ചരിച്ചതിനുശേഷം ഓട്ടോ ഒരു ചെറിയ പഴയ ഫ്ലാറ്റിനു മുന്നില്‍ നിന്നു. ഓട്ടോക്കാരന്‍ പണം വാങ്ങി തിരികെപോയി. വീണ്ടും അവളെ വിളിച്ചു. പന്ത്രണ്ടാമത്തെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു. അടര്‍ന്നു വീഴാന്‍ തുടങ്ങുന്ന മട്ടിലുള്ള കോണിപ്പടിയിലൂടെ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ ഫാറ്റിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു. മൂന്നാമത്തെ നിലയിലെ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ ഫ്ലാറ്റിനുമുമ്പില്‍ ഡോര്‍‌ബെല്‍ അടിച്ചു ഞാന്‍ കാത്തു നിന്നു.

(തുടരും....)

ചക്ക ജീവിതം 1

തിരക്കേറിയ വസായ് റയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനിലെ തിരക്കില്‍ ഞാന്‍ നിന്നു. എങ്ങനെയും ട്രയിനില്‍ കയറിപറ്റുക എന്നതാണ് എല്ലാവരുടേയും ലക്ഷ്യം. ദാദറിലെക്കും ചര്‍ച്ച്‌ഗെയ്റ്റിലേക്കും ഉള്ള ട്രയിനുകള്‍ നിറഞ്ഞാണ് വരുന്നതെങ്കിലും അകത്തേക്ക് ഇടിച്ചു കയറാന്‍ അല്പം സ്ഥലം കിട്ടിയാല്‍ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമില്‍ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ അകത്തേക്ക് ഇടിച്ചുകയറും. ഞാന്‍ മൂന്നാമത്തെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലെ തിരക്കുകള്‍ കണ്ടുകൊണ്ട് ഒന്നാമത്തെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമില്‍ നിന്നു. മുംബൈക്കാരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്ന ട്രയിനുകളിലെ തിരക്കുകളില്‍ ജീവിതം തുടങ്ങിയവരെത്ര? ഒന്നാമത്തെ ഫ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ട്രയിന്‍ വരുന്നതിന്റെ മുന്നറിയിപ്പായി ബസ്‌സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്ന് ട്രാക്കിലേക്ക് കയറുന്ന വഴിയിലെ സൈറണ്‍ ശബ്‌ദ്ദിച്ചു തുടങ്ങി. വിരാറിലേക്കുള്ള ട്രയിന്‍ എത്തി. ട്രയിനുകള്‍ രണ്ടാമത്തെ സ്റ്റേഷനായ വിരാറില്‍ അവസാനിക്കുന്നതാണങ്കിലും ആളുകളുടെ എണ്ണത്തില്‍ യാതൊരു കുറവും ഇല്ല. തിരിച്ചു ദാദറിലേക്കോ മറ്റോ നിന്ന് യാത്രചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്തവര്‍ ട്രയിന്‍ വിരാറിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ തന്നെ സീറ്റ് ഉറപ്പിക്കാനായി കയറുന്നവരാണ് അധികവും. നാലാസപാറയില്‍ നിന്നുകൂടി ആളുകള്‍ കയറി കഴിയുമ്പോള്‍ വിരാറില്‍ നിന്ന് കയറുന്നവര്‍ക്ക് സീറ്റ് കിട്ടുന്ന പതിവില്ല.

കുറേ നാള്‍ യാത്ര ചെയ്തതിനു ശേഷമാണ് തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ട്രയിന്‍ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയത്. 9.20 ന് വിരാറിലേക്ക് പോകുന്ന ട്രയിന്‍ അരമണിക്കൂര്‍ വിരാറില്‍ കിടക്കൂം എന്നുള്ളതുകൊണ്ട് ദാദറിലേക്കുള്ള യാത്രക്കാര്‍ ആരും അതില്‍ കയറാറില്ല. പിന്നീട് വിരാറിലേക്കുള്ള യാത്ര സ്ഥിരം അതിലാക്കി.മുബൈക്കാരുടെ ജീവിതം ട്രയിനികത്താണ്. ദിവസവും എത്ര ലക്ഷം ആളുകളെകൊണ്ടാണ് ട്രയിനുകള്‍ പായുന്നത്. എന്തെല്ലാം വേഷങ്ങള്‍ ധരിച്ചവര്‍ , ഭാഷകള്‍ സംസാരിക്കുന്നവര്‍ , വിവിധ ആചാരങ്ങള്‍ പുലര്‍ത്തുന്നവര്‍ ... അവരുടെ ഇടയില്‍ സംഗീതമുണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരികള്‍ ഉണ്ട് ,

ഇടയ്ക്കിടെ തെറിവിളികള്‍ ഉയരാറുണ്ട്, ചിലപ്പോള്‍ കൂട്ടത്തോടെ അടി നടത്താറുണ്ട്... എല്ലാം മുംബൈയുടെ ട്രയിന്‍ യാത്രയുടെ ഭാഗമാണ്. ഈ ട്രയിനുകള്‍ ഒരു മിനിട്ട് നിലച്ചാല്‍ മുംബൈ നിശ്ചലമാകും...

“ടപ്പേ.. ടപ്പേ...” കൈകള്‍ കൊണ്ട് ഒരുതരം പ്രത്യേക ശബ്ദ്ദം ഉണ്ടാക്കി ഒരു സാരിക്കാരി മുന്നില്‍ വന്ന് കൈ നീട്ടി.

ഒരു ചക്ക..!!

ആണിന്റെ ഭാവവും പെണ്ണിന്റെ ശരീരവും സ്ത്രണൈതയും ആയി ജീവിക്കുന്നവര്‍!പോക്കറ്റില്‍ കൈയിട്ടപ്പോള്‍ കിട്ടിയ രണ്ടു രൂപ എടുത്ത് അവര്‍ക്ക് നല്‍കി. കൈകള്‍ പ്രത്ര്യേകരീതിയില്‍ ചലിപ്പിച്ച് തലമുകളില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചിട്ട് അവള്‍ പോയി. ചക്ക കൈ നീട്ടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്തെങ്കിലും കൊടുത്ത് അവരെ ഒഴിവാക്കികൊള്ളണം എന്നായിരുന്നു വീട്ടില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ ഉപദേശം.

വസായ് - വിറാര്‍ യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ പലപ്പോഴും ആ ചക്കയെ കണ്ടു. ഒന്നോ രണ്ടോ നാണയതുട്ടുകളില്‍ ആ കണ്ടുമുട്ടലുകള്‍ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.പെണ്ണിന്റെ മനസും ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും പകുതി ശരീരവുമായി ജീവിക്കുന്ന അവരെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.

അവരെങ്ങനെയും ജീവിക്കട്ടെ. പലപ്പോഴും അവള്‍(?) എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലന്ന് നടിച്ച് നിവര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച മലയാളപത്രത്തിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്‌ത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. വിരാറില്‍ ഇറങ്ങി റയില്‍‌വേപ്പാളം മുറിച്ച് കടന്ന് റോഡിലേക്കിറങ്ങുമ്പോഴും അവള്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത്

എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഉ‌യര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന അവളുടെ മാറിടത്തില്‍ കണ്ണുടക്കി നിന്നിട്ടുണ്ടങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ ‌പോലും ഞാനവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ടില്ല.പക്ഷേ പുരുഷനായി ജനിക്കുകയും സ്ത്രിയായി ജീവിക്കേണ്ടിവരികയും ചെയ്യുന്ന അവരെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയണമെന്ന് തോന്നിയത്

എന്നുമുതലാണ് ??

കുറെ ദിവസങ്ങളില്‍ അവളെ ട്രയിനില്‍ കണ്ടില്ല. ഒരു പക്ഷേ അവള്‍ തന്റെ യാത്രകള്‍ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് ആക്കിയിരിക്കാം. അല്ലങ്കില്‍ ആര്‍‌ക്കെങ്കിലും രതിയുടെ സുഖം പകരാന്‍ ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ മറഞ്ഞതായിരിക്കാം. അവളെ കാണാതിരുന്നപ്പോള്‍ തന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകുന്നത്

എന്തിനാണ് ? ഏതോ ഒരു ഹിജഡ. ഏതാനും ആഴ്ചകളായി ട്രയിനില്‍ കാണുന്നു എന്നുള്ള പരിചയം മാത്രം. നാലാസപാറയില്‍ നിന്ന് ട്രയിന്‍ വിട്ടപ്പോള്‍ അവളുടെ ശബ്‌ദ്ദം ട്രയിനില്‍ കേട്ടു. ട്രയിനില്‍ പതിവിലും തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. മാലിന്യങ്ങള്‍ കത്തിക്കുമ്പോഴുള്ള നാറ്റമുള്ള പുക

ട്രയിനിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി. ചുമയ്ക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും ചുമവന്നു. പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് കര്‍ച്ചീഫ് എടുത്ത് മുഖം പൊത്തി. അവളുടെ കൈയ്യടി ശബ്ദ്ദം എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഞാന്‍ കേട്ടു. ഒരു രൂപാ നാണയം എടുത്ത് കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചു. അവള്‍ കൈ നീട്ടിയപ്പോള്‍ നാണയം അവളുടെ

കൈയ്യിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തിട്ട് എഴുന്നേല്‍ക്കാനായി തുടങ്ങി. അവള്‍ തന്റെ കൈയ്യില്‍ ചുരുട്ടിപിടിച്ചിരുന്ന ഒരു കടലാസ് ക‌ഷ്ണം എന്റെ മടിയിലേക്കിട്ടു. അവള്‍ കടലാസ് കഷ്ണം ഇടുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടിട്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ പരിഭ്രമിച്ചു ചുറ്റും നോക്കി. ഭാഗ്യം ! ആരും കണ്ടിട്ടില്ല. ഞാനവളെ നോക്കി. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ അവള്‍ അടുത്ത സീറ്റിലേക്ക് നടന്നിരുന്നു. അവള്‍ ചുരുട്ടിയിട്ട പേപ്പര്‍ ഞാന്‍ നിവര്‍ത്തി. അതിലെ മലയാള അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി. ‘ ഉണ്ടങ്കില്‍ ഒരമ്പതു രൂപ തരുമോ? സീറ്റില്‍ തന്നെ ഇട്ടിരുന്നാല്‍ മതി’ . വൃത്തിയുള്ള കൈയക്ഷരത്തില്‍ എഴുതിയ ആ കുറിപ്പ് എന്നില്‍ എന്ത് വികാരമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്? ഭയമോ അത്ഭുതമോ ? ട്രയിന്‍ നിന്നപ്പോള്‍ അവസാനത്തെ യാത്രക്കാരനായാണ് ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയത്. ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാനൊരമ്പത് രൂപ എടുത്ത് സീറ്റില്‍ വച്ചിരുന്നു. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ട്രയിനിനുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവള്‍ സീറ്റില്‍ നിന്ന് പണം എടുത്ത് തന്റെ ബ്ലൌസിനുള്ളിലേക്ക് തിരുകുന്നത് കണ്ടു. അവളെന്റെ നേരെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടെങ്കിലും അത് കണ്ടില്ലന്ന് നടിച്ച് ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് പിന്നീടവളെ കാണുന്നത് .

അന്നാണ് ഞാനവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. കൈകളില്‍ നിറയെ കുപ്പിവളകള്‍. പച്ചകളറില്‍ ചുവന്ന പൂക്കളുള്ള സാരിയും പച്ച ബ്ലൌസും ആയിരുന്നു അവള്‍ ധരിച്ചിരുന്നത്. കാതുകളില്‍ ഞാത്ത് കമ്മല്‍. ശരിക്കും ഒരു സ്ത്രി. തലമുതല്‍ കാല്‍‌പാദംവരെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തപ്പോള്‍ ഈശ്വരന് പറ്റിയ ഒരു

കൈപ്പിഴ ആയിരുന്നോ ഇവളുടെ ജന്മം.? പെണ്ണായി ജനിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഏതൊരു പുരുഷനും പ്രണയിക്കാനും കാമിക്കാനും തോന്നുന്ന അഭൌമ സൌന്ദര്യം അവള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ...?? അവളുടെ മുഖത്ത് നിറയുന്നത് സ്ത്രിയുടെ സ്‌ത്രൈണതയോ പുരുഷന്റെ പൌരഷമോ? ഇല്ല

അവളില്‍ പൌരഷം കാണാനില്ല.. അന്നും അവള്‍ ഒരു തുണ്ടു കടലാസ് മടിയിലേക്കിട്ടു. ‘വിരോധമില്ലങ്കില്‍ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഒന്നു തരുമോ?’ അവളുടെ കുറിപ്പിന് മറുപിടി നല്‍കണോ എന്ന് അല്പം ചിന്തിച്ചു. ഞാനെന്റെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ആ പേപ്പറില്‍ എഴുതി

9970554386 - ഷാജിന്‍ .

ആ പേപ്പര്‍ സീറ്റി ഇട്ടിട്ട് ഞാന്‍ ട്രയിനിറങ്ങി. എന്തിന് ഞാന്‍ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ കൊടുത്തു എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. ? കൊടുക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല..

അഞ്ചരയ്‌ക്കുള്ള ദാദര്‍ ട്രയിനില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കോള്‍ എത്തി. 0250 തുടങ്ങുന്ന മുബൈയിലെ നമ്പരാണ്. ഞാന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു.

“ഷാജിനല്ലേ?” ഒരു പെണ്‍ ശബ്ദ്ദം.

“അതെ...”

“ഇത് ഞാനാണ് ... രാവിലെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ വാങ്ങിയ ആള്‍... മനസിലായോ?”

“ഇല്ല...”

അപ്പുറത്ത് ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്‌ദ്ദത ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“നിങ്ങള്‍ ചക്കയെന്ന് വിളിക്കുന്നവളില്‍ ഒരുവളാണ് ....” അവളുടെ ശബ്ദ്ദത്തിലെ മാറ്റം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. .അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി ഒഴുകുന്നുണ്ടാവും. നേര്‍ത്ത ഒരേങ്ങലോടെ അവള്‍ ഫോണ്‍ ‌വയ്ക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.

(തുടരും...)